I SA/Wr 31/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant Starszy asystent sędziego Dagmara Stankiewicz-Rajchman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2016 r. przy udziale ---- sprawy ze skargi Województwa D. na interpretację indywidualną Wójta Gminy K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz Województwa D. kwotę 440 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] r., nr [...] "A" stwierdził, że stanowisko Województwa [...] (dalej: podatnik, wnioskodawca, strona skarżąca) w sprawie opodatkowania budowli wchodzących w skład [...] Sieci Szerokopasmowej – jest nieprawidłowe (pkt 1) i wskazał, że gdy posiadaczami [...] Sieci Szerokopasmowej będą lokalni operatorzy telekomunikacyjni na podstawie umów zawartych z Operatorem Infrastruktury, Województwo [...] będzie zobowiązane do zapłaty podatku od nieruchomości od budowli wchodzących w skład [...] Sieci Szerokopasmowej (pkt 2). We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Województwo [...] przedstawiło, że zakończyło prace przy budowie kluczowego dla Województwa [...] projektu pod nazwą: "Likwidacja obszarów wykluczenia informacyjnego i budowa [...] sieci szkieletowej". Projekt jest objęty dofinansowaniem w ramach działania 2.1 Infrastruktura Społeczeństwa Informacyjnego Priorytet 2 Społeczeństwo Informacyjne Regionalnego Programu Informacyjnego dla Województwa [...] na lata 2007-2013. Efektem jego realizacji jest wybudowana na terenie Województwa [...] szerokopasmowa sieć teleinformatyczna, której celem jest likwidacja wykluczenia informacyjnego, a w szczególności umożliwienie mieszkańcom, podmiotom publicznym oraz gospodarczym z terenu województwa korzystanie z konkurencyjnych usług teleinformatycznych oraz multimedialnych zasobów informacji i usług świadczonych elektronicznie. Wybudowana [...] Sieć Szerokopasmowa (DSS) ma w założeniu przyspieszenie społecznego i ekonomicznego rozwoju województwa [...]. Dostęp do usług szerokopasmowych z sieci DSS zostanie uruchomiony za pośrednictwem lokalnych operatorów telekomunikacyjnych. Za zawieranie umów z tymi operatorami, na warunkach zatwierdzonych przez UKE, odpowiedzialny będzie Operator Infrastruktury wybrany przez Województwo [...]. Województwo [...] pozostanie właścicielem [...] Sieci Szerokopasmowej przez cały okres jej eksploatacji i za pośrednictwem Operatora Infrastruktury będzie dostarczać sieć telekomunikacyjną i zapewniać dostęp do infrastruktury telekomunikacyjnej. Działalność Województwa w zakresie telekomunikacji będzie wykonywana zgodnie z ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, na mocy uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia 17.05.2012 r. Województwo [...] uzyskało wpis do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji niebędącą działalnością gospodarczą potwierdzone zaświadczeniem o wpisie do rejestru jednostek samorządu terytorialnego, wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji z dnia 29.05.2012 r. Na tle powyższego opisu wnioskodawca sformułował pytanie: Czy Województwo [...] zobowiązane jest opłacać podatek od nieruchomości od budowli wchodzących w skład DSS, wybudowanych przez Województwo w związku z realizacją projektu "Likwidacja obszarów wykluczenia informacyjnego i budowa dolnośląskiej sieci szkieletowej"? W ocenie wnioskodawcy, nie ma on obowiązku opłacania podatku od nieruchomości z tytułu posiadania budowli wchodzących w skład DSS. Wyjaśniając swoje stanowisko Województwo stwierdziło, że opodatkowanie budowli podatkiem od nieruchomości nastąpi jedynie wówczas, gdy budowla będzie związana z prowadzeniem działalności gospodarczej i będzie w posiadaniu przedsiębiorcy. Odnosząc się do definicji działalności gospodarczej Województwo [...] w ramach swoich działań nie będzie takiej działalności prowadzić. Działania Województwa mieszczą się w zakresie realizacji jego zadań własnych. Województwo jako właściciel sieci i jednostka samorządu terytorialnego zarejestrowana w prowadzonym przez Urząd Komunikacji Elektronicznej rejestrze JST wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji niebędącą działalnością gospodarczą nie jest równocześnie przedsiębiorcą. Nie ma zatem podstaw do obciążania Województwa [...] podatkiem od nieruchomości za budowle wchodzące w skład [...] Sieci Szerokopasmowej W interpretacji indywidualnej, uzasadniając negatywną ocenę stanowiska wnioskodawcy, organ podatkowy powołał się na przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 roku, poz. 849 z późn. zm., dalej u.p.o.l.) – art. art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 3. Wskazał organ, że definicja "posiadania" użyta w u.p.o.l. była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA), który odwołał się do prawa cywilnego. Omówił instytucję posiadania