I SA/Wr 3122/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA – Ludmiła Jajkiewicz Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mrόz (sprawozdawca) Asesor WSA- Marta Semiczek Protokolant: Robert Hubacz Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi: S. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie: odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od środków transportowych za okres od stycznia 1998 do czerwca 2002 roku oraz odsetek za zwłokę oddala skargę. Wnioskiem z [...]S. Z. wystąpił do Prezydenta W. z wnioskiem o umorzenie zaległych podatków od środków transportowych (za okresy nie objęte przedawnieniem) należnych od stanowiącego własność podatnika samochodu "AVIA" nr rej. [...]. Uzasadniając prośbę podatnik powoływał się na trudną sytuację materialną, wynikającą z drastycznego spadku zapotrzebowania na świadczone usługi transportowe, zmniejszenie obrotów, spadek zyskowności i wzrost zadłużenia z tytułu narastających odsetek za zwłokę od niezapłaconych podatków. Wyjaśnił, że nie korzystał przez ostatnie trzy lata z pomocy publicznej, obecnie zawiesił działalność gospodarczą a samochód którym świadczył usługi transportowe został sprzedany w czerwcu 2002 r. Nie posiada żadnych wierzytelności i nie jest w stanie zapłacić zaległych podatków. Ponieważ Rada Miasta W. nie podjęła uchwały o restrukturyzacji należności, jedynie umorzenie zaległości pozwoli mu na odzyskanie płynności finansowej i możliwość kontynuowania działalności gospodarczej. W toku postępowania, organ podjął czynności zmierzające do wyjaśnienia sytuacji materialnej podatnika i jego stanu majątkowego. Organ I instancji wezwał podatnika do złożenia oświadczenia majątkowego, przedstawienia zaświadczenia o dochodach własnych i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, podanie wysokości opłat za mieszkanie i przedłożenie innych dokumentów mających znaczenie w sprawie. Podatnik poinformował Urząd, że ubiega się o restrukturyzację zaległości w Urzędzie Skarbowym i Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Złożył też oświadczenie o swoim stanie majątkowym z którego wynika, że zawiesił działalność w zakresie transportu, nie posiada stałego źródła dochodu, korzysta z pomocy rodziny i wynagrodzenia z dorywczo wykonywanych prac. Przed Sądem Rejonowym toczy się spór z Gminą W. o ustalenie stosunku najmu zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego. Zobowiązany pozostaje w separacji z żoną i nie ma na utrzymaniu innych członków rodziny. Pismem z maja 2003 r. (złożonym po otrzymaniu wydanej w międzyczasie decyzji określającej zaległości w ww. podatku za rok 2001 i do czerwca 2002 r.) rozszerzył zakres żądania o umorzenie zaległości wynikających z tych decyzji w kwocie [...]plus odsetki za zwłokę. Dodatkowo wyjaśnił, że z uwagi na stary sprzęt i duże nakłady na remont – samochód "AVIA" zbył w czerwcu 2002 r. za kwotę [...]. Organ wezwał podatnika do uzupełnienia złożonego oświadczenia o stanie majątkowym, gdyż złożone nie zawierało pełnej informacji o rodzinie, dochodach i opłatach za mieszkanie. W odpowiedzi – pismem z [...]S. Z. wyjaśnił, że nie ma nikogo na utrzymaniu, dzieci są pełnoletnie i nie ciąży na nim obowiązek alimentacyjny. Nie ma stałej pracy, nie jest też zarejestrowany w Urzędzie Pracy, utrzymuje się z dorywczych prac przy załadunku i wyładunku towarów i zbiórki surowców wtórnych. Nie posiada oszczędności ani żadnego majątku. Jego dochody są bardzo niskie i nieregularne (ok. 400 zł. miesięcznie), został pozbawiony mieszkania i z urzędu wymeldowany. W toku postępowania organ chcąc zweryfikować oświadczenia podatnika, zawiadomił go o zamiarze dokonania oględzin mieszkania, jednak w umówionym dniu podatnika nie zastano, nie wyjaśnił on też przyczyn swojej nieobecności. Po wcześniejszym zawiadomieniu podatnika o możliwości zapoznania ze zgromadzonym materiałem dowodowym - organ I instancji wydał w dniu [...]decyzję (nr [...]), odmawiając w trybie art. 67 § 1 i § 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa umorzenia zaległości podatkowych w podatku od środków transportowych za samochód AVIA za okres od stycznia 1998 r do czerwca 2002 r. w łącznej kwocie [...] (podatek [...]