I SA/Wr 278/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w J. G. z dnia 27 grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem zawartym w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w J. G. z dnia 27 grudnia 2007r. nr [...] Skarżący M. L. reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego A. K., zwrócił się o wstrzymanie wykonania egzekucji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadnione jest tym, że przedmiotowa decyzja jest w sposób oczywisty wadliwa, z uwagi na błędną analizę materiału dowodowego, na niekorzyść Skarżącego, w konsekwencji prowadzącą do dokonania błędnego oszacowania i ustalenia podstawy opodatkowania, błędnego ustalenia że Skarżący zobowiązany był do ewidencjonowania przychodu z tytułu świadczenia usług fryzjerskich, oraz błędnego ustalenia, że skarżący był zobowiązany do ewidencjonowania przychodu z tytułu pobierania opłat za wstęp na basen od osób nie będących gośćmi hotelowymi. W ocenie pełnomocnika Skarżącego, nagły obowiązek zapłaty łącznej kwoty naliczonego podatku spowodowałby groźbę niewypłacalności przedsiębiorstwa prowadzonego przez Skarżącego, co niewątpliwie stawiałoby pod znakiem zapytania dalsze jego prowadzenie. Istnieje bowiem duże prawdopodobieństwo, że zapłata kwoty łącznie w wysokości 105.713 zł, w sytuacji gdy kwota ta została oparta na błędnych podstawach, spowoduje nawet zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącego, co w znaczny sposób odbiłoby się na sytuacji majątkowej jego rodziny oraz rodzin współpracowników. W tym stanie sprawy pełnomocnik podniósł, że wyegzekwowanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej doprowadziłoby do nieodwracalnych zmian nie tylko o charakterze majątkowym, gdyż późniejszy zwrot wyegzekwowanej kwoty mógłby już nie mieć wpływu na dalsze prowadzenie przez Skarżącego działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej ustosunkowując się do okoliczności podniesionych we wniosku, iż zapłata łącznej kwoty zobowiązania w wysokości 105.713 zł spowoduje zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, co w znaczny sposób odbije się na sytuacji majątkowej Jego rodziny oraz rodzin współpracowników wskazał, że na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od lutego do grudnia 2002r Skarżący nie dokonał żadnych wpłat. Ponadto organ podatkowy zwrócił uwagę, że zgodnie z decyzją nr [...] z dnia 8 stycznia 2007r. Burmistrza Miasta Ś. Z. z dniem 31 grudnia 2006r. z ewidencji działalności gospodarczej została wykreślona działalność gospodarcza prowadzona przez Skarżącego. Także w złożonym do Sądu wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach Skarżący wykazał jedynie dochody z tytułu umowy o pracę. Organ podatkowy zwrócił jednocześnie uwagę, że z wniosku dotyczącego prawa pomocy wynika brak nieruchomości, na bazie których prowadzona była wcześniej działalność gospodarcza. Tymczasem w trakcie prowadzonej kontroli stwierdzono, iż prowadząc działalność gospodarczą w 2002r. Skarżący posiadał: - hotel " [...]" położony w Ś. Z. przy ul. [...] zakupiony w dniu 27.01.1997r. rozbudowany przed 2002r., - lokal mieszkalny nr [...], w zabudowanej nieruchomości położonej w Ś. Z. przy ul. [...], zakupiony w dniu 25.05.1999r., - hotel " [...]" położony w Ś. Z. przy ul. [...], zakupiony w dniu 29.10.2001r., - nieruchomość położoną w P. Z. przy ul. [...], nabytą w dniu 28.10.2003r., wydanie nieruchomości skarżącemu nastąpiło w dniu sporządzenia umowy przedwstępnej tj., w dniu 7.11.2002r. Nieruchomości te zostały zbyte w różny sposób w trakcie prowadzonej kontroli podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako p.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wskazane w tym przepisie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt FZ 496/204), uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. W stanie faktycznym sprawy, Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, podniósł okoliczności mające – w przeważającej mierze - charakter merytorycznych zarzutów skierowanych przeciwko kwestionowanej decyzji organów podatkowych. Nawiązując do podniesionego, w uzasadnieniu wniosku, zarzutu naruszenia prawa podatkowego należy nadmienić, iż rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do ogólnikowego wskazania we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo dla niezakłóconego funkcjonowania przedsiębiorstwa skarżącego należy wskazać, iż Sąd nie znalazł na tej podstawie przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Abstrahując od lakonicznego uzasadnienia wniosku w części dotyczącej nieodwracalnych skutków jakie może – w ocenie strony – spowodować wykonanie zaskarżonego aktu, Sąd pragnie podkreślić, iż z informacji podanych przez organ w odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej, albowiem, jak wskazał organ, na mocy decyzji Burmistrza Miasta Ś. Z. z dnia 8 stycznia 2007 r. (nr [...]) skarżący został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej ze skutkiem na dzień 31 grudnia 2006 r. W nawiązaniu do powyższego należy podnieść, iż podnoszona przez wnioskodawcę okoliczność w postaci niebezpieczeństwa zaprzestania prowadzonej działalności nie może być rozważana jako przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skoro Skarżący nie prowadzi już działalności gospodarczej. Ustosunkowując się do motywów wniosku w części dotyczącej wysokości ciążącego na skarżącym zobowiązania podatkowego należy podkreślić, że wysokość orzeczonej zaległości podatkowej stanowi następstwo uchylania się skarżącego od regulowania zobowiązań podatkowych wymagalnych począwszy od 2002 r. Nie przesądzając na tym etapie o zasadności zarzutów skargi należy jednocześnie nadmienić, że wysokość określonego zobowiązania jest efektem działań samego wnioskodawcy, który nie regulował zobowiązań w podatku od towarów i usług, w kwotach wynikających z deklaracji podatkowych, na przestrzeni blisko 6 lat. Trudno zatem na obecnym etapie bronić stanowiska, że wysokość nałożonego na stronę świadczenia pieniężnego spowoduje w swoich konsekwencjach nieodwracalne skutki w jej majątku, skoro skarżący, pomimo wiedzy o skutkach narastających zaległości podatkowych, deklarowanych do zapłaty świadczeń pieniężnych nie regulował. Tym bardziej jeżeli zważyć na skalę prowadzonej przez wnioskodawcę działalności hotelarsko-gastronomicznej, która nie ograniczała się do jednego obiektu, lecz obejmowała swoim zakresem kilka nieruchomości, zbytych następnie w toku kontroli podatkowej. Wskazując na powyższe Sąd nie znalazł podstaw do udzielenia tymczasowej ochrony w sprawie uznając, że skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., co warunkowało pozytywne rozpatrzenie wniosku. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, o czym na podstawie dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.