I SA/Wr 2710/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia NSA Barbara Adamiak (sprawozdawca), Asesor WSA Bogumiła Kalinowska, Protokolant Halina Rosłan, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego we W. zawartej w zgłoszeniu celnym z dnia [...] Nr [...] oddala skargę. Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 251 § 1 i 2 i art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.) w związku z art. 262 i art. 2652 pkt 1 ustawy z dnia 9.01.1997r. Kodeks celny (Dz. U. nr 23, poz. 117 ze zm.) oraz na podstawie art. 4 i art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28.12.1989r. Prawo celne (Dz. U. z 1994 r. nr 71, poz. 312 ze zm.) w związku z art. 289 ustawy Kodeks celny oraz § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.12.1989r. w sprawie ceł na towary sprowadzane z zagranicy (Dz. U. Nr 75, poz. 448) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z [...] Nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że decyzją z [...] zawartą w zgłoszeniu celnym nr [...] dokonano odprawy celnej towaru w postaci kawy, wymierzając należności celne i dopuszczając w/w towar do obrotu na polskim obszarze celnym. W wyżej powołanym zgłoszeniu celnym jako importer przedmiotowego towaru został wpisany Z. K. - Przedsiębiorstwo A, zaś jako odbiorca został wskazany R. G. - Hurtownia B Pismem z dnia [...], uzupełnionym pismami z dnia [...] i z dnia [...] Z. K. wniósł m.in. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora UC we W. zawartej w wyżej wymienionym zgłoszeniu celnym na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. W wyżej powołanych pismach strona wskazała, że decyzja organu celnego została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem przedmiotowa kawa została zgłoszona do odprawy przez osobę do tego nieuprawnioną. Ponadto Z. K. zarzuca, iż zaskarżona decyzja Dyrektora UC we W. nie została mu doręczona. Rozpoznając sprawę organ wywodził, że jedną z zasad ogólnych ustawy Ordynacja podatkowa jest wyrażona w art. 128 zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest więc wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z wyżej cytowanego art. 128 Ordynacji podatkowej, toteż może nastąpić tylko w przypadkach taksatywnie wymienionych w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z postanowieniami art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, iż owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący, to znaczy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązki. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Taką interpretację pojęcia "rażącego naruszenia prawa" zawiera uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18.11.1993r. Sygn. akt III ARN 56/93. W w/w wyroku Sąd Najwyższy, powołując dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdza również, że trudno by było na tle tego orzecznictwa bronić kategorycznie poglądu, iż każdorazowe naruszenie jakichkolwiek przepisów miałoby zawsze być utożsamiane z rażącym naruszeniem prawa. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 06.04.1999r. sygn. akt V SA 1495/98 zajął stanowisko, zgodnie z którym "za rażące należy uznać takie naruszenie prawa, które ma miejsce w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. (...). W rozpatrywanej sprawie nie doszło - w ocenie Prezesa GUC - do wydania decyzji nie tylko z rażącym naruszeniem prawa, lecz i ze zwykłym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, iż na zgłoszeniu celnym z dnia [...] nr jw. widnieje pieczątka importera ww. towaru tj. Przedsiębiorstwa A – Z. K., a w jej obrębie nieczytelny podpis. Osoba posługująca się pieczątką importera była osobą upoważnioną do odbioru decyzji zawartej w powyższym zgłoszeniu celnym. Zgodnie z poglądem NSA wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 17.09.1999r. sygn. Akt V SA 100/99) "okoliczność, że formularz Zgłoszenia celnego - awiz import zawiera w polu "decyzje urzędu celnego" odcisk pieczątki adresata decyzji i podpis stwarza domniemanie, że decyzję doręczono w dacie dokonania odprawy celnej". Z akt sprawy wynika, iż zgłaszając przedmiotowy towar do odprawy celnej R. G. legitymował się upoważnieniem z dnia [...] do dokonania odprawy celnej ww. towarów, wystawionym przez Z. K. Organy celne wystąpiły do Sądu Najwyższego o wydanie z akt sprawy tego dokumentu, jednakże w piśmie z dnia [...] Sąd Najwyższy odpowiedział, iż upoważnienie to może być zwrócone dopiero po zakończeniu postępowania. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga fakt, iż osoba dokonująca zgłoszenia celnego w/w towarów posługiwała się pieczątką Importera o treści "A – Z. K.". Przystawienie pieczątki Importera na decyzji zawartej w ww. zgłoszeniu celnym stwarza domniemanie, iż decyzja ta została doręczona osobie uprawnionej zarówno do dokonania zgłoszenia celnego jaki i odbioru decyzji zawartej w tym zgłoszeniu. Natomiast po prawie ośmiu latach od momentu wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji Dyrektora UC we W. z dnia [...] nr jw. i po dopuszczeniu do obrotu sprowadzonych towarów, w chwili, gdy znaczna część dokumentów dotyczących tej sprawy na mocy Instrukcji Kancelaryjnej została zniszczona, strona wnosi o stwierdzenie nieważności wyżej powołanej decyzji organu I instancji, nie przedkładając dokumentów na poparcie swoich twierdzeń. W niniejszej sprawie uchyleniu lub zmianie ostatecznej decyzji Dyrektora UC we W. z dnia [...] zawartej w zgłoszeniu celnym nr [...] sprzeciwiają się przepisy ustawy Prawo celne w szczególności zasada powszechności ceł wyrażona w art. 4 oraz przepis art. 23 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z wyżej powołanym art. 4 ust. 1 Prawa celnego przywóz towarów z zagranicy podlega cłu z wyjątkami określonymi w przepisach prawa. Stosownie zaś do postanowień art. 23 ust 1 Prawa celnego cło wymierza się według stanu towaru, jego wartości celnej w dniu dokonania zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Natomiast zasadę powszechności obciążeń publicznych wyraża wprost art. 84 Konstytucji RP, który stanowi, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. W związku z powyższym w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa do stwierdzenia nieważności wyżej powołanej decyzji Dyrektora UC we W., bowiem decyzja ta jest prawidłowa, nie została wydana z naruszeniem prawa tym bardziej brak podstaw do stwierdzenia, iż została obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Z. K. wniósł od decyzji odwołanie, żądając uchylenia decyzji organu I instancji oraz stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego we W. z [...] Nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że nie budzi żadnej wątpliwości, że Urząd Celny wydał przesyłkę odwołującego się - na podstawie faxu rzekomego upoważnienia do odbioru - osobie nieuprawnionej. Bezsporne jest zatem w sprawie jest naruszenie prawa przez organ celny przy wydaniu decyzji z dnia [...] Sąd Najwyższy, w identycznej sprawie - na skutek kasacji powoda przeciwko Urzędowi Celnemu we W. - wyjaśnił, iż funkcjonariusz pozwanego, który nic wydał towaru powodowi - lecz osobie trzeciej, posługującej się rzekomym pełnomocnictwem (fax) - ponosi winę przejawiającą się "co najmniej w zaniedbaniu obowiązków służbowych wynikających z art. 53 ust. 1 w/w z art. 50 ust. 1 ust. 118 ust. 2 ówczesnego prawa celnego, z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 33 § 3 kpa i art. 1 ust. 2 tegoż prawa celnego" (wyrok SN / 17.11.2000r. sygn. akt V CKN 143/00). Skoro zatem decyzja - na podstawie której wydano towar - pozostaje w sprzeczności z treścią powołanych powyżej przepisów (bez potrzeby dokonywania ich wykładni), a kryterium rozstrzygania o rażący naruszeniu prawa jest "stan prawa istniejący w dniu wydania (...) decyzji" (wyrok NSA z dnia 28.11.1997r. III SA 1134/96, OSP 1998/7-8/134. Ordynacja Podatkowa, komentarz red. C Kosikowski. s 611) - nastąpiło naruszenie prawa w sposób rażący. Przesłanką stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa, zdaniem C. Kosikowskiego, jest naruszenie zasad ogólnych postępowania. W sprawie, odwołujący się - jako importer – był jedyną upoważnioną osobą do wszczęcia postępowania celnego i odbioru towaru. A zatem w przypadku, gdy wbrew wszelkim przesłankom powyższych przepisów prawa celnego nadano prawa (wydano towar) osobie nieuprawnionej - zdaniem NSA (wyrok z 27.10.1995r. III SA 829/95, Temida (CD), Gdańsk 2002 ) - poza sporem jest rażący charakter naruszenia prawa przez Urząd Celny. Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 221 i art. 248 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137 poz. 926 ze zm.), art. 262 i art. 2652 pkt 1 ustawy z 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U nr 23 poz. 117 ze zm.), art. 4 i art. 23 ust.1 ustawy z dnia 26.12.1989 r. Prawo celne (Dz. U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312 z późniejszymi zmianami) w związku z art. 289 ustawy Kodeks celny, § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.12.1989r. w sprawie ceł na towary sprowadzone z zagranicy (Dz. U. Nr 75, poz.448 z późn. zm.) oraz art. 30 ust. 1 ustawy z 20 marca 2002r. o przekształceniach w administracji celnej oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 41, poz. 365), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wywodził, że stwierdzenie nieważności decyzji następuje