oraz wskazał, że przesłankami koniecznymi do stwierdzenia stanu posiadania są zatem: władanie rzeczą przez posiadacza (corpus) oraz manifestowany przez posiadacza zamiar władania rzeczą dla siebie (animus). Podkreślił, że w przedstawionym stanie faktycznym istotne jest ustalenie, kto będzie posiadaczem [...] Sieci Szerokopasmowej w okresie jej przyszłej eksploatacji. Przytoczył treść z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2015 roku, poz. 880 z późn. zm., dalej u.w.u.r.st.) i zauważył, że jednostka samorządu terytorialnego może wybrać zakres zadań, które będzie realizować i nie musi tego czynić własnymi siłami. Zgodnie z art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 roku, poz. 243 z późn. zm., u.p.t.) operatorem nazywany jest przedsiębiorca telekomunikacyjny uprawniony do dostarczania publicznych sieci telekomunikacyjnych lub świadczenia usług towarzyszących. Przy czym dostarczanie sieci telekomunikacyjnych lub świadczenie usług towarzyszących traktowane jest jako działalność gospodarcza oraz przytoczył treść art. 2 pkt 4 oraz art. 2 pkt 6 u.p.t. Następnie wskazał, że posiadaczem zależnym jest ten, kto faktycznie nią włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzecz a (art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 z późn. zm., dalej k.c.). Organ stwierdził, że posiadaczami zależnymi [...] Sieci Szerokopasmowej będą lokalni operatorzy telekomunikacyjni. Będą oni bowiem władać siecią telekomunikacyjną na podstawie umów zawartych z Operatorem Infrastruktury. Władanie to może realizować się poprzez korzystanie, umożliwianie świadczenia usług lub też w jeszcze inny sposób. Zaznaczył, że lokalni operatorzy telekomunikacyjni w świetle powołanego art. 2 pkt 27 u.p.t. są przedsiębiorcami. Oznacza to, że [...] Sieć Szerokopasmowa będzie w posiadaniu przedsiębiorców, co pozwala uznać ją za budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Lokalni operatorzy telekomunikacyjni będą posiadaczami zależnymi budowli, których właścicielem jest jednostka samorządu terytorialnego - Województwo [...]. Nie mogą być oni jednak uznani za podatników, gdyż ich posiadanie nie będzie wynikało z umowy zawartej z właścicielem. W takiej sytuacji podatnikiem z tytułu podatku od nieruchomości od budowli - DSS - będzie właściciel, czyli Województwo [...], zaś bezpośrednie władztwo nad DSS będą sprawowali lokalni operatorzy telekomunikacyjni, których tytuł prawny nie będzie pochodził od właściciela, lecz od Operatora Infrastruktury. W związku z powyższym gdy posiadaczami [...] Sieci Szerokopasmowej będą lokalni operatorzy telekomunikacyjni na podstawie umów zawartych z Operatorem Infrastruktury, Województwo [...] będzie zobowiązane do zapłaty podatku od nieruchomości od budowli wchodzących w skład [...]Sieci Szerokopasmowej. Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, Województwo [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, domagając się uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidulanej oraz zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego - z uwagi na zawiłość sprawy, nakład pracy - w dwukrotnej wysokości, według norm przepisanych (stosownie do art. 200 i 205 p.p.s.a.). Zaskarżonej interpretacji podatkowej strona zarzuciła naruszenie: II. przepisów prawa procesowego, a to w szczególności: -art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h, 14c § 1 i 14 j §1 i 3 Ordynacji podatkowej poprzez brak dalszego wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego lub pozostawienie wniosku bez rozpoznania, jak i poprzez niedopuszczalną modyfikację stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i wydanie interpretacji w oparciu o informacje, których wnioskodawca nie podawał we wniosku, a wręcz twierdził odmiennie, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że lokalni operatorzy telekomunikacyjni będą posiadaczami zależnymi budowli; -art. 14c § 1 oraz art. 120 (zasada praworządności) w zw. z art. 14h i art. 14j § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, organ wydający interpretację indywidualną obowiązany był ocenić stanowisko skarżącej zawarte we wniosku o wydanie interpretacji w sposób zgodny z prawem, czego nie uczynił dopuszczając się poniższych naruszeń przepisów prawa materialnego. II. przepisów prawa materialnego, a to w szczególności art. 2 ust. 1 pkt. 