I SA/Wr 275/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Henryka Łysikowska (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Zbigniew Łoboda, sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant: starszy inspektor sądowy Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z/s w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zwolnienia i ulgi w podatku rolnym oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. w T. (dalej: spółka, strona skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej: organ odwoławczy, Kolegium) z dnia [...] lutego 2015 r. [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza P. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zwolnienia i ulgi w podatku rolnym z tytułu nabycia na własność gruntów rolnych o powierzchni 90,70 ha na utworzenie nowego gospodarstwa rolnego. Z zaskarżonej decyzji wynika, że na podstawie umowy z dnia [...] maja 2012 r. spółka nabyła z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (dalej: ZWRSP) grunty rolne o powierzchni 90,70 ha. Podaniem z dnia [...] lipca 2014 r., spółka wniosła o zwolnienie z podatku rolnego ww. gruntów oraz zastosowanie ulgi w tym podatku poprzez jego obniżenie o 75 % w pierwszym roku po upływie okresu zwolnienia oraz 50 % w drugim roku po upływie okresu zwolnienia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia i ulgi wynikające z art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1984 r., nr 52, poz. 268 ze zm.; dalej: u.p.r.). Grunty zostały bowiem nabyte z ZWRSP, w celu powiększenia gospodarstwa, zaś ich powierzchnia nie przekracza 100 ha. Organ pierwszej instancji odmawiając skarżącej zwolnienia, potwierdził, że w sprawie zostały spełnione ustawowe przesłanki zwolnienia podatkowego z art. 12 u.p.r. Odmowę uzasadnił okolicznością, iż spółka otrzymała w przeszłości tzw. pomoc de minimis w wysokości [...] zł w postaci dopłat do odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup użytków rolnych. Obecnie przyznanie skarżącej zwolnienia podatkowego w oparciu o art. 12 u.p.r., stanowiłoby kolejną pomoc de minimis otrzymaną przez stronę. Przekraczałaby ona jednak pułap wyznaczony przez przepisy unijne. Wskazał organ, że rozporządzenie Komisji Europejskiej (UE) Nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. U. UE L 352 z dnia 24 grudnia 2013 r.; dalej: Rozporządzenie 1408/2013), uniemożliwia udzielenie pomocy de minimis w sektorze rolnictwa, jeżeli wnioskodawca w okresie złożenia wniosku oraz w okresie 2 lat poprzedzających jego złożenie otrzymał pomoc de minimis przekraczającą 15.000 euro. Wartość ta została przekroczona, bowiem spółka we wskazanym okresie otrzymała tego rodzaju pomoc w wysokości [...] zł. Niezależnie zaś od tego grunty, których zwolnienia od podatku domaga się strona, zostały przez nią sprzedane [...] września 2014 r. W odwołaniu strona zarzuciła, że pierwsza pomoc w postaci dopłat do kredytu (na zakup użytków rolnych) nie stanowiła pomocy de minimis. Na poparcie powołała pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2007 r. (skierowane do Dyrektora Departamentu Finansowania Agrobiznesu Banku Gospodarki Żywnościowej), w którym stwierdzono, że dopłaty do oprocentowania kredytów udzielanych przez banki nie są pomocą de minimis w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291 ze zm.). Wskazaną na wstępie decyzją, organ odwoławczy utrzymał orzeczenie pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu podzielił pogląd organu pierwszej instancji, że choć zakup gruntów przez skarżącą odpowiada przesłankom z art.12 u.p.r., których zaistnienie co do zasady uprawnia nabywcę do zwolnienia, a w dalszym okresie do obniżenia podatku rolnego, to jednak na tle ustalonego stanu faktycznego zwolnienie to, ze względu na regulacje unijne, nie może być stronie przyznane. Wyjaśnił organ, że wnioskowane przez stronę zwolnienie i ulga w podatku rolnym są pomocą państwa, określoną w rozporządzeniu 1408/2013, a więc pomocą, która nie przekraczając kwoty 15.000 euro w okresie trzech lat podatkowych, nie podlega zgłoszeniu przewidzianemu w art. 108 ust. 3 Traktatu art. 3 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia 1408/2013. Wskazany limit, stosownie