w wypadku, gdy jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, w tym gdy została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy wynika, że na zgłoszeniu celnym z dnia [...] nr j.w. widnieje pieczątka importera w/w towaru tj. Przedsiębiorstwa A – Z. K., a w jej obrębie nieczytelny podpis. Dyrektor Izby Celnej we W., stoi na stanowisku, iż osoba posługująca się pieczątką importera była osobą upoważnioną do odbioru decyzji zawartej w powyższym zgłoszeniu celnym. Zgodnie z poglądem NSA wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 17.09.1999r. sygn. akt V SA 100/99 "okoliczność, że formularz Zgłoszenia celnego - awiz import zawiera w polu ("decyzje urzędu celnego") odcisk pieczątki adresata decyzji i podpis, stwarza domniemanie, że decyzję doręczono w dacie dokonania odprawy celnej". Z analizy dokumentów sprawy wynika, iż zgłaszając przedmiotowy towar do odprawy celnej R. G. legitymował się upoważnieniem z dnia [...] do dokonania odprawy celnej ww. towarów, wystawionym przez i Z. K. Należy również zauważyć, iż osoba dokonująca zgłoszenia celnego ww. towarów posługiwała się pieczątką importera o treści "A – Z. K.". Przystawienie pieczątki importera na decyzji zawartej w/w zgłoszeniu stwarza domniemanie, iż decyzja ta została doręczona osobie uprawnionej zarówno do dokonania zgłoszenia celnego, jak i odbioru decyzji zawartej w tym zgłoszeniu. Niezależnie od powyższego, należy dodać, że odprawa celna na gruncie przepisów Prawa celnego została określona jako rozstrzygnięcie o dopuszczeniu towaru do obrotu na polskim obszarze celnym lub do wywozu za granicę oraz o wymiarze należności celnych (art.2 pkt 12). Ponadto przepis art.24 Prawa celnego stanowi, że towar może być podjęty do obrotu na polskim obszarze celnym lub do wywozu za granicę tylko po dokonaniu odprawy celnej. Stąd wynika, że przedmiotem odprawy celnej, czyli decyzji administracyjnej nie jest wydanie towaru. Organ celny bowiem w tym wypadku nie dokonuje zajęcia towaru, aby następnie mógł go wydać. Samo wydanie towaru jest czynnością o charakterze technicznym i wyraża się w tym, że podmiot który zgłosił towar do odprawy, po jej dokonaniu, odbiera go, tzn. podejmuje do obrotu na polskim obszarze celnym (lub do wywozu za granicę). W rozpatrywanej sprawie zgłoszenia towaru do odprawy celnej dokonał podmiot, który w zgłoszeniu celnym wymieniony był w polu "odbiorca", on również odebrał towar. Zarzut więc dokonania naruszania prawa przez urząd celny w ten sposób, że "wydano towar osobie nieuprawnionej" w sytuacji, gdy osoba ta faktycznie dopełniła obowiązków w zakresie odprawy celnej należy uznać za nieuzasadniony. Ustosunkowując się do podnoszonej w odwołaniu kwestii naruszenia zasad ogólnych postępowania, co miało by skutkować następczo rażącym naruszeniem prawa należy zauważyć, iż strona nie wskazuje szczegółowego przepisu w obrębie Ordynacji podatkowej (art.120-132 i art.191), który został naruszony. W takiej sytuacji strona nie wykazała konkretnie jakie naruszenie zasad ogólnych postępowania zaistniało w niniejszej sprawie. Stanowiska takiego nie może uzasadniać fakt, że towar wydano zdaniem strony osobie nieuprawnionej. Należy bowiem podkreślić, rozpatrując sprawę w trybie nadzoru organ celny ocenia jedynie samą decyzję i jej skutki prawne a nie poprzedzające ją postępowanie w którym ewentualnie naruszono zasady ogólne. Odnosząc się do zarzutów strony zawartych w odwołaniu należy ponadto wskazać, iż kwestia ustalenia ewentualnej winy funkcjonariusza celnego za rzekome zaniedbania obowiązków nie mieści się w ramach postępowania administracyjnego. Poza tym wymieniona kwestia była już badana przez organa ścigania i zakończyła się m. in. wydaniem postanowienia o umorzeniu śledztwa z dnia 12.06.1998r. sygn. akt 886/98/S przez Prokuraturę Rejonową w Wałbrzychu. Reasumując powyższe rozważania, Dyrektor Izby Celnej we W. stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki art.247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa upoważniające do stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji zawartej w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia [...], jak również do uchylenia decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności nr [...] z dnia [...], z uwagi na brak podstaw do uznania, że rozstrzygnięcie Urzędu Celnego we W. wydane w dniu [...] zostało obarczone wadą rażącego naruszenia prawa. Ponadto uchyleniu lub zmianie decyzji (nr [...] z dnia [...]) odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora UC we W. zawartej w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia [...] sprzeciwiają się przepisy ustawy Prawo celne, w szczególności zasada