I SA/Wr 288/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie: sędzia WSA Piotr Kieres, sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (sprawozdawca), Protokolant: starszy sekretarz sądowy Aleksandra Połaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia 18 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2012 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz T. K. kwotę 151 zł (sto pięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu nr [...] z [...].12.2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. z [...].03.2017 r. nr [...] w sprawie określenia T. K. (dalej: Strona, Skarżący, podatnik) odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: czerwiec 2012 r., sierpień 2012 r., wrzesień 2012 r., październik 2012 r., listopad 2012 r. i grudzień 2012 r. w łącznej kwocie 3.751,00 zł. Z akt sprawy wynika, iż w 2012 r. Skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w zakresie robót ziemnych i transportu drogowego towarów opodatkowaną na zasadach ogólnych. W korekcie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012 r. PIT-36, złożonej 14.03.2013 r. podatnik wykazał przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 573.734,46 zł, koszty uzyskania przychodów w wysokości 570.861,36 zł i dochód w wysokości 2.873,10 zł. Po potrąceniu składek na ubezpieczenia społeczne w kwocie 2.873,10 zł Skarżący wykazał podstawę obliczenia podatku oraz należny podatek w wysokości 0,00 zł. Skarżący wykazał również zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: czerwiec 2012 r. w kwocie 1.877.00 zł oraz sierpień 2012 r. w kwocie 1.218,00 zł. Suma należnych zaliczek wykazanych w korekcie wyniosła 3.095,00 zł. Kwota ta stanowi według korekty zeznania nadpłatę. W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej w zakresie prawidłowości i rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. oraz wszczętego postanowieniem nr [...] z [...].03.2015 r. (doręczonym 1.04.2015 r.) postępowania podatkowego w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. Ś. decyzją z[...].09.2015 r. nr [...] określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w wysokości 43.333,00 zł. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego na skutek wniesionego odwołania od ww. decyzji, decyzja ta została uchylona przez Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu decyzją z [...].12.2015 r. nr [...] w całości na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. Ś. decyzją z [...].03.2017 r. nr [...] określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok w wysokości 63.962.00 zł. Podstawą wydania powyższej decyzji były stwierdzone przez organ I instancji nieprawidłowości w zakresie ewidencjonowania w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2012 rok kosztów , uzyskania przychodów, a mianowicie: - zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 187.850,00 zł poprzez zaewidencjonowanie w księdze podatkowej 9 faktur wystawionych przez firmę A P. K. tytułem sprzedaży 41.000 litrów oleju napędowego, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, - zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 2.425,32 zł stanowiącą wartość oleju napędowego w ilości 522,70 litra zakupionego w dniu [...] i [...].08.2012 r. do samochodów o nr rej. [...] i [...], które należały do Pana D. S. , który zeznał, że to on ponosił koszty zakupu paliwa do jego sprzętu, - zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 62.040,41 zł, poprzez zaewidencjonowanie w księdze podatkowej wartości netto 4 faktur wystawionych przez firmę B D. S., tytułem sprzedaży usług transportowych tj.: • faktury z dnia [...].09.2012 r. nr [...] na kwotę 19.843,67 zł netto, • faktury z dnia [...].09.2012 r. nr [...] na kwotę 22.211,74 zł netto, • faktury z dnia [...].10.2012 r. nr [...] na kwotę 8.135,00 zł netto, • faktury z dnia [...].12.2012 r. nr [...] na kwotę 11.850,00 zł netto, ze względu na brak związku poniesionych wydatków z uzyskanym przychodem z działalności gospodarczej. W odniesieniu do składek na ubezpieczenia społeczne Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. Ś. uznał, stosownie do art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), iż podlegają one odliczeniu od dochodu w wysokości 7.962,24 zł. W kwestii natomiast odliczeń z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, stosownie do treści art. 27b ust. I pkt 1 lit. a) oraz ust. 2 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, organ 1 instancji stwierdził, iż podlegają one odliczeniu od podatku w kwocie 2.620,67 zł. Na podstawie przepisów art. 193 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej oraz § 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152 poz. 1475 z późn. zm.) Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. Ś. uznał prowadzoną przez Stronę podatkową księgę przychodów i rozchodów za miesiące: maj, sierpień, wrzesień, październik oraz grudzień 2012 rok w części dotyczącej kosztów uzyskania przychodów za nierzetelną i nie mogącą stanowić dowodu w zakresie tego co wynika z zawartych w niej zapisów, jako że zawyżenie kosztów uzyskania przychodów stanowiło 44,2% kosztów uzyskania przychodów wykazanych w księdze podatkowej (252.315,73 zł: 570.861,36 zł x 100 %). Ponadto, na podstawie § 11 ust. 2 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, księgę za miesiące: maj, sierpień, wrzesień, październik oraz grudzień 2012 rok w części dotyczącej kosztów uzyskania przychodów uznano za wadliwą, tj. za księgę prowadzoną niezgodnie z przepisami cyt. wyżej rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów oraz objaśnieniami do wzoru księgi. Organ podatkowy I instancji stosownie do art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania wskazując, że oszacowanie nie może być zastosowane w celu ominięcia wymogu wykazania przez przedsiębiorcę wszystkich okoliczności niezbędnych do weryfikacji poniesionych kosztów. W następstwie wydania ww. decyzji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. Ś. w myśl przepisów art. 44 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 53a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w decyzji z [...].03.2017 r. nr [...] określił Skarżącemu odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: czerwiec 2012 r., sierpień 2012 r., wrzesień 2012 r., październik 2012 r., listopad 2012 r. i grudzień 2012 r. w łącznej kwocie 3.751,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wykazane w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012 - PIT-36 z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych zostały zapłacone w dniach [...].07.2012 r. w wysokości 1.877,00 zł oraz [...].09.2012 r. w wysokości 1.218,00 zł. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. Ś. ustalił, iż należne zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych wystąpiły za miesiące: czerwiec 2012 r. oraz od sierpnia 2012 r. do grudnia 2012 r. w łącznej kwocie 63.962,00 zł. Biorąc pod uwagę wpłaty dokonane przez Skarżącego tytułem zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, stwierdził, iż Skarżący i nie zapłacił w terminie zaliczek na łączną kwotę 60.867,00 zł. Wobec powyższych ustaleń od zaległości podatkowej z tytułu niezapłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych dokonał wyliczenia wysokości należnych odsetek w wysokości 3.751,00 zł łącznie. W odwołaniu z 3.04.2017 r. od ww. decyzji z [...].03.2017 r. nr [...] Skarżący wniósł ojej uchylenie w całości w związku z wniesieniem odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. z [...].03.2017 r. nr [...] określającej Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) Naruszenie art. 200 § 1 oraz art. 192 Ordynacji podatkowej - poprzez uniemożliwienie Stronie i jej pełnomocnikowi wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego i wydanie decyzji jeszcze przed wpłynięciem pisma stanowiącego wypowiedzenie się Strony w sprawie zgromadzonych dowodów, zawierającego wnioski dowodowe (Skarżący wskazał w tym zakresie, iż decyzja została wydana w dniu 16.03.2017 r., natomiast pełnomocnik Strony wypowiedział się w sprawie zebranego materiału dowodowego pismem z 15.03.2017 r., wysłanym z zachowaniem terminu wyznaczonego na dokonanie tej czynności, które zostało doręczone Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w L. Ś. w dniu 20.03.2017 r., a więc cztery dni po wydaniu i wysłaniu do strony zaskarżonej decyzji); 2) Naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej - poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych w piśmie z 15.03.2017 roku, w którym pełnomocnik Skarżącego wypowiedział się w sprawie zebranego materiału dowodowego; 3) Naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez faktyczne niewyjaśnienie istoty sprawy - w sytuacji, kiedy z terenu L. Ś. i najbliższych okolic w roku 2012 dokonywało zakupów paliwa w firmie A P. K. przynajmniej jeszcze 7-10 innych firm. Strona skarżąca wskazała, że organ podatkowy I instancji pominął te ustalenia w wydanej decyzji oraz