I SA/Wr 268/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Haberka, asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi T.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 16 lutego 2024 r. nr SKO 4122/4/2024 w przedmiocie oddalenia zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym, oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej jako: organ odwoławczy, SKO, organ II instancji) po rozpatrzeniu zażalenia T. K. (dalej jako: Strona, Skarżący) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Wałbrzycha (Prezydent, organ I instancji) z dnia 20 grudnia 2023r. nr BKP.3120.5.159.2023 w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 07 listopada 2023 r. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 29 listopada 2023 r. Strona złożyła pismo nr [...] pt. "Skarga i zarzuty" przeciwko postępowaniu egzekucyjnemu prowadzonemu przez Prezydenta na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 07 listopada 2023r. obejmującego zadłużenie z tytułu podatku od nieruchomości za I i II ratę 2023r. Pismo zostało zakwalifikowane jako zarzut nieistnienia obowiązku oraz błąd co do zobowiązanego, gdyż w w/w piśmie zwraca się o "natychmiastowe wycofanie niepodpisanego nieczytelnego wydruku formularza sporządzonego w postaci elektronicznej pt. "tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji należności pieniężnej z dnia 07 listopada 2023 skierowany do małżonków odpowiedzialnych solidarnie". Pismem z dnia 30 listopada 2023r. organ egzekucyjny przekazał zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji wobec zobowiązanego celem rozpatrzenia. Wierzyciel po rozpatrzeniu zarzutów stwierdził, że decyzją z dnia 2 stycznia 2023r. nr BWP.3120.1.20844.2023 Prezydent ustalił Stronie zobowiązane podatkowe w podatku od nieruchomości na 2023 rok w wysokości 2.648 zł. Podatek ustalony został od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. Opodatkowaniem zostały objęte budynki pozostałe o powierzchni [...] m2 oraz grunt pozostały o powierzchni [...] m2. Decyzja została doręczona podatnikowi w dniu 22 lutego 2023r. co potwierdza własnoręczny podpis strony. Strona nie odwołała się od w/w decyzji co oznacza, że jest ona ostateczna i podlega wykonaniu. Wskazano, że w związku z brakiem zapłaty I i II raty podatku organ podatkowy wysłał i przesłał podatnikowi upomnienie nr [...] z 12 czerwca 2023 r., które zostało doręczone w dniu 26 czerwca 2023 r. (co potwierdził osobiście podatnik) i zawierało informacje o wysokości zaległości. Ponieważ zaległość podatkowa nie została uregulowana zgodnie z zawartym w upomnieniu pouczeniu w celu dochodzenia należności w dniu 07 listopada 2023r. wystawiono i skierowano do egzekucji tytuł wykonawczy nr [...]. W związku z powyższym wierzyciel nie znalazł podstaw, aby uchylić dotychczasowe czynności egzekucyjne oraz umorzyć postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wyżej wskazanego tytułu wykonawczego. Zdaniem wierzyciela biorąc pod uwagę aktualną sytuację na kartotece podatnika oraz fakt, iż tytuł wykonawczy został wystawiony wyłącznie na Stronę jako jedynego właściciela nieruchomości, zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku podatkowego oraz błędu co do wskazania, iż tytuł wykonawczy skierowany był do małżonków odpowiedzialnych solidarnie należało uznać za bezpodstawny. Pismem z dnia 14 stycznia Strona wniosła na w/w postanowienie zażalenie. Strona nie przedstawiła w zażaleniu żadnych zarzutów przeciwko w/w postanowieniu, wniosła natomiast o stwierdzenie nieważności, wobec bezprawnego i z rażącym naruszeniem prawa określenia fałszywych zobowiązań z wielu przyczyn, między innymi już wydanych decyzji o ich umorzeniu, równoczesnej egzekucji sądowo-administracyjne. Wskazał na typową manipulację rachunkowo finansowo prawną, w tym podstępnego fałszywego tajnego ustalenia i określenia zobowiązań składkowych na rzez ZUS od marca 2013r. Po rozpoznaniu zażalenia na to postanowienie, SKO utrzymało je w mocy podzielając w całości stanowisko organu I instancji, co do braku podstaw uznania za zasadne zgłoszonych zarzutów. Wskazało, że decyzja ustalająca obowiązanie podatkowe jest ostateczna i wystawiona jedynie wobec Skarżącego, a Skarżący posiada niezapłacone w terminie zaległości podatkowe objęte przedmiotowym tytułem wykonawczym, zatem zasadnym było wszczęcie egzekucji administracyjnej. Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu od powyższego postanowienia, zarzucając w skardze i dalszych pismach procesowych, przede wszystkim ustalenie wysokości podatku od nieruchomości bez przeprowadzenia postępowania podatkowego, składając zarzuty do decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, a będącej podstawa wystawienia tytułu wykonawczego, oskarżając urzędników państwowych o przestępstwa i wadliwe działanie. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów, zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 9 lutego 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej – "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części na podstawie art. 151 p.p.s.a. Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm.). Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty sformalizowany środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Podniesione w treści zarzutów okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Z przepisu art. 33 § 2 u.p.e.a. wynika, że podstawą zarzutu jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Stosownie do art. 34 § 1-3 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel natomiast rozpoznając zarzut wydaje postanowienie, w którym (art. 34 § 2 u.p.e.a.): 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.). Zarzut jest zatem środkiem prawnym o jednolitym charakterze, co powoduje, że - wnosząc go zobowiązany - zamierza wykazać zaistnienie jednej z przesłanek z art. 33 § 2 u.p.e.a, czym kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. W sprawie podniesiony został zarzut nieistnienia obowiązku w podatku od nieruchomości orz błąd co do osoby zobowiązanego. Sąd wyjaśnia, z bezspornego stanu faktycznego ustalonego w zaskarżonym postanowieniu wynika, że w dniu 2 stycznia 2023r. Prezydent, decyzją nr BWP.3120.1.20844.2023 ustalił wyłącznie Stronie wysokość podatku od nieruchomości na 2023r. w kwocie 2.648 zł. Decyzja została doręczona 22 lutego 2023 r., a jej odbiór Strona potwierdziła osobiście. Skarżący nie odwoływał się od w/w decyzji co oznacza, że jest ona ostateczna i podlega wykonaniu. Strona, jako jedyny właściciel nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] jest zobowiązany uiścić ustalony podatek od nieruchomości za 2023 rok. Dlatego też zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości jest bezzasadny. W toku postępowania egzekucyjnego brak jest możliwości prawnych kwestionowania ostatecznej decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Nie można również zgodzić się ze stroną, że tytułem wykonawczym z dnia 7 listopada 2023r. nr [...] organ za zobowiązanych uznał małżonków odpowiedzialnych solidarnie. Wystawiony w niniejszej sprawie tytuł wykonawczy jest zgodny z Rozporządzeniem Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (t.j. Dz.U z 2023, poz. 2505, ze zm). Analiza treści dokumentu znajdującego się w aktach sprawy wykazała, że w sprawie skorzystano z właściwego druku, a jego treść umieszczona przez organ egzekucyjny jest prawidłowa i jako zobowiązanego wskazano wyłącznie Stronę. Treść "małżonków odpowiedzialnych solidarnie" jest elementem tego druku i w niniejszej sprawie nie została ona wskazana jako dane osób zobowiązanych. Tym samym zarzut błędu co do osoby zobowiązanej, również należy uznać za bezpodstawny. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, dotyczących wskazanych przez niego przestępstw i układów, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. decyzje administracyjne. Sąd administracyjny nie może badać kwestii dotyczących okoliczności związanych ze wskazanymi przez stronę ewentualnymi przestępstwami, które jej zdaniem zostały popełnione. Wprawdzie, zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny, jednak nie ma takiej mocy znajdujące się w aktach sprawy zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, czy wskazane w pismach procesowych składanych przed organami i przed Sądem okoliczności dotyczące opisanych tam przestępstw. Ponadto Sąd wskazuje, że - zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie dostrzegł, aby w zakresie pozostałych ustaleń i ich skutków znajdujących odzwierciedlenie w skarżonym postanowieniu, a nieobjętych zarzutami skargi, naruszało ono prawo. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonej decyzji przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania i nie naruszył wskazanych przez skarżącego przepisów, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.