I SA/Wr 2855/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca) Asesor WSA Marta Semiczek Protokolant Michał Kazek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2004 r. sprawy ze skargi Z. T. na postanowienie Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: I. umorzyć postępowanie, II. zwrócić skarżącemu kwotę 5 zł, tj. połowę uiszczonego wpisu. Skarżący Z. T. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie Izby Skarbowej we W. z dnia [...], nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego W. - F. z dnia [...], nr [...] - odmawiające wydania zaświadczenia o braku zaległości w zobowiązaniach podatkowych. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm.j, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem i stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pismem z dnia 30 sierpnia 2004 r. Z. T. cofnął skargę. Stosownie do art. 60 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu łub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, ażeby cofając skargę Z. T. zmierzał do obejścia prawa, jak również dyspozycja Strony w tym zakresie powodować miała utrzymanie w obrocie prawnym rozstrzygnięcia nieważnego. Z tego też powodu, mając na uwadze związanie aktem Skarżącego, postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy procesowej należało umorzyć. O zwrocie połowy wpisu postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 ustawy.