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.p.o.l. w zw. z art. 338 k.c. poprzez jego nietrafne zastosowanie, właściwa subsumpcja nie powinna bowiem skutkować przyjęciem, że lokalni operatorzy telekomunikacyjni są posiadaczami zależnymi budowli, a w konsekwencji, że Województwo jest podatnikiem podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że budowle zostały przekazane Operatorowi Infrastruktury w dzierżenie, tj. w administrację i utrzymanie. Lokalni operatorzy telekomunikacyjni w jakikolwiek sposób nie będą mieć fizycznego władztwa nad budowlami, a już w szczególności umowy zawarte z Operatorem nie dadzą im możliwości wyrażenia woli władania tymi budowlami, co jest niezbędnym elementem przy posiadaniu. Nie można zatem przyjąć, jak to uznał organ, że są posiadaczami zależnymi. Nie można w konsekwencji zastosować wskazanych przez organ norm prawa materialnego poprzez uznanie, że budowle przekazane w dzierżenie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez lokalnych operatorów telekomunikacyjnych. Ich działalność będzie bowiem prowadzana tylko w związku z kablami oddanymi Operatorowi w dzierżawę. Taki zakres udostępnienia jest wystarczający do świadczenia usług i przez Operatora i przez lokalnych operatorów. Województwo nie może być uznane za podatnika, a stanowisko Organu jest wadliwe i winno zostać uchylone. Burmistrz "A’ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz.1647, ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Wskazać także należy, że zgodnie z art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona interpretacja narusza prawo. Za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 169 § 1 w zw. z art. 14 h oraz art. 14c § 1 O.p. Przedmiotem sporu jest opodatkowanie budowli wchodzących w skład DSS. Organ w zaskarżonej interpretacji uznał, że są one związane z działalnością gospodarczą jako pozostające w posiadaniu zależnym przedsiębiorców - operatorów telekomunikacyjnych. W myśl art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Interpretacja indywidualna, w przeciwieństwie do interpretacji ogólnej (art. 14a O.p.) ma charakter jednostkowy i konkretny w odniesieniu do podmiotu, który wystąpił o jej udzielenie. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 O.p., ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Indywidualna interpretacja jest rozstrzygnięciem wydawanym na gruncie określonej sytuacji faktycznej (dotyczy skutków podatkowych, jakie "przewiduje" interpretowany przepis prawa podatkowego w przypadku zaistnienia tej, ściśle określonej sytuacji faktycznej). Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny (zaistniały bądź przewidywany), o którym mowa w art. 14b § 3 O.p. to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości, udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe musi więc być opisane w sposób konkretny i jednoznaczny. Niewątpliwie w pojęciu "zdarzenia przyszłego" również mieści się przyszły - hipotetyczny stan faktyczny. W ramach postępowania, którego przedmiotem jest udzielenie interpretacji organ podatkowy nie prowadzi postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego, lecz odnosi się wyłącznie do stanu faktycznego opisanego we wniosku. Bez znaczenia jest to, czy opisane zdarzenia rzeczywiście wystąpiły lub wystąpią, a ich przebieg był/będzie rzeczywiście taki jak przedstawiony przez autora. W postępowaniu tym organ przyjmuje do wiadomości okoliczności wskazane przez wnioskodawcę. Nie bada i nie szuka potwierdzenia ich prawdziwości czy wiarygodności. Nie kwestionuje przedstawianych przez wnioskodawcę związków pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami. To na wnioskodawcę nałożony został w art. 14b § 3 O.p. wymóg wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, na tle którego wyrażana jest wątpliwość co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i wszelkie nieścisłości. Wyłącznie od jego decyzji zależy, jakie informacje znajdą się w opisie stanu faktycznego. Art. 14b § 3 O.p. jednoznacznie wymaga tylko tego, aby opis ten był wyczerpujący. Jedyną dopuszczalną ingerencją organu podatkowego w opisany przez wnioskodawcę stan faktyczny jest uznanie go za niewyczerpujący, co stanowi brak formalny wniosku o interpretację, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 169 O.p. Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności zauważyć należy, że we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji wnioskodawca przedstawił stan faktyczny wskazując, że dostęp do usług szerokopasmowych z sieci DSS zostanie uruchomiony za pośrednictwem lokalnych operatorów telekomunikacyjnych. Za zawieranie umów z tymi operatorami, na warunkach zatwierdzonych przez UKE, odpowiedzialny będzie Operator Infrastruktury wybrany przez Województwo [...]