do art. 3 ust. 5 Rozporządzenia 1408/2013, stosuje się bez względu na cel i formę pomocy de minimis, a także bez względu na to, czy pomoc przyznana przez państwo jest w całości lub częściowo finansowana z zasobów Unii. Za pomoc de minimis w rolnictwie udzielaną zgodnie z przepisami Rozporządzenia 1408/2013 uważana jest też, na podstawie § 3 ust. 2a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 22, p z. 121 z ze zm.; dalej: Rozporządzenie RM z 22 stycznia 2009 r.) - pomoc, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia w formie dopłat do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych wyłącznie na zakup użytków rolnych. Powołany przepis § 3 ust. 2a został dodany do Rozporządzenia RM z 22 stycznia 2009 r. przez § 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 kwietnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 r., poz.527), które weszło wżycie z dniem 9 maja 2014 r. W związku z powyższym, przepisy tego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 maja 2014 r. musiały mieć zastosowanie w sprawie zainicjowanej wnioskiem podatnika złożonym w dniu [...] lipca 2014 r. Obowiązkiem organu podatkowego pierwszej instancji było zatem uwzględnić wysokość otrzymanej przez spółkę pomocy de minimis w roku, w którym złożyła wniosek o udzielenie ulgi oraz w okresie 2 lat poprzedzających złożenie wniosku celem ustalenia, czy pomoc ta nie przekroczyła 15.000 euro. Ponieważ w roku 2012 r. podatnik uzyskał pomoc de minimis, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w postaci dopłaty do oprocentowania kredytu bankowego na zakup użytków rolnych, w wysokości [...] zł, co przekracza wartość 15.000.00 euro wskazaną w art. 3 ust. 2 Rozporządzenia 1408/2013, dalsza pomoc w postaci zwolnienia i ulg w podatku rolnym w związku z nabyciem gruntów przeznaczonych na utworzenie nowego gospodarstwa rolnego, stosownie do przepisów ustawy o podatku rolnym, nie mogła zostać udzielona. Organ wskazał, że w tych okolicznościach faktycznych w istocie bez znaczenia w sprawie jest, iż w dniu [...] września 2014 r. spółka zbyła grunty, z tytułu nabycia których wnioskowała o zwolnienie i ulgę w podatku rolnym. Zauważył jednak organ, że w przypadku, gdyby odmowa udzielania zwolnienia i ulgi nie znajdowała oparcia w powołanych przepisach o pomocy de minimis, wówczas ulga nie mogłaby być stosowana od miesiąca października 2014 r., ponieważ spółka nie była już podatnikiem podatku rolnego. Postanowieniem z 21 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę, uznając, iż skarga została wniesiona po terminie. Postanowieniem z 9 marca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie pierwszej instancji, polecając zbadać prawidłowość doręczenia stronie zaskarżonej decyzji. Ponownie oceniając przedmiotową kwestię, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organ doręczył skarżoną decyzję na nieprawidłowy adres. W odwołaniu strona wskazała bowiem adres do korespondencji, pod który winna zostać doręczona decyzja organu odwoławczego. Za datę doręczenia skarżonej decyzji należy więc uznać datę dokonanego na żądanie strony, ponownego doręczenia – tym razem na właściwy adres. W konsekwencji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uznano za wniesioną w terminie. W skardze do tut. Sądu skarżąca, wnosząc o uchylenie decyzji drugiej instancji i zasądzenie kosztów, zarzuciła naruszenie: 1) art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: K.p.a.) polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy była ona obarczona wskazanymi niżej naruszeniami przepisów procedury; 2) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, przez co ocena ta jest jednostronna i pobieżna, co skutkowało przyjęciem, że dopłata do oprocentowania kredytu stanowi pomoc de minimis. