I SA/Wr 269/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Zastępca Przewodniczącego Wydziału I: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W z dnia 22 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 rok postanawia: odrzucić wniosek. W sprawie, postanowieniem z dnia 3 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącej spółce przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zażalenie skarżącej spółki na to orzeczenie okazało się nieskuteczne, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 listopada 2012 r. owo zażalenie oddalił. W konsekwencji powyższego, zarządzeniem z dnia 1 marca 2012 r. ponownie wezwano skarżącą spółkę do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis wymienionego zarządzenia wraz z pismem przewodnim Sądu z dnia 16 listopada 2012 r. doręczono skarżącej w dniu 3 grudnia 2012 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia. Wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, który upływał w dniu 10 grudnia 2012 r., skarżąca spółka nie uiściła, wobec czego postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargę odrzucił. W dniu 21 grudnia 2012 r. (data wniesienia 19.12.2012 r.) wpłynął do akt sprawy wniosek skarżącej spółki o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu skarżąca wskazała, że postanowienie Sądu nie zostało jej doręczone z powodu błędów popełnionych w momencie pozostawiania "awiz". Pierwsze z nich zostało bowiem doręczone firmie, która znajduje się pod tym samym adresem, co skarżąca spółka, drugie zaś – w ogóle do spółki nie dotarło. Dalej wskazano, że właściciel firmy, do której trafiło pierwsze "awizo" wprawdzie przekazał je prezesowi skarżącej spółki, to jednak okazało się, że termin do odbioru przesyłki już upłynął. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej w skrócie: p.p.s.a.) sąd postanowi przywrócenie terminu, jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z kolei, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.). Przedmiotem wniosku skarżącego jest przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. W tym względzie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 13.06.2008 r. sygn. l FZ 161/08 (LEX nr 479135) zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Przepisy nie przewidują terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, tak więc strona może składać taki wniosek w dowolnym czasie w toku trwającego postępowania. Podzielając to stanowisko podkreślić należy, że skoro możliwość złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy nie jest ograniczona żadnym terminem, to tym samym nie jest możliwe uchybienie takiemu terminowi, a co za tym idzie - również jego przywrócenie. W takiej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu, jako niedopuszczalny z mocy ustawy, podlega odrzuceniu niezależnie od argumentacji w nim podanej. Innymi słowy, taki wniosek nie podlega merytorycznej ocenie zmierzającej do rozstrzygnięcia, czy wnioskodawca spełnił przesłankę braku winy w uchybieniu terminu, czy też nie. Na marginesie sąd wskazuje, że w uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka odwołuje się do niedoręczenia jej postanowienia sądu. Tymczasem z akt sprawy wynika, że postanowienie w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy zostało jej doręczone i stanowiło przedmiot zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy, wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, jako niedopuszczalny, podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.