I SA/Wr 2887/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: NSA del. do WSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Asesor sądowy Anna Wójcik Protokolant: st. sekr. sąd. Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 marca 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi E. M. na decyzję Izby Skarbowej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek od zaległości w podatku od towarów i usług za lata 1995, 1997, 1999 i 2000 r. p o s t a n a w i a : I. umorzyć postępowanie sądowe II. nakazać kasie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zwrot skarżącemu E. M. kwoty 1284,50 zł (słownie: jeden tysiąc dwieście osiemdziesiąt cztery złote 50/100) tytułem zwrotu połowy wpisu uiszczonego od skargi. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Izba Skarbowa w O. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia podatnikowi E. M. odsetek za zwłokę w łącznej kwocie 79.499,80 zł od zaległości podatkowych za lata 1995, 1997, 1998, 1999 i 2000 wynoszących łącznie 48.970,20 zł. Orzeczenie Izby Skarbowej zaskarżył skargą do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik, zarzucając naruszenie prawa procesowego, a to: - art. 122 w związku z art. 187 ustawy z dnia 29.8.1987 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego, w oparciu o który podjęte zostało rozstrzygnięcie, - art. 124 cytowanej ustawy, polegające na naruszeniu przez organy podatkowe zasady wyjaśnienia podatnikowi przyczyn podjętego rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji. W odpowiedzi na skargę, Izba Skarbowa w O. wniosła o jej oddalenie, kładąc w uzasadnieniu akcent na podjęcie przez Urząd Skarbowy decyzji w ramach uznania administracyjnego, które nie wykazuje cech dowolności, a także na wyjątkowość stosowania instytucji ulgi podatkowej, w tym także w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Po wyznaczeniu rozprawy, skarżący pismem procesowym z 11.2.2004 r. (data wpływu 12.2.2004 r.) cofnął skargę, podnosząc w uzasadnieniu, że czynność ta jest "spowodowana objęciem należności spornych postępowaniem restrukturyzacyjnym". Pełnomocnik Izby Skarbowej na rozprawie nie wniósł sprzeciwu co do zgłoszonego wniosku o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30.8.2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi jest zatem dyspozytywną czynnością procesową strony. Nie jest ograniczone terminem, a moment złożenia takiego oświadczenia procesowego ma znaczenie jedynie dla kosztów postępowania (por. art. 232 cyt. Ustawy z 30.8.2002 r.) Z powołanego przepisu wynika, że zakres kognicji Sądu administracyjnego został ograniczony do zbadania dwóch przesłanek, a w szczególności, czy cofnięcie: - nie zmierza do obejścia prawa, - nie spowoduje pozostawienia w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętych nieważnością (por. art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej). Skarżący w skardze zarzucał uchybienia proceduralne sprowadzające się do braku dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego i braku wyjaśnienia podatnikowi motywów podjętych decyzji. Oceniając cofnięcie skargi na tle tych zarzutów, Sąd nie stwierdza podstaw do uznania tej czynności strony za niedopuszczalną. Nie ma także podstaw do uznania, że utrzymanie w mocy decyzji organów podatkowych obu instancji zmierzałoby do obejścia prawa lub z innych przyczyn powodowałoby utrzymanie w mocy aktów administracyjnych dotkniętych nieważnością. Dlatego Sąd w trybie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 60 tej ustawy, uznając cofnięcie skargi za skuteczne umorzył postępowanie sądowe, a o kosztach orzekł z mocy art. 232 § 1 pkt. 2 cytowanej ustawy, nakazując kasie sądu zwrot skarżącemu połowy wpisu uiszczonego od skargi.