I SA/Wr 2841/01

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Beaty M. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia 23 lipca 2001 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za 1998 r. postanawia - odrzucić skargę. Podatniczka Beata M. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na wyżej opisaną decyzję Izby Skarbowej w O. w przedmiocie określenia zaległości w podatku od towarów i usług za 1998 r. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Art. 145 par. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ stanowi, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. W aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą do reprezentowania jej interesów przed organami podatkowymi Markowi Ch. i Andrzejowi M. Już po wniesieniu skargi do Sądu w piśmie procesowym z dnia 6 grudnia 2001 r. skarżąca podnosi zarzut iż Markowi Ch. wbrew stanowisku organów podatkowych nie udzieliła pełnomocnictwa w sprawie stanowiącej przedmiot skargi tj. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Zakładając bez głębokiej analizy za trafny powyższy zarzut rozważenia wymaga kwestia skutecznego doręczenia decyzji pełnomocnikowi w osobie Andrzeja M. Temu pełnomocnikowi stanowiąca przedmiot skargi decyzja została doręczona w dniu 25 lipca 2001 r. Potwierdzenie odbioru decyzji przez ww. pełnomocnika znajduje się na K 31 akt administracyjnych. Nie sposób podzielić zarzutu skarżącej iż przesyłka której odbiór potwierdził w dniu 25 lipca 2001 Andrzej M. nie była do niego skierowana a jedynie jej adresatem była skarżąca. Ze znajdującego się na potwierdzeniu odbioru oznaczenia pisma wynika iż skierowane jest ono do "Beaty M. PPUH "M.-V." reprezentowanej przez Andrzeja M." Z tak oznaczonej korespondencji w sposób jednoznaczny wynika iż skierowana była ona do pełnomocnika Andrzeja M. o czym świadczy fakt iż Andrzej M. odebrał tę przesyłkę kwitując jej odbiór jako adresat. Kwestia zaadresowania przedmiotowej przesyłki ma znaczenie drugorzędne gdyż istotnym jest fakt iż została ona odebrana przez pełnomocnika skarżącej i z tą datą odbioru decyzji miał możliwość zapoznania się z jej treścią. Już po wniesieniu skargi do Sądu skarżąca zarzuciła iż zaskarżona decyzja nie została doręczona kolejnemu pełnomocnikowi, który reprezentował ją przed organami podatkowymi w rozpatrywanej sprawie a mianowicie Zbigniewowi K. Jednocześnie podatniczka przedłożyła do akt sądowych kserokopię pełnomocnictwa które jak zarzuca przedłożyła organom podatkowym. Ustosunkowując się do powyższej kwestii uznał Sąd iż liczba pełnomocników którzy reprezentowali skarżącą w postępowaniu przed organami podatkowymi na obecnym etapie postępowaniu nie ma większego znaczenia skoro zgodnie z art. 145 par. 3 ustawy ordynacji podatkowej dodany do ustawy przez art. 1 pkt 40 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 /Dz.U. nr 39 poz. 459/ obowiązującym od 5 czerwca 2001 r. strona ustanawiając kilku pełnomocników wyznacza jednego z nich jako właściwego dla doręczenia. W przypadku nie wyznaczenia pełnomocnika właściwego dla doręczenia organ podatkowy doręcza pismo jednemu z pełnomocników. Z uwagi, iż skarżąca nie określiła który z pełnomocników jest właściwy dla doręczeń skuteczne i prawidłowe było doręczenie zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi Andrzejowi M. Skoro pełnomocnik skarżącej Andrzej M. odebrał decyzję Izby Skarbowej stanowiącej przedmiot skargi w dniu 25 lipca 2001 r. to zgodnie z wcześniej powołanym przepisem art. 35 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 24 sierpnia 2001 r. Przedmiotowa skarga zaś wpłynęła do Sądu z uchybieniem powyższego terminu bowiem została nadana listem poleconym w dniu 27 sierpnia 2001 r. W tej sytuacji zgodnie z art. 27 pkt 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało skargę odrzucić.