I SA/Wr 29/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska (sprawozdawca),, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz,, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi A s.c. M. B., A. B. z/s w J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. oddala skargę w całości Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2013 r. (nr [...]), po rozpatrzeniu odwołania "A" s.c. M. B., A. B. z/s w J. (dalej: Spółka, strona, skarżący) od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z [...] grudnia 2012 r. (nr [...]), określającej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. uchylił decyzję organu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: o.p.). Ze stanu sprawy przyjętego przez tutejszy Sąd wynikało, że w toku postępowania kontrolnego Dyrektor Urząd Kontroli Skarbowej ustalił, że wspólnicy Spółki we współpracy m. in. z M. B. i R. S. zorganizowali proceder polegający na zakupie samochodów za granicą, sprowadzaniu ich na teren Polski a następnie tworzeniu dokumentacji ich sprzedaży, umożliwiający ominięcie (znaczne zmniejszenie) należności podatkowych. W konsekwencji podjętych ustaleń, organ stwierdził nieprawidłowości polegające na: - zaniżeniu sprzedaży i podatku należnego w systemie VAT marża od sprzedaży czterech samochodów, po jednym w styczniu, lutym, październiku i listopadzie 2007 r.; - zawyżeniu podatku naliczonego do odliczenia w styczniu 2007 r. od wydatku niezwiązanego z działalnością gospodarczą spółki; - niewykazaniu w 2007 r. zakupu w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia: [...] pojazdów samochodowych, sprzedanych następnie na podstawie umów komisowych, [...] pojazdów samochodowych, sprzedanych następnie na podstawie sfałszowanych umów sprzedaży; - niewykazaniu w 2007 r. pełnej sprzedaży na podstawie umów komisowych [...] pojazdów samochodowych nabytych w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia; - niewykazaniu w 2007 r. sprzedaży na podstawie sfałszowanych umów [...] pojazdów samochodowych nabytych w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia. Według organu odwoławczego, w przeprowadzonym w I instancji postępowaniu naruszono zasady prawidłowego procesu podatkowego, wyrażone w art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Organ dopatrzył się także naruszenia art. 210 § 1 i § 4 o.p. oraz art. 193 § 1 i § 2 o.p. poprzez niewskazanie, za jakie okresy domniemanie rzetelności księgi podatkowej Spółki zostało obalone. Zauważył też, że organ I instancji nie wskazał także, za jakie okresy odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Od powyższej decyzji Spółka wniosła skargę do tutejszego Sądu. Skargę oparto na zarzutach naruszenia: 1) art. 68 § 3 o.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i prowadzenie postępowania podatkowego odnośnie dodatkowych zobowiązań podatkowych w podatku VAT, które nie mogą powstać, albowiem decyzja ustalająca te zobowiązania została doręczona po upływie 5-cio letniego terminu, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy; 2) art. 70 § 1 i art. 70 § 6 pkt 1 o.p. polegające na bezzasadnym uznaniu, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu na skutek wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, podczas gdy prawidłowa ocena okoliczności sprawy powinna prowadzić do wniosku, że przedawnienie nastąpiło gdyż strona przed upływem 5-cio letniego terminu nie została skutecznie poinformowana o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia wskutek wszczęcia postępowania karnego skarbowego; 3) art. 208 § 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. polegające na ich niezastosowaniu poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie na skutek przedawnienia zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że zobowiązania w podatku VAT za poszczególne miesiące 2007 r. uległy przedawnieniu. Podała, że organy nie dokonały skutecznie czynności (określonych w art. 70 § 6 pkt 1 o.p.), które powodowałyby zawieszenie terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 o.p. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko odnośnie skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, których zaskarżona decyzja dotyczy. Dodatkowo podniósł, że w piśmie z [...] listopada 2012 r. (doręczonym spółce [...] listopada 2012 r.) Dyrektor UKS zawiadomił Spółkę, że zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2007 r. uległ zawieszeniu z dniem 26 listopada 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 listopada 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzje w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2007 r. Sąd orzekł też, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w uchylonej części, w pozostałej części skargę oddalił. Sąd I instancji orzekł też o zasądzeniu na rzecz strony skarżącej od Dyrektora IS kwoty 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd na wstępie podkreślił, że skarga zasługuje w znacznej części na uwzględnienie, gdyż słuszny okazał się zarzut nieuwzględnienia przez organy podatkowe upływu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku VAT za miesiące od stycznia do listopada 2007 r. Z uwagi, że w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określono zobowiązania w podatku VAT za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r., termin przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 o.p. , odnośnie zobowiązań za miesiące od stycznia do listopada 2007 r., upływał w dniu 31 grudnia 2012 r., natomiast za grudzień 2007 r. upływał dnia 31 grudnia 2013 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika niewątpliwie, że decyzja organu I instancji z dnia [...] grudnia 2012 r. została doręczona stronie w dniu 3 stycznia 2013 r., czyli z przekroczeniem terminu przedawnienia. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie wykazał, aby doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku VAT za okres od stycznia do listopada 2007 r. Organ ten stwierdził bowiem, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań określonych decyzją organu I instancji uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. w związku z wszczęciem - w stosunku do Spółki - postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2008 r., śledztwa w sprawie zatajenia w 2007 r. przez Spółkę rozmiarów prowadzonej działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu poprzez posługiwanie się danymi osobowymi innych podmiotów przy sprzedaży pojazdów samochodowych. Następnie o wszczęciu śledztwa Spółka została poinformowana w wydanym [...] listopada 2008 r. postanowieniu Prokuratury Rejonowej o żądaniu wydania rzeczy i przeszukaniu, które zostało doręczone wspólnikowi Spółki J. K. dnia [...] grudnia 2008 r. Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, że wydając decyzję organ II instancji posiadał wiedzę o fakcie, że pismem z dnia [...] listopada 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej powiadomił Spółkę, że stosownie do art. 70 § 6 o.p. bieg terminu przedawnienia w podatku VAT oraz w podatku akcyzowym uległ zawieszeniu z dniem 26 listopada 2008 r. W ocenie Sądu, zarówno powołane w zaskarżonej decyzji postanowienia, jak i pismo z dnia [...] listopada 2012 r., nie dają podstaw do zaaprobowania zaprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej stanowiska i przyjęcia, że w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia z powodu zaistnienia przyczyny określonej w art. 70 § 6 pkt 1 o.p. Wszczęcie - w stosunku do podatnika - postępowania karnego skarbowego lub o wykroczenie skarbowe jest przesłanką przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie powołanego przepisu tylko wówczas, gdy popełnienie przestępstwa/wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z postanowienia o wszczęciu śledztwa, na które powołuje się organ odwoławczy, wynika, że śledztwo zostało wszczęte w sprawie i było prowadzone w związku z zatajeniem w 2007 r. przez Spółkę faktycznych rozmiarów prowadzonej działalności gospodarczej. Z postanowieniem tym jednak Spółka nie została zapoznana. Treść postanowienia Prokuratury Rejonowej, do którego odwołuje się organ odwoławczy i z którym zapoznano wspólnika J. K., potwierdza, że żądając wydania rzeczy (dokumentacji) Prokuratura uzasadniała, że inspektor kontroli skarbowej prowadzi postępowanie w sprawie zatajenia w 2007 r. przez Spółkę rzeczywistych rozmiarów prowadzonej działalności gospodarczej, tj. o przestępstwo skarbowe z art. 55 § 1 w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.k.s. Postanowienie to w żaden sposób nie wskazywało jednak na związek prowadzonego śledztwa z przestępstwem lub wykroczeniem skarbowym popełnionym przez któregoś ze wspólników Spółki, wiążącym się z niewykonaniem zobowiązań w podatku VAT za poszczególne okresy 2007 r. Powyższe potwierdza, że Spółka nie została skutecznie poinformowała, że wszczęte śledztwo pozostaje w związku z niewykonaniem konkretnych zobowiązań. Sąd powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. o sygnaturze akt P 30/11, który stwierdzał, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 o.p. wymaga, by podatnik jeszcze przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego został poinformowany o tym, że w związku z wszczęciem postępowania, o jakim mowa w powyższym przepisie, bieg terminu przedawnienia został zawieszony. Nie można mówić o zachowaniu zasady ochrony zaufania obywatela do państwa, gdyby organ skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego mógł wywodzić z faktu poinformowania podatnika o wszczęciu postępowania, które na żadnym etapie nie zostało powiązane z niewykonaniem tego właśnie (konkretnego) zobowiązania. Poinformowanie podatnika nie może przy tym ograniczać się do informacji, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia i wskazania daty z jaką to nastąpiło, bez odniesienia jej do jakiejkolwiek czynności, jak miało to miejsce w przypadku pisma Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2012 r. Zdaniem Sądu, warunek, jaki wynika z powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, będzie spełniało tylko takie pismo, z którego podatnik może się dowiedzieć, że wszczęto przeciwko niemu w konkretnej dacie postępowanie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe i z którego wynika, o jakie konkretne przestępstwo/wykroczenie skarbowe jest podejrzany i jakie zobowiązania podatkowe zostały na skutek tego czynu uszczuplone. Reasumując, Sąd ocenił, że powołane przez organ II instancji w decyzji, dokumenty nie potwierdzają, że Spółka została skutecznie poinformowana o podstawie zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Skoro zaś za ww. okresy organ odwoławczy orzekał już w warunkach przedawnienia zobowiązań określonych decyzją organu I instancji, to nie mógł wydać decyzji, o której mowa w art. 233 § 2 o.p., ale powinien był uchylić