I SA/Wr 3079/01

I SA/ Wr 3079/01 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Andrzej Szczerbiński (sprawozdawca), Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz, Asesor WSA - Katarzyna Radom, Protokolant - Edyta Luniak, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi E. P. na postanowienie Izby Skarbowej we W., Ośrodka Zamiejscowego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistych omyłek w decyzji Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...] nr [...] I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącego E. P. kwotę 825 zł (osiemset dwadzieścia pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego III. odstępuje od orzekania o wykonalności postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...] nr [...], którym na podstawie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej sprostowano z urzędu jako oczywiste omyłki w decyzji tegoż Urzędu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na podstawie art. 33 § 2 i 3 Ordynacji zobowiązań E.P. z tytułu podatku od towarów i usług za lata 1998 i 1999 we wstępnie określonej wysokości [...]. Omyłkami tymi było podanie na str. 1 w wierszu 11 i na str. 2 w wierszu 36 numeru NIP podatnika jako [...] zamiast [...] oraz na str. 1 w wierszu 9 i 10 zapisanie słów "prowadzącemu do dnia [...] Firmę A zamiast "prowadzącemu Firmę A. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik podatnika wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie postanowienia podnosząc, iż wydane zostało z naruszeniem art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej , który pozwala na prostowanie w tym trybie błędów rachunkowych lub innych oczywistych omyłek w wydanych decyzjach, a nie mylnych ustaleń faktycznych. Błędem pisarskim będzie na przykład błąd w nazwisku strony, który powstał przy sporządzaniu czystopisu maszynowego decyzji przez naciśnięcie niewłaściwego klawisza, zaś błędem rachunkowym omyłka w działaniu matematycznym, jeżeli jest ono zawarte w treści decyzji. Nie jest natomiast dopuszczalne sprostowanie, które prowadziłoby do ponownego odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. W postanowieniu mamy do czynienia z błędnym ustaleniem stanu faktycznego, gdyż spółka A nadal prosperuje i osiąga obrót kształtujący się w granicach około [...] miesięcznie. Stwierdzenie, że firma zakończyła działalność gospodarczą [...] miało wpływ na dokonanie zabezpieczenia, gdyż budziło wątpliwość co do wypłacalności E. P. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że jeśli Urząd Skarbowy błędnie podał w decyzji numer NIP podatnika oraz błędnie wskazał, że prowadził on działalność gospodarczą do dnia [...], to są to oczywiste omyłki, jeżeli strona nadal prowadzi działalność, a jej NIP jest taki, jak wskazano w sprostowaniu. Ponieważ skarga w rozpoznawanej sprawie wniesiona została przed dniem [...], a postępowanie do tego czasu nie zostało zakończone, zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) podlegała rozpoznaniu przez właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Wojewódzki Sad Administracyjny po rozpoznaniu sprawy uznał wniesioną skargę za uzasadnioną. Art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe lub inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W orzecznictwie sądowym przyjęto, że postanowienie, jakie przewiduje ten przepis, prowadzi do wyeliminowania z decyzji jedynie najdrobniejszych błędów, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, służą więc swego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu jej formy bez wnikania w treść merytoryczną (np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2000r. sygn. III SA 761/99, Lex nr 79231). Zestawienie w przepisie innych oczywistych omyłek z błędami rachunkowymi wskazuje na najbardziej elementarny charakter tego rodzaju błędów. Janusz Borkowski w komentarzu "Ordynacja podatkowa. Komentarz 2003" Barbary Adamiak, Janusza Borkowskiego, Ryszarda Mastalskiego i Janusza Zubrzyckiego (Wrocław 2003, str. 698-699) wskazuje, powołując się na pogląd już ustalony w doktrynie, że poprawienie błędu rachunkowego nie może mieć cech wkraczających w rozstrzygnięcie o wymiarze zobowiązania podatkowego, zaś istota oczywistych omyłek leży w tym, że w orzeczeniu wyrażono coś, co w sposób widoczny jest niezgodne z myślą wyrażoną przez organ administracyjny, coś, co zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów lub drobną omyłkę pisarską. Tymczasem w zaskarżonej decyzji poprawiono nie błędnie wpisaną cyfrę w Numerze Identyfikacji Podatkowej skarżącego podatnika, ale cały ten wielocyfrowy numer zmieniono na zupełnie inny w dwóch miejscach na dwóch stronach decyzji. Gdyby w tej kwestii mieć nawet wątpliwość, czy ta zmiana wykracza poza zakres sprostowania oczywistych omyłek na podstawie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, to w sposób oczywisty i niedopuszczalny naruszono ten przepis, prostując w jego trybie stwierdzenie, że skarżący E. P. prowadził Firmę A "do dnia [...].". Z tego stwierdzenia zawartego w części wstępnej decyzji o zabezpieczeniu zaległości podatkowych z dnia [...]. wyprowadzono w istotnej mierze zawarty w jej uzasadnieniu wniosek, pisząc, że "Podatnik zlikwidował działalność gospodarczą pod firmą A E. P. w Ś. ul. K. [...] i aktualnie nie uzyskuje przychodów gwarantujących spłatę przewidywanego zobowiązania podatkowego". Tego wniosku z uzasadnienia decyzji nie sprostowano. Nie zlikwidowano zatem w drodze sprostowania drobnej, oczywistej omyłki, która stałaby w sprzeczności z ustaleniami faktycznymi przyjętymi za podstawę rozstrzygnięcia, ale taką sprzeczność właśnie zaskarżonym postanowieniem wywołano. Ponieważ naruszenie w opisanej sytuacji przepisu art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej miało niewątpliwie istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, uchylono zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając o zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego w myśl art. 200 i art. 209 tej ustawy w związku z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające (...), powołanej wyżej. Z uwagi na ciężar stwierdzonego naruszenia prawa nie uznano postępowania sądowego za bezprzedmiotowe, ale w zaistniałych okolicznościach faktycznych i prawnych odstąpiono od orzekania o wykonalności uchylonego postanowienia na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.