I SA/Wr 2705/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz Asesor WSA Zbigniew Łoboda Protokolant: Lucyna Barańska Po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2004 r. przy udziale na rozprawie sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania pieniężnego na 2001 r. postanawia: o d r z u ci ć s k a r g ę odrzuci Nakazem płatniczym Nr [...] z dnia [...] Burmistrz Miasta i Gminy w Z.Ś. ustalił R. i W. K. łączne zobowiązanie pieniężne na 2001 r. w kwocie [...] obejmujące podatek od nieruchomości, podatek rolny i podatek leśny. W odwołaniu od powyższego nakazu zapłaty R. K. podniósł, że podatek od nieruchomości za 2001 r. został obliczony niewłaściwie, bowiem nieruchomość, którą zakupił w S. od syndyka Huty A, nie jest wykorzystywana na cele gospodarcze, nie powinna być także zaliczona do grupy podatkowej "pozostałych gruntów". Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Podkreślił organ odwoławczy, że organ I instancji winien wydać decyzję ustalającą podatek od nieruchomości i podatek leśny, a nie nakaz płatniczy na łączne zobowiązanie pieniężne, gdyż w myśl § 1 rozporz. Min. Fin. z dnia 21 grudnia 1999 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego podatnicy podatku rolnego będący równocześnie podatnikami podatku od nieruchomości lub leśnego wpłacają te podatki w formie łącznego zobowiązania podatkowego na podstawie jednego nakazu płatniczego. Z zaskarżonego nakazu wynika, że strona nie jest podatnikiem podatku rolnego, brak jest więc podstaw do wydania nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne. Zdaniem organu, uchybienie to nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonego nakazu, gdyż posiada on wszystkie istotne cechy decyzji wymiarowej, ustalającej podatek leśny i od nieruchomości. Wskazał organ II instancji, iż strona uzyskała w dniu [...]. wpis do ewidencji działalności gospodarczej jako Przedsiębiorstwo B – R. K., lecz w rzeczywistości nie podjęła działalności. Wskazując na przepis art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163) stwierdził organ odwoławczy, że miarodajne dla wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów, a w rozpoznawanej sprawie dane te przemawiały za opodatkowaniem na 2001 r. gruntów wg stawek od gruntów pozostałych, za wyjątkiem powierzchni sklasyfikowanej jako wody i lasy. W piśmie z dnia [...] skarżący R. K. powołując się na przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podnosząc, że zaskarżona decyzja została doręczona dziecku, które nie przekazało przesyłki rodzicom. Stwierdził skarżący, że przypadkowo rodzice znaleźli list z decyzją w dniu [...]. Dołączył skarżący pismo z Sygn. akt ISA/Wr 2705/01 3 dnia [...] skierowane przez niego do Burmistrza, na okoliczność, iż nie otrzymał w terminie decyzji organu II instancji. Na pytanie Sądu skierowane do skarżącego, wyjaśnił on, że pismo z dnia [...] należy traktować jako skargę na decyzję z dnia [...], gdyż składając to pismo zamierzał, po przywróceniu terminu, złożyć skargę na przedmiotową decyzję. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko z zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia, podnosząc, że skarżący w skardze nie przedstawia żadnych zarzutów przeciwko decyzji, wnosi jedynie o przywrócenie terminu. Wskazał organ, że decyzja została doręczona żonie skarżącego, która fakt doręczenia potwierdziła w dniu [...]. Na rozprawie w dniu [...] organ II instancji wniósł o odrzucenie skargi ze względu na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 11 poz. 74 ze zm.) obowiązującej w okresie, gdy skarżący składał skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], "skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a w innych przypadkach w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu aktu lub innej czynności organu, uzasadniającej wniesienie skargi". Skarżący wniósł skargę w dniu [...] (data nadania listu poleconego). W odpowiedzi na pismo Sądu w kwestii wątpliwości jak należy traktować złożone przez skarżącego pismo, czy jako skargę czy też jako wniosek o przywrócenie terminu, skarżący jednoznacznie wskazał, iż pismo to jest skargą od decyzji z dnia [...] Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] Świadczy o tym dowód doręczenia decyzji z tej właśnie daty i podpis żony skarżącego – L. K., jako osoby odbierającej przesyłkę zawierającą decyzję. Tak więc zaskarżona decyzja została skarżącemu, za pośrednictwem dorosłego domownika, doręczona na adres tożsamy z adresem podanym zarówno w wykazie nieruchomości, odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze. W świetle powyższego, skoro doręczenie skarżącemu skargi nastąpiło zgodnie z obowiązującymi w tej mierze przepisami (art. 43 k.p.a. mającego zastosowanie na podstawie art.. 59 ustawy o NSA), termin do jej wniesienia upłynął w dniu [...]Twierdzeniu skarżącego, iż decyzji nie otrzymał, gdyż listonosz przekazał przesyłkę z decyzją Sygn. akt ISA/Wr 2705/01 4 dziecku skarżącego, przeczy w oczywisty sposób dowód doręczenia przesyłki zawierający potwierdzenie jej odbioru przez żonę skarżącego. Wobec powyższego, uznając, że skarżący nie dochował 30 - dniowego terminu do wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), odrzucił skargę. Na marginesie należy zauważyć, że gdyby nawet potraktować wniesione przez skarżącego pismo z dnia [...] jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], zwierający jednocześnie skargę, co nastąpiłoby wbrew woli strony wynikającej z pisma z dnia [...], stanowiącego odpowiedź na pismo Sądu z dnia [...], również wniosek ten nie mógłby zostać uwzględniony i ostatecznie skarga zostałaby odrzucona. Stosownie do treści art. 59 powołanej wyżej ustawy o NSA, obowiązującej w okresie składania przez skarżącego pisma z dnia [...], w sprawach o przywrócenie terminu stosowało się odpowiednio przepisy art. 57 - 60 kodeksu postępowania administracyjnego. Przesłanki przywrócenia terminu ustanowione zostały w art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. Pierwszą z nich jest uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku winy w niedochowaniu terminu, co wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. "O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia./.../ W konsekwencji więc brak winy w uchybieniu terminu możemy przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (E.Iserzon, J.Starościak Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, wyd. IV Warszawa 1970, s. 136). Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można domagać się od strony dbającej należycie o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności. (Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem, Warszawa 1989,t. I, s. 275). Sygn, akt ISA/Wr 2705/01 5 Obowiązek uprawdopodobnienia braku winy obciąża osobę zainteresowaną i winna ona uczynić to poprzez uwiarygodnienie stosowną argumentacją swojej staranności oraz faktu, iż przeszkoda była od niej niezależna. Drugą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu. Trzecią przesłanką jest dochowanie nieprzywracalnego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin ten zaczyna biec od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi 7 dni. Ostatnią, czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin. Wszystkie wymienione wyżej warunki przywrócenia terminu muszą wystąpić łącznie. W świetle oczywistego faktu doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję żonie skarżącego, skarżący nie dopełnił pierwszej z wyżej wymienionych przesłanek, a mianowicie nie uprawdopodobnił braku winy po swojej stronie w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Samo twierdzenie, że przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję odebrało dziecko skarżącego, nie można potraktować jako uprawdopodobnienie braku zawinienia po stronie skarżącego w uchybieniu terminu. Wręcz przeciwnie, w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, niezłożenie skargi w terminie zostało, w sposób oczywisty, zawinione przez skarżącego. Ponieważ , jak już wyżej wskazano, wszystkie warunki przywrócenia terminu ustanowione w art. 58 k.p.a., muszą wystąpić łącznie, a skarżący nie spełnił przesłanki uprawdopodobnienia braku winy po jego stronie w niedochowaniu terminu, brak byłoby podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego i Wojewódzki Sąd Administracyjny miałby obowiązek oddalić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi i skargę odrzucić jako spóźnioną.