I SA/Wr 302/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka - sprawozdawca, Protokolant: Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2013 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi A. B. P., R. S. Spółka jawna z siedzibą w K.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 20 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 20 grudnia 2012 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 19 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. w kwocie 90.000,00 zł spółce jawnej A. B. P. i R. S. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w dniu 24 lipca 2012 r. Spółka złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. wniosek na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) o odroczenie terminu płatności podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. w kwocie 90.000,00 zł do dnia 20 września 2012 r. Spółka wskazała, że nie otrzymała od kontrahentów w pełnej wysokości zapłaty za świadczone usługi, a realna możliwość terminowego regulowania podatków uzależniona jest od faktycznego otrzymania należności za wykonane usługi. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z dnia 19 września 2012 r. nr [...] na podstawie art. 67a § 1 pkt 2 w związku z art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej odmówił odroczenia terminu zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. w kwocie 90.000,00 zł. W uzasadnieniu organ podatkowy wyjaśnił, że ciężar dowodu spoczywa na osobie, która ubiega się o ulgę określoną w art. 67a Ordynacji podatkowej. Jednak pomimo wezwania organu podatkowego Spółka nie dostarczyła sprawozdania finansowego za rok 2011. Na podstawie zeznań podatkowych wspólnika Spółki stwierdzono spadek dochodu Spółki za 2011 r. w stosunku do roku 2010. Spółka poniosła też w 2011 r. wysokie koszty uzyskania przychodu (98,84 % przychodu), co świadczy o niskiej dochodowości Spółki. Spółka nie dotrzymuje też terminów płatności w podatku od towarów i usług; w okresie od stycznia do lipca 2012 r. uregulowała w terminie tylko zobowiązanie za styczeń 2012 r. Zdaniem organu podatkowego, Spółka ma trudności w terminowym regulowaniu zobowiązań podatkowych, trwające od dłuższego czasu, a jej sytuacja nie gwarantuje odzyskania wierzytelności. Organ podatkowy nie stwierdził również ważnego interesu strony i interesu publicznego uzasadniających uwzględnienie wniosku strony. Spółka, pomimo wezwania organu podatkowego, nie udokumentowała faktów przedstawionych we wniosku i nie przedłożyła niezapłaconych faktur, monitów, wezwań do zapłaty. Organ podatkowy uznał, że nie występuje ryzyko zwolnień pracowników Spółki ani też upadłości Spółki. W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości, zarzucając naruszenie: - art. 67a § 1 pkt 1 w związku z art. 168 § 2 i art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej przez nie rozstrzygnięcie sprawy co do istoty zgodnie z żądaniem strony zawartym we wniosku o odroczenie terminu płatności podatku, - art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez odmowę odroczenia terminu zapłaty zaległego podatku, w sytuacji gdy strona nie zwracała się z takim żądaniem, - art. 120, art. 121 § 1, art. 124, art. 125 § 1, art. 139 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez ich nie zastosowanie w sprawie, - art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej przez niedokonanie należytej oceny zebranych dowodów i wydanie rozstrzygnięcia, o które nie wnosiła strona. Spółka wskazała, że organ podatkowy winien wezwać stronę do uzupełnienia wniosku, a gdy żądanie strony stało się bezprzedmiotowe powinien umorzyć postępowanie, a nie wydawać decyzję niezgodną z żądaniem strony. Do dnia dzisiejszego nie został rozstrzygnięty wniosek zgodnie z żądaniem strony i strona nie wie, czy termin płatności podatku został jej odroczony czy nie. Po rozpatrzeniu odwołania, organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że w sytuacji gdy podatnik ubiega się o udzielenie ulgi określonej w art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, tj. złożył wniosek o odroczenie podatku, przed upływem płatności zobowiązania, a organ podatkowy rozstrzyga w zakresie tego żądania po upływie tego terminu, to winien wydać decyzję o odroczeniu zaległości podatkowej na podstawie art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że ulga podatkowa jako pomoc incydentalna może być udzielona przedsiębiorcy, który ma przejściowe trudności w spłacie zobowiązań podatkowych. Natomiast analiza danych finansowych dotyczących Spółki wskazuje, że Spółka jest bliska utraty zdolności do terminowego regulowania zobowiązań. Organ podatkowy nie stwierdził również ważnego interesu strony i interesu publicznego uzasadniających uwzględnienie wniosku strony. Zaległość podatkowa nie powstała bowiem wskutek nadzwyczajnych okoliczności i wypadków losowych. Spółka, pomimo wezwania organu podatkowego, nie udokumentowała faktów przedstawionych we wniosku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: - art. 67a § 1 pkt 1 w związku z art. 168 § 2 i art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej przez nie rozstrzygnięcie sprawy co do istoty zgodnie z żądaniem strony zawartym we wniosku