pominął możliwość pozyskania dowodów w sprawie zakupu tego paliwa od przesłuchanych świadków (I. C., P. C., D. S. , S. Z. i K. Z.), którzy zeznali, że dokonywali zakupów paliwa w firmie A ; 4) Naruszenie art. 233 § 2 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez niewykonanie zaleceń Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu wydanych w decyzji uchylającej poprzednio wydaną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. , dotyczących konieczności ustalenia ilości wydatkowanego (zużytego) paliwa i porównanie ich z ilością zakupionego paliwa oraz zaniechanie uzyskania informacji od szeregu firm, a dotyczących szczegółowych przejazdów i ilości wykonanych usług przez Skarżącego , m.in. od C S.A, D , E SA, F S.A., G S.A. - sprowadzając własne czynności do żądania dostarczenia dokumentów lub sporządzenia tych zestawień od Skarżącego lub od jego podwykonawców. W wyniku rozpatrzenia sprawy w postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, decyzją z [...].12.2017 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. z [...].03.2017 r. nr [...] określającą Stronie odsetki za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: czerwiec 2012 r., sierpień 2012 r., wrzesień 2012 r., październik 2012 r., listopad 2012 r. i grudzień 2012 r. w łącznej kwocie 3.751,00 zł. W złożonej na powyższą decyzję skardze, Skarżący wniósł o: - rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na rażące naruszenie przepisów o postępowaniu podatkowym, - uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu nr[...] z dnia [...].12.2017 r" utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. z dnia [...].03.2017 roku, nr [...] określającej Skarżącemu odsetki za zwlokę od nieuregulowanych w terminie płatności miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w łącznej wysokości 3.751,00 zł, - zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Skarżący wskazał, że sprawa jest powiązana z zaskarżoną decyzją podatkową nr [...] wydaną przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu w dniu [...].12.2017 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2012, w związku z czym wniósł o połączenie obu spraw i rozpatrywanie ich pod jedną sygnaturą. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 169 ze zm.; dalej: ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd zatem, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ppsa uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a) oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z powyższego przepisu wynika, że możliwym jest uchylenie decyzji organu odwoławczego w wyniku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które to naruszenie "miało wpływ na wynik sprawy". Należy przez to rozumieć związek przyczynowy między treścią ukształtowanego w decyzji podatkowej stosunku podatkowoprawnego materialnego lub procesowego a naruszeniem norm prawa materialnego, powodujący, że gdyby tego związku nie było, treść rozstrzygnięcia byłaby inna (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2014 r., I FSK 4/13, CBOSA). W sytuacji, gdy mimo naruszenia prawa materialnego wynikające z niego skutki nie wpływałyby na końcową ocenę merytoryczną zaskarżonego rozstrzygnięcia, brak jest podstaw do wydania przez sąd orzeczenia o charakterze kasacyjnym. Co się zaś tyczy naruszeń prawa procesowego, to aby mogły być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd administracyjny, uchylając decyzję na tej podstawie, zobowiązany jest wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne (por. np. wyrok NSA z 7 grudnia 2005 r., I OSK 407/05, niepubl.). Zaskarżonej decyzji, której przedmiotem było określenie Skarżącemu odsetek za zwłokę od prawidłowo określonych należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2012 r., jakkolwiek została ona wydana w odrębnym postępowaniu podatkowym, bez wątpienia nie można przypisać całkowicie samoistnego bytu. Jest to orzeczenie wynikające z uprzedniego określenia Stronie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. Kwota podatku, jaki Skarżący jest zobowiązany zapłacić, przesądza o wielkości odsetek za zwłokę odnoszących się do zaliczek na ten podatek. Istotne w niniejszej sprawie jest to, iż wydanie decyzji przez organ I instancji w niniejszej sprawie było następstwem wydania przez ten organ w dniu [...].03.2017 r. decyzji nr [...], określającej Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w wysokości 63.962,00 zł. W związku z wniesieniem przez Skarżącego odwołania od ww. decyzji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, decyzją z [...].12.2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Mając na uwadze, iż wydanie zaskarżonej decyzji było związane z wydaniem przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu powyżej wskazanej decyzji nr [...] z [...].12.2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. Ś. nr [...] z [...].03.2017 w przedmiocie określenia Stronie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r., zaś w wyniku rozpoznania skargi na tę decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r. , sygn. akt I SA/Wr 287/18, uchylił tę decyzję, konsekwencją powyższego jest konieczność uchylenia również i zaskarżonej decyzji, wydanej w przedmiocie odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2012 r. Decyzja w przedmiocie odsetek od niezapłaconych w terminie zaliczek nie ma bowiem charakteru samoistnego a jest – w sferze ustaleń faktycznych – pochodną wyniku postępowania podatkowego, prowadzonego w stosunku do podatnika za okres roku podatkowego (lub innego okresu rozliczeniowego). Ustalenia tego postępowania stanowią więc podstawę faktyczną, w oparciu o którą organ dokonuje odpowiedniego przypisania tych ustaleń do okresów płatności zaliczek, a w konsekwencji – obliczenia wysokości odsetek od kwot nieuiszczonych lub uiszczonych w zbyt niskiej wysokości zaliczek, za określony czas. W związku z powyższym uzasadnione jest twierdzenie, iż rozstrzygniecie sprawy, której przedmiotem jest określenie wysokości odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych stanowi konsekwencję określenia, w odrębnej decyzji, wysokości zobowiązania podatkowego w tym podatku. Określenie wysokości odsetek od nieuiszczonych zaliczek zależy więc od rozstrzygnięcia w sprawie wymiarowej. Ustalenia tego postępowania stanowią podstawę faktyczną, w oparciu którą organ dokonuje odpowiedniego przypisania tych ustaleń do okresów płatności zaliczek, a w konsekwencji - obliczenia wysokości odsetek od kwot nieuiszczonych lub uiszczonych w zbyt niskiej wysokości zaliczek, za określony czas. Oznacza to, że decyzja wydana w zakresie odsetek od zaliczek nie wymaga powtórzenia wszystkich ustaleń faktycznych postępowania podatkowego, a organ nie ma obowiązku ponownego ich oceniania, ani odnoszenia się do zarzutów proceduralnych, czy materialnoprawnych, dotyczących postępowania "wymiarowego". Wystarczającym jest powołanie się na ustalenia tego postępowania, znajdujące wyraz w decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w innej niż zadeklarowana wysokości. Decyzja ta ma bowiem wiążący charakter dla organu podatkowego i tak długo jak obowiązuje w obrocie prawnym, stanowi dostateczną podstawę faktyczną decyzji "odsetkowej" (por. wyroki NSA: z 23 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1388/13, z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3999/14, z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. 489/15, z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. II FSK 1388/13 – dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). Eliminacja z obrotu prawnego tej decyzji pozbawia podstaw faktycznych decyzję w sprawie odsetek. Z uwagi na powyższe, w konsekwencji wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 287/18, którym Sąd uchylił decyzję organu II instancji w przedmiocie określenia Stronie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r., należało uchylić i zaskarżoną decyzję w przedmiocie odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2012 r. W tej sytuacji Sąd rozpoznając skargę w niniejszej sprawie przyjął, że dla końcowego załatwienia sprawy i w celu usunięcia naruszenia prawa w takim samym zakresie, wynikającym z nieprawidłowości decyzji określającej podatek, konieczne jest uchylenie także zaskarżonej decyzji w sprawie odsetek, dodatkowo pozbawionej aktualnie faktycznych podstaw i niejako przedwczesnej. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ustalenia dokonane w prowadzonym, w zakresie określenia Stronie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r., ponownym postępowaniu. W występującej w niniejszej sprawie sytuacji, kiedy to uchylenie decyzji wymiarowej stało się przyczyną uchylenia decyzji w przedmiocie odsetek, została spełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, zatem należało zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ppsa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ppsa uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.