rozstrzygnięcie organu I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za miesiące od stycznia do listopada 2007 r. W zakresie określenia zobowiązana w podatku VAT za grudzień 2007 r., co do którego organy podatkowe nie orzekały w warunkach przedawnienia, Sąd stwierdził, że w tej części zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Sąd zaznaczył, że organ odwoławczy uchylając decyzję na podstawie art. 233 § 2 o.p. wskazał okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Słusznie uznał organ odwoławczy, że w sprawie nie wykazano, że przyporządkowane Spółce transakcje zakupu samochodów dokonane zostały w rzeczywistości przez Spółkę w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, nie zaś przez M. B. i inne podmioty, które na terenie Polski dokonały rejestracji dla celów podatkowych i otrzymały z urzędu skarbowego nr NIP-UE. Prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że organ I instancji nie wskazał, za jakie okresy domniemanie rzetelności księgi podatkowej Spółki zostało obalone, za jakie okresy odstąpiono od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, odnośnie których transakcji dokonano szacowania podstawy opodatkowania, którą z metod szacowania zastosowano do określenia podstawy opodatkowania w odniesieniu do poszczególnych transakcji. Ponadto dla prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego - organ I instancji powinien podjąć dodatkowe czynności umożliwiające skuteczne przeprowadzenie przesłuchania w charakterze świadka M. B. oraz R. S.. Wskazał również, że art. 68 § 3 o.p. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ – wbrew zarzutom skargi – organ I instancji określił spółce za poszczególne miesiące 2007 r. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku VAT, odstępując od ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego (o którym mowa w tym przepisie) w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zaniżenia tego zobowiązania. Wobec tego zarzut dotyczący naruszenia art. 68 § 3 o.p. Sąd uznał za oczywiście nieuzasadniony. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Skarbowej we W. wnosząc o uchylenie wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub uchylenie zaskarżonej części wyroku i rozpoznanie sprawy przez NSA. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w części, w której uchylał on zaskarżoną decyzję w zakresie w jakim dotyczyła ona określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2007 r., orzekał o tym, że decyzja ta w powyższym zakresie nie podlega wykonaniu oraz zasądzał na rzecz skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej we W. koszty postępowania sądowego i przekazał sprawię do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił argumentacji Sądu I instancji, w której uznano, że doręczenie pism o prowadzeniu postępowania w sprawie karnej skarbowej, przed upływem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie jest wystarczające dla wywołania skutków prawnych w postaci jego zawieszenia. NSA zwrócił przy tym uwagę, że tożsamy pogląd był niejednokrotnie prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niekonstytucyjność art. 70 § 6 pkt 1 o.p., której dopatrzył się Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyżej wyroku, od strony pozytywnej oznacza że nie będzie naruszać przywołanej zasady konstytucyjnej taki przypadek, w którym zanim upłynie terminu przedawnienia podatnik zostanie poinformowany o tym, że doszło do wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, które ma znaczenie dla biegu terminu przedawnienia. Zdaniem NSA z punktu widzenia konstytucyjnego nie jest natomiast niezbędne to - odmiennie niż wywiedziono to w uchylonym wyroku- aby podatnik był równocześnie wyraźnie (wprost) zawiadamiany także o skutku, jaki ta przyczyna wywołuje w sferze przedawnienia, czyli o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z powodu wystąpienia wskazanej wyżej przyczyny. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał za Trybunałem Konstytucyjnym, że: "Zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewnią.". Minimalny, ale zarazem wystarczający standard takiej wiedzy gwarantuje podatnikowi otrzymanie informacji o wystąpieniu opisanej wyżej przyczyny zawieszenia biegu terminu przedawnienia, biorąc pod uwagę, że skutek powinien być znany podatnikowi, zważywszy na jego wyraźne określenie w przepisie prawa. NSA wyraźnie podkreślił, że dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie ma znaczenia zawiadomienie o skutkach prawnych danego zdarzenia w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Mimo, że ustawodawca w art. 70c o.p. zawarł uregulowanie wymagające od organów podatkowych zawiadamiania podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia to zawieszenie to nadal związane jest, z mocy prawa, wyłącznie z czynnością zawiadomienia o wszczętym w określonym dniu postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe – co przewiduje wprost art. 70 § 6 pkt 1 o.p. , a nie z tym, jaki skutek owo zawiadomienie wywołuje i kto o tym skutku zawiadamia. Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy NSA uznał za wypełnione konstytucyjne wymogi zawiadomienia skarżącej Spółki o istnieniu przyczyny zawieszenia biegu terminu przedawnienia w sprawie o przestępstwo skarbowe związane z zobowiązaniami w podatku VAT za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2007 r. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że za zasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 70 § 1 w zw. art. 70 § 6 pkt 1 o.p. oraz pozostałe związane z nim zarzuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie zaakcentować należy, że w związku z tym, że w niniejszej sprawie WSA we Wrocławiu wydał wyrok, który został zaskarżony skargą kasacyjną, uwzględnioną przez NSA, ramy kognicji Sądu rozpoznającego obecnie skargę zostały ograniczone rozstrzygnięciami zapadłymi wcześniej w sprawie. Stosownie bowiem do regulacji art. 190 p.p.s.a.: "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej, od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 190 p.p.s.a., trzeba rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, który może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. WSA we Wrocławiu, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma zatem całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, gdyż dokonana przez NSA w wyroku z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 957/14. wykładnia prawa jest dla niego wiążąca. Sąd, w składzie rozpoznającym ponownie sprawę, mógłby odstąpić od zawartej w orzeczeniu sądu kasacyjnego wykładni prawa wyłącznie wtedy, jeżeli stan faktyczny sprawy, ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania, uległby tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie miałyby zastosowania przepisy wyjaśnione przez ten Sąd, ewentualnie, jeśli po wydaniu orzeczenia przez Sąd kasacyjny zmieniłby się stan prawny. Żadna z powyższych przesłanek nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie. W konsekwencji, WSA we Wrocławiu przyjmuje za własną argumentację Sądu II instancji. Przypomnieć więc trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w przedstawionym stanie faktycznym wypełnione zostały konstytucyjne wymogi zawiadomienia o istnieniu przyczyny zawieszenia biegu terminu przedawnienia w sprawie o przestępstwo skarbowe związane z zobowiązaniami w podatku VAT za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2007 r. W tym stanie rzeczy zarzuty określone w punktach 2 i 3 skargi nie zasługują na uwzględnienie, bowiem słusznie uznał organ II instancji, że bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego (za wszystkie objęte postępowaniem miesiące), o którym mowa w art. 70 o.p. uległ zawieszeniu zgodnie z dyspozycją § 6 pkt 1 tego artykułu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 68 § 3 należy przypomnieć, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Co za tym idzie, rozpoznając sprawę ponownie, Sąd I instancji obowiązany jest stosować ww. przepisy art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., ale przy uwzględnieniu powołanego już wyżej art. 190 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. wyznaczającego granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy również brać pod uwagę art. 168 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli zaskarżono tylko część orzeczenia, staje się ono prawomocne w części pozostałej z upływem terminu do zaskarżenia, chyba że Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu rozpozna sprawę także w tej części. Na tej podstawie uzasadniony jest wniosek, że wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2013 r., w części niezaskarżonej, jest już prawomocny. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepisy powoływane zarówno w wyżej wspomnianym orzeczeniu jak i te, na które powołuje się strona w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz w skardze na decyzję organu II instancji, a także te, które powołuje Dyrektor IS uchylając decyzję organu I instancji nie uległy zmianie. W tym stanie rzeczy, wobec poczynionych wyżej uwag stwierdzić należy, iż Sąd w składzie obecnie orzekającym związany jest stanowiskiem wyrażonym w wyroku tutejszego Sądu z dnia 22 listopada 2013 r., w części, która nie została zakwestionowana w skardze kasacyjnej. Co za tym idzie, może tylko powtórzyć argumentację tam zaprezentowaną. Mianowicie powołany przez stronę art. 68 § 3 o.p. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż - wbrew zarzutom skargi - organ I instancji określił spółce za poszczególne miesiące 2007 r. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku VAT, odstępując od ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego (o którym mowa w ww. przepisie) w wysokości odpowiadającej 30% kwoty zaniżenia tego zobowiązania. W związku z tym zarzut Spółki (argumentacja uzasadniania w tym zakresie) dotyczący naruszenia art. 68 § 3 o.p. jest oczywiście nieuzasadniony. W tym świetle należy także uznać za w dalszym ciągu obowiązujące uwagi, poczynione przez Sąd w wyżej wspomnianym wyroku, dotyczące zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 233 § 2 o.p. W powołanym wyroku Sąd uznał bowiem, że sytuacja niniejszej sprawy wręcz nakazywała zastosowanie tego przepisu. Zdaniem Sądu organ odwoławczy wykazał, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego postępowania dowodowego w znacznej części oraz prawidłowo wskazał okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nadmienić jednak trzeba, iż w związku z uznaniem, za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu powyższe uwagi odnoszą się także do postępowania podatkowego dotyczącego określenia zobowiązania podatkowego za okres od stycznia do listopada 2007 r. W tym stanie rzeczy Sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddala skargę w całości.