o odroczenie terminu płatności podatku, - art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez odmowę odroczenia terminu zapłaty zaległego podatku, w sytuacji gdy strona nie zwracała się z takim żądaniem, - art. 120, art. 121 § 1, art. 124, art. 125 § 1, art. 139 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez ich nie zastosowanie w sprawie, - art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej przez niedokonanie należytej oceny zebranych dowodów i wydanie rozstrzygnięcia, o które nie wnosiła strona, - art. 233 § pkt 1 Ordynacji podatkowej przez utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji w mocy, podczas gdy decyzja ta winna być uchylona. W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, że zwróciła się o odroczenie terminu płatności podatku przed upływem tego terminu. Organ podatkowy natomiast nie uzasadnił, w oparciu o jakie przepisy nie rozpatrzono tego wniosku, a odmówiono odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej. Strona zauważyła również, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości odroczenia terminu zapłaty zaległości podatkowej, ponieważ takie terminy nie istnieją. Organ podatkowy winien wezwać stronę do uzupełnienia wniosku, a gdy żądanie strony stało się bezprzedmiotowe powinien umorzyć postępowanie, a nie wydawać decyzję niezgodną z żądaniem strony. Do dnia dzisiejszego nie został rozstrzygnięty wniosek zgodnie z żądaniem strony i strona nie wie, czy termin płatności podatku został jej odroczony czy nie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie uchybia prawu. Strona skarżąca zarzuca, że organy podatkowe nie rozpatrzyły jej żądania na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, sformułowanego we wniosku o odroczenie terminu płatności podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. w kwocie 90.000,00 zł, bowiem orzekły na podstawie art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w przedmiocie odmowy odroczenia terminu zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. w kwocie 90.000,00 zł. Zgodnie z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku luz rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a. Ulga w zapłacie zobowiązania podatkowego może więc przybrać postać odroczenia terminu płatności podatku (pkt 1) lub odroczenia zapłaty zaległości podatkowej (pkt 2) w zależności od stanu faktycznego sprawy. Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności (art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej). Zaległość podatkowa powstaje z mocy prawa, następnego dnia po dniu, w którym upłynął termin płatności podatku. Zaległość podatkowa powstaje "automatycznie", niezależnie od woli stron stosunku prawnopodatkowego. Jeżeli upłynął termin płatności podatku, organ podatkowy może udzielić ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego jedynie w postaci odroczenia zapłaty zaległości podatkowej. W rozpatrywanej sprawie wniosek podatnika o odroczenie terminu płatności podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. w kwocie 90.000,00 zł złożony został w dniu 24 lipca 2012 r., a więc dzień przed upływem terminu płatności tego podatku. Natomiast decyzja organu pierwszej instancji odnosząca się do wniosku podatnika, po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego, wydana została w dniu 19 września 2012 r. W tej sytuacji organ podatkowy zasadnie orzekł w przedmiocie odroczenia zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. w kwocie 90.000,00 zł. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje użycie przez organ podatkowy sformułowania "odroczenie terminu zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług". Należy zaznaczyć, że organ podatkowy nie miał obowiązku wzywania strony do uzupełnienia wniosku o odroczenie terminu płatności podatku, skoro zaległość podatkowa powstała z mocy prawa. Nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, że nie został rozstrzygnięty złożony przez nią wniosek, skoro organ podatkowy pierwszej instancji zarówno w sentencji decyzji, jak i w uzasadnieniu, odniósł się do wniosku podatnika z dnia 24 lipca 2012 r. "o odroczenie terminu płatności zaległości w podatku od towarów i usług za czerwiec 2012 r. w kwocie 90.000,00 zł do dnia 20 września 2012 r." Należy też zauważyć, że organ podatkowy zasadnie odmówił odroczenia zapłaty zaległości podatkowej, skoro pomimo wezwania organu podatkowego z dnia 8 sierpnia 2012 r. do dostarczenia bilansu spółki i rachunku zysku i strat za pierwsze półrocze 2012 r. oraz udokumentowania argumentów podniesionych we wniosku i przedłożenia niezapłaconych faktur, monitów, wezwań do zapłaty, strona skarżąca nie przedłożyła wymaganych dowodów i nie udokumentowała okoliczności powoływanych we wniosku. Wobec powyższego nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przez organy podatkowe wymienionych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej. Należy przy tym zaznaczyć, że zarzuty naruszenia art. 125 § 1 i art. 139 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej winny być podnoszone w odrębnym postępowaniu (skarga na przewlekłe załatwianie sprawy), a ich ewentualne naruszenie nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.