+ odsetki [...]) na dzień złożenia wniosku. W odwołaniu podatnik ponowił wcześniejszą argumentację i powołał się na interes społeczny, słuszny interes obywateli i zasadę pogłębiania zaufania do Państwa. Podnosił, że zaniechanie podjęcia przez Gminę W. – uchwały o restrukturyzacji godzi w interes podatników i narusza zasady postępowania administracyjnego (praworządności i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa). Poinformował, że nie mógł okazać mieszkania, bo został pozbawiony zajmowanego lokalu a podany adres służy tylko doręczaniu korespondencji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – decyzją z dnia [...]nr [...] – utrzymało w mocy skarżoną decyzję uznając, że zgromadzony materiał nie daje podstaw do umorzenia zaległych podatków w świetle przesłanek z art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy ocenił, że nie wystąpiły żadne szczególne okoliczności, które uniemożliwiałyby podatnikowi zapłatę podatków a podatnik nie regulował należności nawet wówczas, gdy osiągał przychody z działalności gospodarczej. W postępowaniu podatkowym podawał ogólnie, że utrzymuje się z nieregularnych dochodów i pomocy rodziny, lecz mimo podjętych starań, organ nie był w stanie ustalić jego faktycznych dochodów i rzeczywistej sytuacji materialnej. Ponadto, niestawienie się w Urzędzie i uniemożliwienie oględzin lokalu mieszkalnego - uniemożliwiło weryfikację złożonych oświadczeń. Podatnik nie wykazał żadnych szczególnych okoliczności, które uniemożliwiły terminowe regulowanie należności podatkowych, ani też nie wskazał aby jego trudna – jak twierdzi - sytuacja majątkowa spowodowana została zdarzeniami losowymi lub czynnikami na które nie miał on wpływu. Organ nie stwierdził też, aby podatnik czynił jakieś starania aby uzyskać źródło dochodów i polepszyć swoją sytuację materialną, tak aby uregulować zaległe podatki. Nie zarejestrował się nawet w Urzędzie Pracy, co czyni wątpliwym jego deklaracje o pozostawaniu bez środków na utrzymanie. Zaległości o umorzenie których ubiega się, powstały w latach 1998 – 2002 a podatnik mimo osiąganych w tym czasie dochodów z działalności transportowej i sprzedaży samochodu – nie regulował zobowiązań podatkowych. Nie wystąpiły też żadne nadzwyczajne okoliczności ani wypadki losowe. Wszystko to świadczy o zamierzonym uchylaniu się od regulowania należności, stąd nie może on wymagać aby jego obciążeniami podatkowymi obarczać innych podatników regulujących należności sumiennie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., podobnie jak organ I instancji - nie stwierdziło przesłanek z art. 67 Ordynacji podatkowej i odmówiło wnioskowanego umorzenia zaległych podatków. W skardze z [...]skierowanej do NSA, podatnik ponowił podnoszone wcześniej zarzuty, zakwestionował też poprawność decyzji wymiarowych za 2001 i 2002 r. i wysokość kwoty zaległości, której umorzenia odmówiły organy podatkowe. Wyjaśnił, że nie zarejestrował się jako bezrobotny, bo to uwłacza godności, a swoją sytuację majątkową tłumaczył ogólnie złym stanem gospodarki i nadmiernymi obciążeniami publicznoprawnymi, na regulowanie których nie pozwalają osiągane przez podatników dochody. Powtórzył zarzut o braku uchwały restrukturyzacyjnej, która mogłaby uzdrowić sytuację podatników pozostających w tragicznej sytuacji finansowej. Odstąpienie od jej podjęcia, obligowało (zdaniem podatnika) organy samorządu do zastosowania innych form pomocy podatnikom pozostającym w trudnej sytuacji materialnej. W konkluzji wniósł o uznanie skargi za zasadną. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi z argumentacją jak w decyzji. Organ podtrzymał wywody o braku przesłanek do umorzenia zaległości i twierdzenia o świadomym uchylaniu się podatnika od uiszczania należnych zobowiązań podatkowych. Odnosząc się do eksponowanego w skardze zarzutu dotyczącego wysokości zaległości podatkowej, SKO wskazało, że skoro podatnik zaniechał podnoszenia tych argumentów w postępowaniu wymiarowym (decyzja jest ostateczna), to nie mają one znaczenia w postępowaniu o udzielenie ulgi w zapłacie zaległych podatków. Niezależnie od tego, Kolegium wyjaśniło, że kwota [...]wynikająca z decyzji z dnia [...] dotyczącej odmowy umorzenia zaległego podatku od środków transportowych, wynika z rozszerzenia przez podatnika w dniu [...] – zakresu jego pierwotnego wniosku (z grudnia 2002 r.) i objęcia nim również zaległości w podatku od środków transportowych za 2001 r. i I półrocze 2002 r. - wynikających z decyzji z dnia [...] tj. kwoty [...] wraz z odsetkami. Drugi z eksponowanych w skardze zarzutów dotyczy oceny rzeczywistej sytuacji życiowej i materialnej podatnika. SKO uznało, że złożone przez podatnika oświadczenie majątkowe nie zostało poparte żadnymi rzeczowymi argumentami ani dowodami uwiarygodniającymi ich treść. Powołując się na utrwaloną linię orzecznictwa administracyjnego, organ podnosił, że wykazanie istnienia przesłanek z art. 67 § 1 OP należy do podatnika, który ubiega się o ulgę. W ocenie organu, nie ma podstaw do kwestionowania zasadności przyjętego w decyzji rozstrzygnięcia, co uzasadnia wniosek o oddalenie skargi. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpatrzeniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższa skarga została wniesiona do NSA Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w dniu [...]zatem powołany wyżej przepis uzasadnia jej rozpatrzenie przez WSA we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej - obejmującą orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem materialnym i procesowym. Kontrola Sądu obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa przez organy administracji, w szczególności to, czy organ prawidłowo zinterpretował i zastosował normę prawa materialnego oraz czy nie naruszył przy tym praw strony i zasad postępowania w zakresie ustalenia stanu faktycznego i przeprowadzenia dowodów. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna, bowiem zarówno przeprowadzone postępowanie, jak i skarżona decyzja nie naruszają przepisów prawa. Przedmiot postępowania dotyczący umorzenia zaległości w podatku od środków transportowych - określony wnioskiem S. Z. z dnia [...] (wniesionym do organu [...]) rozszerzony został żądaniem podatnika z [...] o zaległości w tym podatku za 2001 r. i I półrocze 2002 r. (wynikające z decyzji wymiarowych z dnia [...]). Organy obu instancji rozpatrzyły więc wniosek w granicach żądania podatnika i na podstawie przesłanek ustawowych z art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (zwanej dalej OP). Z treści art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej (stanowiącego podstawę materialną rozstrzygnięcia) wynika, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym - organ podatkowy, na wniosek podatnika może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Instytucja umorzenia zaległości podatkowych ukształtowana jest na zasadzie uznania administracyjnego w granicach kierunkowych dyrektyw wyboru określonych jako ważny interes podatnika lub interes publiczny. Uprawnienie organu do wydania decyzji uznaniowej, ogranicza kontrolę celowości i zasadności rozstrzygnięcia, nie zwalnia jednak Sądu kontrolującego legalność decyzji od obowiązku oceny, czy decyzję podjęto z uwzględnieniem przesłanek określonych w przepisie art. 67 OP. Jest to przepis o charakterze wyjątkowym, dlatego też umorzenie zaległości podatkowych stosuje się w wyjątkowych i szczególnie uzasadnionych przypadkach, zwłaszcza w razie znacznego ograniczenia możliwości płatniczych podatnika wskutek zaistnienia zdarzeń losowych lub okoliczności niezależnych od podatnika. Przesłanki w granicach których orzeka organ: ważny interes podatnika lub interes publiczny to pojęcia nieostre, co obliguje organ stosujący prawo do szczególnie wnikliwej ich oceny w świetle okoliczności konkretnej sprawy. Ocena ta, a zwłaszcza istnienie ważnego interesu podatnika musi być dokonana w oparciu o obiektywne kryteria, zgodnie z powszechnie akceptowaną hierarchią wartości. Konieczne jest, aby znalazła ona należyte odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Badając legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie procedury administracyjnej, ani też wadliwego zastosowania norm prawa materialnego. Postępowanie przeprowadzono z udziałem strony, dopuszczono i oceniono wszystkie dowody przedłożone w sprawie. Motywy rozstrzygnięcia organów zostały szczegółowo wyjaśnione w decyzjach spełniających wymogi określone w art. 210 § 1 i § 4 OP. Uzasadnienie szczegółowo wskazuje przyczyny, dla których organ odmówił umorzenia wnioskowanych zaległości i z jakich względów okoliczności podnoszone przez stronę nie mogły wpłynąć na kierunek rozstrzygnięcia. Oceny przesłanek z art. 67 § 1 OP – organy dokonały w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego, uwzględniając zarówno aktualną sytuację materialną podatnika jak i okoliczności jakie zrodziły powstanie zaległości. Nie można zarzucić organom wyjście poza granice swobody organu przy wydawaniu decyzji uznaniowych, ani naruszenia kryteriów oceny ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. W sprawie nie zaistniały nadzwyczajne zdarzenia losowe, ani okoliczności na które podatnik nie miałby wpływu. Przeciwnie, okoliczności, w których doszło do powstania zaległości wskazują na ignorowanie obowiązków publicznoprawnych i roszczeniową postawę podatnika. Wskazywanie na ogólnie złą sytuację gospodarczą i wysokie obciążenia podatkowe prowadzonej działalności gospodarczej, nie tłumaczy