I SA/Wr 269/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Wydziału I: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 2006 r. postanawia odrzucić sprzeciw. Skarżąca Spółka, wraz ze skargą kasacyjną, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2013 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy. Przesyłka z odpisem postanowienia doręczona została skutecznie na adres Kancelarii pełnomocnika strony 10 kwietnia 2013 r. Pismem nadanym w placówce pocztowej 22 kwietnia 2013 r. strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od ww. orzeczenia, dokonując jednocześnie czynności, która nie była dokonana we terminie. Postanowieniem z dnia 6 maja 2013 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu, a Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z 20 czerwca 2013 r., sygn. akt II FZ 383/13, oddalił zażalenie w tym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), od postanowień i zarządzeń wydanych przez referendarza sądowego w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy strona może wnieść sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego został wniesiony z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony. Ostatni dzień 7-dniowego terminu, o którym mowa w przytoczonej wyżej regulacji, przypadał na 17 kwietnia 2013 r. (środa). W konsekwencji sprzeciw wniesiony 22 kwietnia 2013 r. należało uznać za spóźniony. Mając zatem na uwadze przedstawione wyżej okoliczności i powołane przepisy ustawy procesowej, Sąd zobligowany był orzec jak w sentencji.