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że jako pomoc de minimis stosowane są dopłaty do oprocentowania kredytów udzielanych wyłącznie na inwestycje w przetwórstwie produktów rolnych realizowane przez podmioty prowadzące przedsiębiorstwa nie będące małymi i średnimi przedsiębiorstwami w rozumieniu przepisów załącznika I do rozporządzenia nr 800/2008, bądź też zakup akcji lub udziałów spółek prowadzących działalność w zakresie przetwórstwa produktów rolnych lub ryb lub zakup udziałów jednoosobowych spółek Skarbu Państwa prowadzących działalność w zakresie sztucznego unasienniania. Natomiast dopłaty ARiMR do oprocentowania pozostałych kredytów nie są pomocą de minimis w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2007r. Nr 59, poz. 404 ze zm.). Zarzucono także, że organy obu instancji w sposób wadliwy oceniły, jak to wskazano w skardze, dowód z dokumentu w postaci pisma Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ze stanu faktycznego przedstawionego w decyzji wynika, że strona w 2012 r. uzyskała pomoc państwa w kwocie [...] zł – w postaci dopłaty do odsetek od kredytu zaciągniętego na zakup ziemi rolnej. Następnie podaniem z dnia [...] lipca 2014 r. wystąpiła o przyznanie ulgi w podatku rolnym. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest okoliczność, czy oceniając przez pryzmat nowych przepisów wniosek strony z 2014 r. o przyznanie kolejnej pomocy państwa, kwoty przyznanych pomocy należy zsumować. Następnie zaś ocenić, czy suma ta nie przekracza pułapu pomocy, którą państwo może przyznać przedsiębiorcy zgodnie z przepisami unijnymi. Tytułem wstępu należy wskazać, że jednym z celów Unii Europejskiej jest wolny rynek i wolna konkurencja, której nie zniekształcają zarówno działania przedsiębiorstw, jak i samego państwa. Pomoc państwa należy widzieć w kontekście interwencji państwa mającej na celu korygowanie niedoskonałości rynku. Często jednak pomoc państwa postrzegana jest jako środek chroniący gospodarkę krajową przed konkurencją z zewnątrz. W tym sensie jest ona substytutem ceł lub opłat o podobnym skutku. Ponieważ takie cła i opłaty są zakazane na obszarze wspólnego rynku, pomoc państwa również nie może zakłócać konkurencji wewnątrzwspólnotowej (tak Komentarz, Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską pod redakcją Andrzeja Wróbla, Tom II, komentarz do art. 87, s. 543, wyd. Wolter Kluwer, 2009 r. oraz Komentarz, Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej pod redakcją Andrzeja Wróbla, Tom II, komentarz do art. 109, s. 481, wyd. Wolter Kluwer, 2012 r.). Zasadniczo każda pomoc państwa powinna być zgłoszona do oceny Komisji Europejskiej. Przepisy unijne ustanawiają obowiązek notyfikacji nowej pomocy lub zmian pomocy istniejącej, tzw. klauzulę standstill, to jest obowiązek powstrzymania się przez państwo członkowskie od wprowadzania w życie projektowanych środków, dopóki procedura notyfikacji nie zostanie zakończona (art. 3 rozporządzenia 659/99). Jeżeli pomoc zostanie wprowadzona w życie przed jej notyfikowaniem, albo po jej notyfikacji, ale przed wydaniem decyzji końcowej przez Komisję, może ona podlegać zwrotowi zgodnie z art. 14 rozporządzenia 659/99, chyba że stoją temu na przeszkodzie podstawowe zasady prawa wspólnotowego (tak ww. komentarze, odpowiednio do art. 88 ust. 3, s. 578 i art. 108 ust. 3, s. 427). Przepisy unijne precyzują, w jakich okolicznościach państwo może nie zgłaszać Komisji Europejskiej udzielanej pomocy. Taką pomocą jest m.in. tzw. pomoc de minimis. Z założenia pomoc ta ma być niewielką pomocą dla przedsiębiorców, która nie wpłynie na konkurencję wewnątrzunijną. Przy czym pomoc może być wyłączona spod obowiązku notyfikacji tylko na podstawie odpowiednich, w niniejszej sprawie wydanych dla sektora rolnego, rozporządzeń wykonawczych. Rozporządzenia wykonawcze określają m.in., które podmioty są uprawnione do otrzymania pomocy de minimis, w jakiej wysokości i w jakim okresie. Przepisami unijnymi regulującymi pomoc de minimis, w okresie dotyczącym niniejszej sprawy, były następujące przepisy: 1) art. 87, art. 88 i art. 89 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.; dalej: TWE); 2) rozporządzenie Komisji (WE) nr 1535/2007 z dnia 20 grudnia 2007r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy de minimis w sektorze produkcji rolnej (Dz.U. UE L z 2007r., nr 337, s. 35, ze zm. dalej: "rozporządzenie nr 1535/2007" – obowiązującym (zgodnie z art. 7 tego rozporządzenia) do 31 grudnia 2013 r.; 3) art. 107 (dawniej art. 87 TWE), art. 108 (dawniej art. 88 TWE) i art.109 (dawniej art. 89 TWE) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz. U. UE