I SA/Wr 2905/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta, Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA Dariusz Skupień (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2005r. sprawy ze skargi K.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nie uznania przerwy w działalności w okresie od [...] do [...] oddala skargę. K. G. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], uchylającej w części decyzję organu podatkowego I instancji i orzekającego o nie uznaniu przerwy w okresie od [...] do dnia [...]. W rozpoznawanej sprawie był następujący stan faktyczny. Pan K. G. zgodnie ze złożoną deklaracją PIT-16 zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie osobowych usług transportowych od dnia [...]. Ze swych zobowiązań podatkowych podatnik rozliczał się w formie karty podatkowej w oparciu o ustawę z dnia 20.11.1998 roku o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz.930 ze zm.). W trakcie prowadzenia działalności Podatnik wielokrotnie informował Urząd Skarbowy o zawieszeniu działalności gospodarczej. Pismem z dnia [...] powiadomił o zawieszeniu prowadzenia działalności gospodarczej od [...] do [...]. W związku z informacją o kolizji drogowej z udziałem podatnika uzyskanej z Komendy Miejskiej Policji we W. zaistniało podejrzenie, że podatnik w okresie zawieszenia działalności gospodarczej prowadził działalność gospodarczą. W związku z tym Urząd Skarbowy W.-K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec Pana K. G. w sprawie nie uznania przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej od dnia [...]. W trakcie postępowania organ podatkowy I instancji na podstawie informacji o kolizji drogowej z policji oraz zeznań świadków i podatnika uznał, iż we wskazanym w zawiadomieniu czasie zawieszenia działalności gospodarczej Pan K.G. prowadził działalność gospodarczą. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] nr [...] Urząd Skarbowy W. K. nie uznał przerwy w działalności gospodarczej w okresie od dnia [...] do dnia [...] oraz odmówił obniżenia stawki karty podatkowej za tej okres. W dniu [...] podatnik z zachowaniem ustawowego terminu złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o zmianę decyzji Urzędu Skarbowego i uznanie nie prowadzenia działalności gospodarczej w 2002 roku. W uzasadnieniu odwołania podatnik zarzucił Urzędowi Skarbowemu bezpodstawne uznanie, iż prowadził działalność gospodarczą. Pan G. stwierdził, iż w dniu kolizji drogowej [...] nie wykonywał usług transportu osobowego, a jedynie podwoził nieodpłatnie przypadkowo napotkaną pasażerkę. Pan K.G. zaznaczył również, że w dniu zdarzenia nie posiadał w samochodzie systemu radiowego co uniemożliwiało realizację zleceń od firmy A z którą wcześniej współpracował. Według podatnika ustalenia urzędu oparte są na informacji policji o charakterze podejrzeń, ponieważ policja nie była obecna na miejscu wypadku, a protokół z wypadku sporządzono po kilku dniach od wypadku. Organ podatkowy II instancji uznał jednak, iż zaistniały stan faktyczny i zgromadzony materiał dowodowy świadczy o prowadzeniu przez Pana K. G. działalności gospodarczej w dniu [...], czyli we wskazanym w zawiadomieniu czasie zawieszenia działalności gospodarczej, czym podatnik naruszył przepis zawarty w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20.11.1998 roku o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U z 1998 roku nr 144 poz.930 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2001 i w 2002 roku. W świetle cyt. przepisu podatnik był zobligowany do poinformowania urzędu skarbowego w terminie trzech dni od dnia zakończenia przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej o fakcie podjęcia działalności w dniu [...] - czego nie uczynił. Izba Skarbowa zauważyła, że organ podatkowy I instancji nie udowodnił faktu prowadzenia działalności gospodarczej przed dniem zdarzenia (okoliczności takich nie potwierdza zgromadzony materiał dowodowy) dlatego też bezzasadne było podważenie trwania przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej przed dniem [...]. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił w części decyzję organu podatkowego I instancji i orzekł o nie uznaniu przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej w okresie od [...] do dnia [...]. W skardze wniesionej [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddział Zamiejscowy we W. na decyzję Izby Skarbowej, skarżący nie zgadza się z decyzją tut. Izby Skarbowej w części dotyczącej nie uznania przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej w okresie od [...] do dnia [...]. Strona podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo w uzasadnieniu skargi podatnik argumentuje, że nie mógł wykonywać usług taksówką w czasie od [...] do [...] z uwagi na fakt, że nie posiadał sprawnego samochodu. W wyniku kolizji z dnia [...] samochód był niesprawny i w tym czasie podatnik załatwiał formalności związane z odszkodowaniem oraz nie wykonywał usług. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując faktyczną i prawną argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271, ze zm.), zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie należało rozważyć czy ma zastosowanie regulacja wynikająca z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 20.11.1998r. o zryczałtowanym podatku od niektórych przychodów osiągających przez osoby fizyczne (Dz. U. z 1998r. Nr 144 poz. 930 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2002 roku, w razie zgłoszenia przez podatnika przerwy w prowadzeniu działalności w danym roku podatkowym, z wyjątkiem podatników prowadzących działalność usługową w zakresie obnośnego i obwoźnego handlu detalicznego, nie pobiera się podatku w formie karty podatkowej za pełny okres przerwy trwającej nieprzerwanie co najmniej dziesięć dni w wysokości 1/30 miesięcznej należności za każdy dzień przerwy, jeżeli podatnik zawiadomi o tej przerwie w terminie trzech dni od dnia jej rozpoczęcia i dnia jej zakończenia. Organy podatkowe słusznie przyjęły iż w trakcie przerwy w prowadzeniu działalności, ustalono że podatnik pomimo zgłoszenia przerwy rozpoczął prowadzenie działalności nie zgłaszając o jej zakończeniu. Za przyjęciem takiego poglądu jest fakt wykonywania przez skarżącego usługi przewozu dnia [...] J. K. Z jednoznacznych zeznań złożonych przez J.K. wynika, że wsiadła do samochodu osobowego skarżącego, który był wyposażony w znak świetlny TAXI, zleciła wykonanie kursu na ul. P. Organy skarbowe kierując się zasadą wynikającą z art. 191 ordynacji podatkowej prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, słusznie przyjmując, iż decydujące znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego miały zeznania J.K., która w sposób precyzyjny, logiczny, złożyła zeznania wskazując na istotne dla tej sprawy elementy. Zeznała iż przedzwoniła około [...] na numer firmy A, celem wezwania taksówki, wsiadając do taksówki widziała iż posiada widoczne oznaczenie – zapalony na jej dachu znak TAXI. Skarżący w trakcie prowadzonego postępowania podnosił iż nie miał już takiego oznaczenia, jednak należy pamiętać iż była to noc jak podnosi skarżący i mocno padał deszcz, w takich warunkach i o takiej porze jest trudno uznać aby racjonalnym zachowaniem było skorzystanie przez Panią K. z bezinteresownej usługi, nieznanej osoby w sytuacji kiedy zdecydowała się i zamówiła już taksówkę. Ponadto skarżący nie wyjaśnił, jakie to okoliczności spowodowały iż zatrzymał się akurat przy Pani K. i to wiedząc że chce skorzystać z usługi taksówki. Dokonując oceny zeznań należy kierować się również zasadami logiki i doświadczenia życiowego a ono wskazuje, że złożone przez J. K. zeznania są wiarygodne i logiczne, natomiast stawiane przez skarżącego w trakcie postępowania przed organami co do nich zarzuty mające podważyć ich wiarygodność są niezasadne. W aktach sprawy jest pismo firmy A z dnia [...] informujące że skarżącemu nie zlecono wykonywania usług od [...] – [...], jednak dla rozstrzygnięcia sprawy nie było istotne w jaki sposób skarżący uzyskał informację o złożonym przez świadka J. K. zamówieniu, czy też być może był to przypadek, nie było więc żadnego sensu mając na uwadze zasady wynikające z art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej przedłużać postępowanie co do nieistotnego dla sprawy wątku. Organy podatkowe również prawidłowo oceniły zeznania złożone G. W., odmawiając im wiarygodności odnośnie nie posiadania przez skarżącego funkcjonującego znaku świetlnego taxi oraz zaklejonego numeru bocznego, albowiem zostały one złożone po upływie prawie roku od zdarzenia i trudno uznać aby w pamięci świadka utrwaliła się nieistotna dla niego informacja dotycząca znaku świetlnego czy numeru bocznego. W złożonej skardze skarżący podnosił iż na skutek kolizji został uszkodzony samochód i nie mógł nim jeździć, jednak uszkodzenie nie mogło być tak istotne skoro skarżący sam bez pomocy drogowej, odjechał z miejsca kolizji, ponadto, kwestia terminu oględzin i otrzymania odszkodowania nie ma wpływu na brak możliwości korzystania z samochodu. Podniesione jednak wyżej okoliczności nie mają znaczenia przy rozpoznaniu tej sprawy albowiem skarżący nie zawiadomił organu podatkowego o przerwie w prowadzeniu działalności spowodowanej uszkodzeniem pojazdu. Na podstawie zebranego materiału należało przyjąć, iż skarżący rozpoczął dalsze prowadzenie działalności od dnia [...], chociaż wcześniej wnosił iż nie będzie jej wykonywał do [...], nie zgłosił natomiast nowej przerwy w prowadzeniu działalności spowodowanej co podnosi uszkodzeniem pojazdu w kolizji drogowej dnia [...]. Poczynione ustalenia nakazują uznać, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).