powszechności ceł wyrażona w art. 4 oraz przepis art. 23 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z wyżej powołanym art. 4 ust. 1 Prawa celnego przywóz towarów z zagranicy podlega cłu z wyjątkami określonymi w przepisach prawa. Stosownie zaś do postanowień art. 23 ust. 1 Prawa celnego cło wymierza się według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu dokonania zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Z. K. wniósł na decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzucił, że organ wydał decyzję pozwalającą na podjęcie towaru osobie trzeciej, czyli osobie nieuprawnionej. Należy w tym zakresie stosować przepisy o pełnomocnictwie z k.p.a. Żądał uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł z [...] oraz stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego z [...] zawartej w zgłoszeniu celnym Nr [...] oraz zasądzenia kosztów postępowania według załączonego zestawienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 1 powołanej ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując decyzję administracyjną, sąd bada zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji. Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada ogólna trwałości decyzji administracyjnej. Zasada ta obowiązuje zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i postępowaniu podatkowym. Według art. 16 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego "Decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych". Według art. 128 Ordynacji podatkowej "Decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych". Przyjęcie zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej wyłącza dopuszczalność wykładni rozszerzającej rodzajów wadliwości decyzji administracyjnej, które są podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Zasada trwałości decyzji administracyjnej, ustanowiona w art. 128 Ordynacji podatkowej, wiąże w postępowaniu celnym. Zgodnie bowiem z art. 262 ustawy z 9 stycznia, 1997r. Kodeks celny (tj. Dz. U. 2001, nr 75, poz. 802 ze zm.), do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy – Ordynacja podatkowa. Ma zatem zastosowanie zarówno art. 128 Ordynacji podatkowej, jak i art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej normuje rodzaje wad decyzji, które są podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Wyliczenie to jest zamknięte, jak też jest zamknięta możliwość wykładni rozszerzającej wyliczonych wad decyzji administracyjnej. W sprawie będącej przedmiotem skargi do sądu administracyjnego należy zważyć, że decyzja, której stwierdzenia nieważności żąda skarżący została wydana na podstawie ustawy z 28 grudnia 1989r. Prawo celne (Dz. U. nr 75, poz. 445 ze zm.). Ustawa ta stanowiła w art. 1 ust. 2, że do postępowania przed organami celnymi stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zastosowanie miał zatem art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego, wedle którego "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Przepisy powołanej ustawy z 28 grudnia 1989r. Prawo celne określały, na kim ciążą określone obowiązki prawne. Według art. 2 pkt 6 w związku z art. 40 ust.1 powołanej ustawy Prawo celne, obowiązki obciążały podmiot dokonujący obrotu z zagranicą, a zatem osobę fizyczną, prawną lub jednostkę nie posiadającą osobowości prawnej, dokonującą obrotu towarowego z zagranicą na własny rachunek i we własnym imieniu. W decyzji, której stwierdzenia nieważności żąda skarżący prawidłowo określono stronę postępowania, Nie ma zatem podstaw do wywodzenia w tym zakresie rażącego naruszenia prawa. Skarżący wywodzi, że czynności dokonała osoba nie mająca prawidłowego pełnomocnictwa. W decyzji została prawidłowo określona strona, natomiast brak jest podstaw do wywodzenia rażącego naruszenia prawa w zakresie wadliwego pełnomocnictwa. Fałsz w zakresie pełnomocnictwa może być podstawą do uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania, po prawomocnym orzeczeniu sądu powszechnego. Prawidłowe określenie w decyzji strony postępowania – podmiotu dokonującego obroty z zagranicą nie daje podstaw do wywiedzenia zarzutu rażącego naruszenia prawa. Brak doręczenia decyzji zgodnie z przepisami prawa, nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji. W takim przypadku strona postępowania, po doręczeniu decyzji osobie nieuprawnionej, może żądać wznowienia postępowania, na podstawie pozbawienia prawa do czynnego udziału w postępowaniu (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej). W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, a zatem skarga nie mogła zostać uwzględniona. Z tego względu, na podstawie art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji.