I SA/Wr 307/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. postanawia przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu radcy prawnemu S. M. wynagrodzenie w kwocie 8784 (słownie: osiem tysięcy siedemset osiemdziesiąt cztery) złote tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 1584 (słownie: jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt cztery) złote podatku od towarów i usług oraz zwrot wydatków w kwocie 17 (siedemnaście) złotych. Ustanowiony dla skarżącego radca prawny – wyznaczony następnie przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w W. w osobie S. M. – w piśmie z dnia 29 stycznia 2009 r. wniósł o zwrot kosztów zastępstwa procesowego w związku z zastępowaniem skarżącego w postępowaniu ze skargi na wskazaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W.. W wyroku z dnia 20 lutego 2009 r. oddalającym skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał od Skarbu Państwa – WSA we Wrocławiu na rzecz radcy prawnego kwotę 4.409 (słownie: cztery tysiące czterysta dziewięć) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej w postępowaniu sądowym. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 maja 2011 r. uchylił wyrok sądu pierwszej instancji w części dotyczącej kosztów postępowania z uwagi na fakt, iż pełnomocnikowi strony skarżącej Sąd ten przyznał zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości niższej, niż stawka minimalna, powiększona o podatek od towarów i usług. Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozporządzenia). W myśl § 6 pkt 7 rozporządzenia, stawki minimalne przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł wynoszą 7.200 zł. Z kolei zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6 rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia przekraczała kwotę 200.000 zł, stąd też stawka minimalna powinna wynosić 7.200 zł i – na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia – zostać podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług. Nadto w myśl §15 pkt 2 rozporządzenia radcy prawnemu przysługuje zwrot niezbędnych, udokumentowanych wydatków w kwocie 17 zł poniesionej z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w rozpoznawanej sprawie. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.