. Województwo [...] pozostanie właścicielem [...] Sieci Szerokopasmowej przez cały okres jej eksploatacji i za pośrednictwem Operatora Infrastruktury będzie dostarczać sieć telekomunikacyjną i zapewniać dostęp do infrastruktury telekomunikacyjnej. W ocenie sądu z tak opisanego stanu faktycznego w żadnym razie nie wynika, aby budowle (przedmiot opodatkowania) mogły zostać przekazane przedsiębiorcom- operatorom telekomunikacyjnym w posiadanie zależne. Przede wszystkim w opisie stanu faktycznego brak jest jakichkolwiek informacji o warunkach umów z lokalnymi Operatorami Telekomunikacyjnymi. Z podanych informacji dotyczących stosunków pomiędzy Województwem a Operatorem Infrastruktury nie wynika także, aby Operator Infrastruktury był posiadaczem budowli. Pojęcie "posiadania" w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie jest definiowane. Ustawa posługuje się nim w także w innych przepisach (art. 3 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 3 i ust. 4, art. 6 ust. 11, art. 7 ust.1 pkt 2a oraz ust. 2 pkt 4, art. 12 ust. 1 pkt 1. Z treści wymienionych w tych przepisach pojęć oraz wprowadzonych w niektórych z nich rozróżnień (art. 3 ust. 3 "posiadanie samoistne", art. 7 ust. 2 pkt 4 "posiadanie zależne") wynika, że regulacja publiczna posługuje się w omawianym zakresie aparaturą pojęciową prawa prywatnego - kodeksu cywilnego. Taka wykładnia nie sprzeciwia się nie tylko autonomii prawa podatkowego ale jest wyrazem spójności i zupełności systemu prawa. Zgodnie z art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie rozróżnia postaci posiadania, zatem dotyczy ich obu. Posiadanie przedstawia się jako stan faktyczny określonego władztwa nad rzeczą. Według panującego poglądu doktryny posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu fizycznego elementu władania rzeczą oraz elementu psychicznego, rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie (por. J. Ignatowicz [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, t. 1, pod red. J. Ignatowicza, Warszawa 1972, s. 768-769; także E. Skowrońska-Bocian [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, pod red. K. Pietrzykowskiego, t. I, Warszawa 1999, s. 681). Skarżąca wskazała, że Województwo [...] pozostanie właścicielem [...] Sieci Szerokopasmowej przez cały okres jej eksploatacji i za pośrednictwem Operatora Infrastruktury będzie dostarczać sieć telekomunikacyjną i zapewniać dostęp do infrastruktury telekomunikacyjnej. Z informacji tych nie wynika, że w przypadku Operatora Infrastruktury będzie spełniony zamiar władania rzeczą dla siebie. Będzie władał budowlą w imieniu i na rzecz Województwa. W zakresie części DSS będącej budowlą, Operator nie może być więc uznany za posiadacza. Nie spełni się wobec tego hipoteza przywołanej przez organ normy prawnej. Nie może wobec tego przenieść posiadania na kolejne podmioty. Jeśli kwestia ta budziła wątpliwości organu należało - na co słuszne wskazuje strona skarżąca – wezwać do uzupełnienia stanu faktycznego na podstawie art. 169 § 1 O.p. Reasumując organ naruszył przepisy o postępowaniu przyjmując stan faktyczny jaki nie wynika z wniosku o wydanie interpelacji. Stwierdzona nieprawidłowość uniemożliwia dokonanie oceny prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Jednakże zwraca Sąd uwagę, że zagadnienie opodatkowania Województwa [...] podatkiem od nieruchomości z tytułu posiadania telekomunikacyjnej sieci szerokopasmowej wybudowanej w ramach projektu "Likwidacja obszarów wykluczenia informacyjnego i budowa dolnośląskiej sieci szkieletowej" była już przedmiotem rozważań WSA we Wrocławiu i niewątpliwie rozstrzygnięcia zapadłe w tej sprawie winny stanowić wskazówkę dla organu podatkowego wydającego interpretację. WSA stwierdził, że kwestię prowadzenia działalności gospodarczej przez jednostkę samorządu terytorialnego w zakresie określonym w art. 3 ust. 1 u.w.r.us.t. przesądza przepis art. 5 tej ustawy przyjmując w istocie, że działalność o której mowa w art. 3 ust. 1 u.w.ur.s.t., wykonywana przez jednostkę samorządu terytorialnego, nie jest działalnością gospodarczą ("działalność o której mowa w art. 3 ust. 1, niebędącą działalnością gospodarczą, wykonuje się zgodnie z przepisami (...)") (por. wyroki WSA we Wrocławiu: z dnia 4 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 27/16, z dnia 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 32/16 oraz sygn. akt I SA/Wr 2001/15, z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 54/16 oraz sygn. akt I SA/Wr 100/16, z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 74/16 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wobec przedstawionej przez Sąd oceny, zaskarżona interpretacja indywidualna podlega uchyleniu na postawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Przy ponownym wydaniu interpretacji indywidualnej organ zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną przez Sąd argumentację prawną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461) w związku z § 22 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 615, z późn. zm.). Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie pełnomocnika wysokości 240 zł oraz uiszczony wpis w kwocie 200 zł.