I SA/Wr 269/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpatrzenia postanawia: I. odrzucić skargę; II. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skargę na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosła – w imieniu skarżącego K. K. – T. K. (matka). Z uwagi na fakt, że wniesione przez T. K. (na wezwanie Sądu) pełnomocnictwo do działania w imieniu syna (k. 35) budziło wątpliwości co do jego treści (nieczytelna sygnatura oraz numer zaskarżonego aktu), pismem z dnia 5 maja 2017 r. Sąd wezwał T. K. do sprecyzowania – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – do sprecyzowania, czy złożone do akt sprawy pełnomocnictwo z dnia 30 marca 2017 r. dotyczy umocowania T. K. do działania w imieniu K. K. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 269/17. W związku z brakiem prawidłowego wykonania tego wezwania przez T. K., pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. wezwano K. K. do podspiania skargi w siedzibie Sądu lub nadesłania podpisanego odpisu skargi. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie to, skierowane bezpośrednio do strony skarżącej, odebrał w dniu 7 czerwca 2017 r. J.K. W odpowiedzi na to wezwanie, w dniu 8 czerwca 2017 r. (data stempla pocztowego) T. K. nadesłała m.in. dokument pełnomocnictwa z dnia 10 lutego 2017 r., z którego wynika umocowanie do działania w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 269/17 udzielone jej przez syna K. K. (skarżącego). Nadto, zgłosiła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Niezbędnym wymogiem formalnym skargi jest spełnienie przez nią wymogów pisma procesowego w rozumieniu art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.: dalej - p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Dodatkowo, w myśl dyspozycji art. 37 § 1 p.p.s.a., w przypadku skargi wnoszonej przez pełnomocnika procesowego, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony. Braki formalne skargi podlegają sanowaniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Ich nieuzupełnienie, pomimo wezwania Sądu, skutkuje odrzuceniem skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a. W stanie faktycznym sprawy, skarga została sporządzona w imieniu strony skarżącej przez pełnomocnika (T. K.), który – pomimo wezwania go przez Sąd w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. – do uzupełnienia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania braku formalnego skargi o brakujący dokument pełnomocnictwa – w zakreślonym terminie nie przedłożył wymaganego umocowania. Podzielając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 597/11; LEX nr 992608), że "wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a., analizowana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa do sądu, winna prowadzić do rozumienia tego przepisu w ten sposób, że skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym zależy od zatwierdzenia tej czynności przez stronę", Sąd, po bezskutecznym wezwaniu skierowanym do pełnomocnika, wezwał następnie stronę skarżącą do podpisania skargi, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia tego braku formalnego skargi zostało doręczone na adres skarżącego w dniu 7 czerwca 2017 r. Ustawowy, siedmiodniowy termin do podpisania skargi upłynął bezskutecznie albowiem do dnia..... skarżący nie sanował tego braku skargi. Wspomniana okoliczność obligowała Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wymaga wyjaśnienia, że okoliczność złożenia przez T. K. prawidłowego pełnomocnictwa już po terminie wyznaczonym na jego przedłożenie nie mogła sanować ani wcześniejszego zaniechania T. K. w kwestii należytego wykazania swojego umocowania, ani też, pełnomocnictwo to nie mogło zastąpić wymogu osobistego podpisania skargi przez stronę (do czego K. K. został wezwany). Procesowy skutek złożenia tego pełnomocnictwa należy - w przedstawionych okolicznościach – uznawać dopiero od chwili jego złożenia. Z uwagi na stwierdzony brak formalny skargi (brak podpisu strony skarżącej), który nie został uzupełniony pomimo wezwania, złożony przez T. K. wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych należało oddalić na podstawie art. 247 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.