I SA/Wr 301/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Andrzej Szczerbiński po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o. o. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego W.- S. M. polegającą na odmowie zaliczenia wpłat dokonanych przez A sp. z o. o za pośrednictwem PPH BS.A. na spłatę zobowiązań skarżącej postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...]r. strona skarżąca złożyła skargę na czynności Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-S. M. polegające na odmowie zaliczenia wpłat dokonanych przez A sp. z o. o. za pośrednictwem B S.A. na spłatę zobowiązań podatkowych skarżącej, o której to czynności dowiedziała się w wyniku doręczenia mu w dniu [...]r. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-S. M. z dnia [...]r. odmawiającego wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W.- S. M. wskazał, iż w piśmie Spółki z o. o. A z dnia [...]r., zatytułowanym "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa " zawarto zarzuty odnoszące się do postanowienia, w którym odmówiono wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, a w związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego nie udzielił odpowiedzi na wezwanie strony skarżącej, lecz uznał je za zażalenie i przekazał sprawę do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Skarbowej we W., o czym poinformował skarżącą pismem z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawową zasadą zawartą w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest zasada zachowania autokontroli działania organu administracji oraz pierwszeństwo postępowania administracyjnego w stosunku do sądowego, tj. konieczność wyczerpania środków zaskarżania, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 u.p.s.a.). Z akt sprawy wynika, iż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.- S. M. o odmowie wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach zawierało prawidłowe pouczenie o terminie oraz sposobie złożenia zażalenia i skarżąca, jeśli kwestionowała rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu, zobowiązana była złożyć zażalenie do organu wskazanego w pouczeniu,- co też uczyniła- a dopiero na wydane w toku postępowania rozstrzygnięcie przysługiwałaby jej skarga do Sądu. Wobec nie rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji skargę uznać należało za przedwczesną, bowiem nie został wyczerpany tok instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 ust. 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 u.p.s.a.- orzekł jak w sentencji.