I SA/Wr 290/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie, strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, w skardze na oznaczoną wyżej decyzję, wniosła o wstrzymanie wykonania skarżonych decyzji w całości na podstawie art. 63 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że przywołany przez pełnomocnika strony skarżącej przepis art. 63 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej upsa, nie jest podstawą do rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Co do takiego wniosku będzie miał zastosowanie przepis art. 61 upsa. Zatem, zgodnie z art. 61 § 3 upsa, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na tle orzecznictwa sądów administracyjnych, ukształtował się pogląd, że powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącej stronie niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 upsa ma charakter wyjątkowy - jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania całości aktu lub czynności w trybie art. 61 § upsa wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Strona skarżąca bowiem nie uzasadniła przedmiotowego wniosku w ogóle, czym nie wykazała w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Dodać również należy, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne i w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi, nastąpi zwrot należności wraz z odsetkami. Podkreślenia wymaga również, iż Sąd, rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie może odnieść się do zarzutów skargi, bowiem zajęcie merytorycznego stanowiska odnośnie zaskarżonej decyzji, będzie możliwe dopiero po zamknięciu rozprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.