z dnia 26 października 2012 Nr C 326; dalej: TFUE); 4) rozporządzenie Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24 grudnia 2013 r.) - obowiązującym (zgodnie z art. 7 tego rozporządzenia) od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2020 r. Z formalnego punktu widzenia TWE z 1957 r. nie został uchylony lecz zmieniony przez Trakt z Lizbony zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007r., (Dz. U. z 2009 r., nr 203, poz. 1569). Zmieniono m.in. nazwę traktatu z TWE na TFUE, inkorporowano do niego nowe przepisy, a dostosowano inne. Istota mających zastosowanie w niniejszej sprawie rozwiązań traktatowych dotyczących pomocy państwa dla przedsiębiorstw nie uległa więc zmianie. Stąd aktualny w tym zakresie pozostaje dorobek nauki i orzecznictwa także sprzed wejścia w życie TFUE w 2009 r., dotyczący art. 87, art. 88 i art. 89 TWE. W rozporządzeniu nr 1408/2013, które weszło w życie po utracie mocy obowiązującej rozporządzenia nr 1535/2007, zwiększono wielkość pomocy de minimis do 15.000 EUR (art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/2013). Jako "pomoc przejrzystą" (de minimis) w pkt 13 części wstępnej wskazano przykładowo "dopłaty do oprocentowania". Ustawodawca krajowy doprecyzował przepisy dotyczące pomocy de minimis. W okresie, którego dotyczy stan faktyczny sprawy, obowiązywało wydane na podstawie art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 i Nr 227, poz. 1505) - Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 stycznia 2009 r. w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 22, p z. 121 z ze zm.; dalej: Rozporządzenie RM z 22 stycznia 2009 r.). Zgodnie z pierwotnym brzmieniem § 3 Rozporządzenia RM z 22 stycznia 2009 r. pomoc, o której mowa w § 2 pkt 1, polegała miedzy innymi na stosowaniu dopłat do oprocentowania kredytów bankowych, zwanych dalej "dopłatami", udzielanych na sfinansowanie części kosztów inwestycji. Z dniem 9 maja 2014 r., na mocy rozporządzenia z dnia 4 kwietnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2014, poz. 527) wszedł w życie ust. 2a. Zgodnie z § 3 ust. 2a Rozporządzenia RM z 22 stycznia 2009 r., "pomoc, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, udzielana wyłącznie na zakup użytków ma charakter pomocy de minimis w rolnictwie i jest udzielana zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r rolnych. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, str. 9), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1408/2013", oraz przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej". Nowela weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1408/2013 w art. 7 ust. 1 wyraźnie stanowi, że rozporządzenie to stosuje się także do pomocy przyznanej przed jego wejściem w życie, jeżeli pomoc spełnia wszystkie warunki określone w tym akcie. W świetle art. 4 ust. 2 tegoż rozporządzenia, pomoc w formie dotacji lub dopłat do oprocentowania została uznana za przejrzystą pomoc de minimis (co zostało powtórzone w § 3 ust. 2a Rozporządzenia RM z 22 stycznia 2009 r., na które powołuje się organ). Art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 określa wielkość skumulowanej pomocy de minimis do 15.000 euro, z tym, że okres brany pod uwagę do celów tego rozporządzenia należy określać w sposób ciągły, zatem do każdego przypadku nowej pomocy de minimis należy uwzględnić całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznaną w ciągu roku podatkowego dla poprzedzających lat podatkowych. W świetle tego, co powiedziano, art. 7 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 należy stosować także do pomocy przyznanej przed wejściem w życie rozporządzenia nowelizującego z 2013 r. wprowadzającego § 3 ust. 2a do Rozporządzenia RM z 22 stycznia 2009 r., jeśli w świetle Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 pomoc przyznana wcześniej, jest traktowana jako pomoc de minimis, co oznacza, że ograniczenie do 15.000 euro należy stosować również do pomocy przyznanej skarżącej w 2012 r. (pomoc od 1 stycznia 2012 r. w tym zakresie uznana została za pomoc de minimis) i jeśli łącznie (pomoc z 2012 r. i objęta wnioskiem z 2014 r.) przekroczyła 15.000 euro, to prawidłowo uznał organ orzekający w sprawie, że pomoc taka nie mogła być przyznana w ramach pomocy de minimis. Zaznaczyć należy, że powyższe ograniczenie kwotowe stosuje się też do jednorazowej pomocy. Podkreślić też należy, że z treści § 3 ust. 2a Rozporządzenia RM z 22 stycznia 2009 r. wynika, że pomoc - o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia - w formie dopłat do oprocentowania do kredytów bankowych udzielanych wyłącznie na zakup użytków rolnych jest również pomocą de minimis. Powołany przepis § 3 ust. 2a został dodany do Rozporządzenia RM z 22 stycznia 2009 r. przez § 1 pkt 1 Rozporządzenia RM z dnia 4 kwietnia 2014 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2014, poz. 527), które weszło w życie w dniu 9 maja 2014 r., w związku z czym, na co słusznie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji, na stanowisko organów podatkowych nie mogło mieć wpływu załączone do odwołania pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 25 kwietnia 2007 r., którego treść została przytoczona na trzeciej stronie skargi. Trafnie więc uzasadnił organ, że skoro podatnik uzyskał pomoc w postaci dopłaty do oprocentowania kredytu bankowego na zakup użytków rolnych, w wysokości [...] zł, co przekracza wartość 15.000.00 euro wskazaną w art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1408/2013, dalsza pomoc w postaci zwolnienia i ulg w podatku rolnym przewidzianych art. 12 ust. 1 pkt. 4 u.p.r, w związku z nabyciem gruntów przeznaczonych na utworzenie nowego gospodarstwa rolnego, będącej również pomocą de minimis, nie mogła zostać udzielona. Podkreślić należy, że zwolnienia i ulgi przysługują podatnikowi z mocy ustawy o podatku rolnym, ale konkretyzacja tego uprawnienia w formie decyzji podatkowej dokonuje się na wniosek podatnika i to moment złożenia takiego wniosku o zastosowanie ulgi lub zwolnienia decyduje o zastosowaniu przepisów prawa regulujących zasady udzielania ulg i zwolnień. Na stanowisko organów podatkowych nie może mieć wpływu załączone do odwołania pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2007 r., w którym stwierdzono, że dopłaty do oprocentowania kredytów udzielanych przez banki nie są pomocą de minimis w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2007 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, bowiem w obecnym stanie prawnym przeczy temu stwierdzeniu przepis § 3 ust. 2a rozporządzenia w sprawie realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odwołujący się do art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym, który określa, że całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 15.000,00 euro w okresie trzech lat. Trybunał Sprawiedliwości UE wielokrotnie stwierdzał, że przepisy prawa wspólnotowego są bezpośrednim źródłem praw i obowiązków dla tych wszystkich, do których się odnoszą, to jest do państw członkowskich oraz podmiotów prywatnych (podatników), będących stronami stosunków prawnych na podstawie prawa wspólnotowego. Trybunał wskazywał, że zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego, postanowienia traktatu i bezpośrednio obowiązujących aktów prawnych wydanych przez instytucje wspólnotowe, po ich wejściu w życie nie tylko automatycznie wyłączają stosowanie jakichkolwiek sprzecznych z nimi aktów prawa krajowego, ale również wykluczają przyjęcie przez parlament państwa członkowskiego nowych ustaw, które byłyby niezgodne z przepisami prawa wspólnotowego. Wskazać też należy, iż organ nie mógł dopuścić się zarzucanego mu naruszenia przepisów art. art. 138 § 1 ust. 1 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., organ działał bowiem na podstawie przepisów postępowania podatkowego. Odpowiednikami przepisów wskazanych w skardze są art. 233 § 1 O.p., regulujący rodzaje rozstrzygnięć organu odwoławczego oraz art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Sądu, wskazane przepisy nie zostały naruszone. W szczególności nie wskazała strona, jaki jeszcze materiał dowodowy organy powinny w sprawie rozpatrzyć. Wskazać należy, iż stan faktyczny nie jest w sprawie kwestią sporną. Sporna pomiędzy stronami jest jego ocena prawna. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) Sąd skargę oddalił w całości.