I SA/Wr 2834/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. o umorzenie postępowania w sprawie ze skargi Kopalń A SA. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. postanawia: I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu, II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. na rzecz strony skarżącej Kopalń A S.A. w Z. kwotę 3.400,80 zł. (trzech tysięcy czterystu złotych osiemdziesięciu groszy) tytułem kosztów postępowania. Sygn. akt I SA/Wr 2834/03 2 Uzasadnienie: Strona skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na oznaczoną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...]Nr [...]dnia z dnia [...]nr [...]w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. Po doręczeniu w dniu [...]odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami Administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) decyzją z dnia [...]Nr [...]uchylił wskazaną w rubrum postanowienia decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...]nr [...]. Jednocześnie pismem z dnia [...]nr [...] strona skarżąca wniosła o umorzenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Pełnomocnik strony skarżącej przychylił się do powyższego wniosku, podtrzymując jednocześnie wniosek o zwrot kosztów postępowania wraz z należnymi kosztami zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Z treści przywołanych wyżej regulacji wprost wynika, iż poczynając od dnia 1 stycznia 2004 r. do tzw. "spraw starych" będzie stosowało się "nowe przepisy". Z kolei w myśl postanowienia art. 54 § 3 ustawy procesowej organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Materiał aktowy badanej sprawy wskazuje na to, iż z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Aktualny stan sprawy powstały na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji oznacza, iż postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Według przepisu art. sygn. akt I SA/Wr 2834/03 3 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W konsekwencji na podstawie przytoczonego przepisu postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlega umorzeniu. Z tych względów orzeczono jak w punkcie I postanowienia. Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w przepisie art. 201 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wedle którego skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy procesowej. Wskazać należy, iż zawarty w powyższej regulacji "zwrot kosztów postępowania" przysługujący skarżącemu od organu powinien być odczytywany łącznie z brzmieniem art. 200 omawianej ustawy, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę w przepisie art. 201 ustawy procesowej wyrazu "także". Zgodnie z art. 200 powołanej wyżej ustawy w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez "zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw" należy rozumieć zwrot kosztów nieodzownych, umożliwiających dochodzenie swoich praw. Niewątpliwie do takich kosztów należą koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego, ustanowionego pod rządem rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). Przepis § 2 ust. 1 wskazanego rozporządzenia przewiduje, iż opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziale 3 i 4, niezależnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie między radcą prawnym a klientem. Przy czym Sąd może - na podstawi uregulowania ust. 2 tego przepisu, przyznać opłaty wyższe od wskazanych w ust. 1, jeżeli uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy radcy prawnego; nie mogą być one wyższe niż sześciokrotne stawki minimalne. W ocenie Sądu koszty za- sygn. akt I SA/Wr 2834/03 stępstwa prawnego odpowiadające stawce minimalnej mogą stanowić dla strony koszty niezbędne czyli nieodzowne od celowego dochodzenia jej praw. Kierując się powyższym sąd przy określaniu kwoty tychże kosztów uwzględnił stawki minimalne przewidziane w przepisie § 14 ust. 2 pkt 1) lit. "a" w związku z przepisem § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustawionego z urzędu. Dla tych motywów Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji postanowienia.