I SA/Wr 300/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 13 stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2014 r. postanawia: odrzucić skargę. . W dniu 20 lutego 2017 r. A. sp. z o.o. z siedzibą we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę (niekompletną i niepodpisaną) na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2014 r. W skardze wskazano, że strona skarżąca reprezentowana jest w sprawie przez adwokata M.K. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 marca 2017 r., wezwano ww. pełnomocnika do uzupełnienia w terminie siedmiu dni braków formalnych skargi poprzez: określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego przez nadesłanie (kompletnej) skargi podpisanej przez osobę uprawnioną, podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w przedmiotowej sprawie, złożenie pełnomocnictwa (lub jego uwierzytelnionego odpisu) do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym, złożenie dokumentu (lub jego uwierzytelnionego odpisu) wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik spółki nadesłał podpisaną przez siebie skargę, informację o stronie skarżącej odpowiadającą odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców oraz poświadczoną za zgodność kserokopię pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi M.K. w dniu 20 marca 2017 r. przez działającego w imieniu skarżącej S.W. Z uwagi na okoliczność, że z dokumentów, jakie nadesłał ww. adwokat nie wynikało umocowanie S.W. do działania w imieniu spółki, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 maja 2017 r. wezwano pełnomocnika do uzupełnienia w terminie siedmiu dni braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa (lub jego uwierzytelnionego odpisu), udzielonego zgodnie z treścią przedłożonej informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z KRS, bądź przez wykazanie umocowania S.W. do udzielenia pełnomocnictwa procesowego w imieniu skarżącej. W dniu 6 czerwca 2017 r. pełnomocnik przesłał do Sądu potwierdzoną za zgodność kserokopię pełnomocnictwa udzielonego S.W. przez L.E. (prezesa zarządu skarżącej spółki) i obejmującego umocowanie do zawierania w imieniu L.E. umów zbycia całości lub części udziałów w spółce oraz do reprezentowania go w zwyczajnych i nadzwyczajnych zgromadzeniach tej spółki. W związku z niewykazaniem przez pełnomocnika spółki umocowania do występowania w sprawie, pismem z dnia 11 lipca 2017 r. Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: jej podpisanie lub nadesłanie podpisanej skargi przez osoby umocowane do działania w imieniu skarżącej, podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie Sąd poinformował spółkę, że reprezentujący ją w sprawie adwokat nie wykazał swojego umocowania, w związku z czym jego czynności zostały pominięte. Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została skierowana na adres skarżącej spółki wskazany w KRS. Skuteczne doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu 31 lipca 2017 r. (po podwójnym awizowaniu w dniach 17 lipca 2017 r. i 2 sierpnia 2017 r., k. 47). Strona skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z ww. wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Skuteczne zainicjowanie postępowania sądowego w celu kontroli legalności zaskarżonego aktu, uzależnione jest od spełnienia m.in. wymogów formalnych pisma procesowego, jakim jest skarga, określonych w art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej w skrócie: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi w pkt. 4, że każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Dodatkowo, w myśl art. 37 § 1 p.p.s.a., w przypadku skargi wnoszonej przez pełnomocnika procesowego, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony. Braki formalne skargi podlegają sanowaniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a ich nieuzupełnienie pomimo wezwania sądu, skutkuje odrzuceniem skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W stanie faktycznym sprawy - po stwierdzeniu, że wniesiona przez adwokata M.K. skarga obarczona jest brakami formalnymi - pismem z dnia 16 maja 2017 r. Sąd wezwał ww. pełnomocnika do przedłożenia w terminie siedmiu dni pełnomocnictwa (lub jego uwierzytelnionego odpisu), udzielonego zgodnie z treścią przedłożonej informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z KRS, bądź wykazania umocowania Stanisława Wilczyńskiego do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu skarżącej. W odpowiedzi na powyższe, pełnomocnik przedłożył (po terminie) potwierdzoną za zgodność kserokopię pełnomocnictwa udzielonego S.W. przez prezesa zarządu skarżącej spółki, obejmującego jedynie umocowanie do zawierania w jego imieniu umów zbycia udziałów w spółce oraz do reprezentowania go w zwyczajnych i nadzwyczajnych zgromadzeniach spółki. Mając na uwadze powyższą okoliczność, odwołać się należy do poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 597/11 (dostępnym na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym: "wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a., analizowana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa do sądu, winna prowadzić do rozumienia tego przepisu w ten sposób, że skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym zależy od zatwierdzenia tej czynności przez stronę". Sąd uznał zatem za zasadne wezwanie strony skarżącej do podpisania skargi lub nadesłania podpisanej skargi przez osoby umocowane do działania w jej imieniu oraz złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej. Doręczenie przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi nastąpiło w trybie art. 73 § 4 w związku z art. 73 § 1 p.p.s.a. Przepisy te stanowią, że w przypadku braku możliwości doręczenia pisma stronie w trybie art. 67 § 2 p.p.s.a., regulującego sposób wykonywania doręczeń względem osób prawnych, pismo uważa się za doręczone, jeżeli w ciągu czternastu dni od złożenia go w placówce pocztowej nie zostanie podjęte. Zawiadomienie o złożeniu pisma (awizo), w oparciu o art. 73 § 2 p.p.s.a., umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Natomiast w przypadku niepodjęcia pisma w ciągu siedmiu dni, art. 73 § 3 p.p.s.a przewiduje pozostawienie powtórnego zawiadomienia (powtórne awizo) o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. W niniejszej sprawie próby doręczenia skarżącej spółce wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi miały miejsce w dniach 17 lipca 2017 r. i 2 sierpnia 2017 r. Czternastodniowy termin na odebranie przesyłki, liczony od dnia 17 lipca 2017 r., upłynął zatem w dniu 31 lipca 2017 r. (poniedziałek). Z tym dniem należało uznać doręczenie przesyłki za skuteczne. Siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków skargi upłynął w dniu 7 sierpnia 2017 r. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z ww. wezwania. Tymczasem, opatrzenie skargi podpisem strony skarżącej stanowi bezwzględny wymóg skargi jako pisma procesowego (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.