naruszenia wynikających stąd obowiązków. Nie można więc uznać podnoszonych w skardze okoliczności za szczególne i niezależne od podatnika. Wszystkie podmioty i przedsiębiorcy funkcjonują i działają w tym samym stanie prawnym, realizując swoje powinności podatkowe w oparciu o te same przepisy prawa podatkowego i nie popadają z tego powodu w długi podatkowe. Przepisy i obowiązki wynikające z powszechnie obowiązujących norm, są jednakowe dla wszystkich podejmujących działalność gospodarczą i trudno oczekiwać, aby ich ignorowanie było akceptowane przez państwo i stanowiło okoliczność przemawiającą za umorzeniem należności publicznoprawnych. Ponadto wyjaśnienia podatnika nie są przekonywujące, bowiem postawa podatnika na przestrzeni całego okresu prowadzenia działalności gospodarczej wskazuje na notoryczne i zamierzone uchylanie się od obowiązków podatkowych. Podatnik nie regulował swoich zobowiązań zarówno wobec budżetu Państwa jak i wobec Samorządu i to zarówno obecnie, jak i wówczas, gdy z prowadzonej działalności osiągał dochody. Przy wykazaniu minimum staranności z jego strony, nie doszłoby do naruszenia obowiązków, które zrodziły powstanie zaległości, a w każdym razie ich rozmiar byłby znacznie mniejszy. Staranność przy wywiązywaniu się z obowiązków leży we własnym dobrze pojętym interesie każdego podatnika i w żadnym przypadku ich ignorowanie nie stanowi przesłanki przemawiającej za przyznaniem ulgi w spłacie zaległości podatkowych. W ocenie Sądu, eksponowanie ogólnie złej sytuacji gospodarczej, jako okoliczności przemawiającej za umorzeniem zaległości podatkowych w kontekście ważnego interesu podatnika – nie może spotkać się z uznaniem w świetle obowiązujących standardów państwa prawa, którego konstytucyjnym obowiązkiem jest zapewnienie funkcjonowania wielu dziedzin życia obywateli z wpływów podatkowych. Odnosząc się jeszcze do tych zarzutów skargi, które dotyczą naruszenia przesłanek z art. 67 Ordynacji podatkowej a odnoszą się do sytuacji majątkowej podatnika, wskazać należy, że ocena ważnego interesu podatnika i interesu publicznego nie może być dokonywana w sposób subiektywny, a więc nie może o tym decydować przekonanie podatnika o jego krzywdzie. Według ogólnie akceptowanych poglądów, które potwierdza teza wyroku NSA z 14.09.2001 r sygn. III S.A. 1590/00 (LEX nr 79619) "o istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria zobiektyzowane, które są zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości". W spornej sprawie, organy podjęły możliwe kroki w celu ustalenia rzeczywistej sytuacji materialnej podatnika, lecz poza deklaracjami i oświadczeniami - że jest ona trudna, podatnik nie wykazał, aby odbiegała ona od sytuacji innych podatników funkcjonujących na rynku, a w szczególności aby on sam wykazał jakąkolwiek staranność dla poprawy swojej sytuacji materialnej. Mimo utraty możliwości dalszego świadczenia usług transportowych (w wyniku zbycia samochodu ciężarowego), nie stara się o zdobycie innego, trwałego źródła przychodów. Nie korzysta też z pomocy Urzędu Pracy w celu podjęcia stałego zatrudnienia. Jego inicjatywa ogranicza się do domagania się całkowitych zwolnień od obowiązków publicznoprawnych a przejawem roszczeniowej postawy podatnika jest oczekiwanie zastosowania wszelkich możliwych ulg w zapłacie już powstałych zaległości. Natomiast sam podatnik nie uprawdopodobnił wystąpienia szczególnych, niezależnych od jego staranności okoliczności, które wg. kryterium jego ważnego interesu w zestawieniu z interesem publicznym – uzasadniałyby całkowitą rezygnację z dochodów państwa poprzez umorzenie podatków. Jakkolwiek polityka fiskalna państwa nie polega jedynie na bezwzględnym egzekwowaniu należnych państwu podatków, a realizujące ją organy winny stosować przewidziane prawem instrumenty umożliwiając podatnikom pokonanie przejściowych trudności dla zachowania źródła przychodów, to w konkretnej sytuacji oczekiwania podatnika wykraczają jednak poza standardy preferencji pozwalających pogodzić interes podatnika z interesem publicznym. Wskazać bowiem należy, że podatnik domaga się całkowitego uwolnienia go od zaległości podatkowych, które powstały na skutek jego lekkomyślnego, a co najmniej niestarannego działania. Patrząc przy tym przez pryzmat wyłącznie własnego interesu, zdaje się nie dostrzegać, że umorzenie jego zaległości, spowoduje naruszenie konstytucyjnej zasady równości podatkowej, stąd okoliczności uzasadniające podjęcie takiej decyzji przez organ, musiałyby być szczególne. Trudno zaś za takie uznać okoliczności na których opiera on swoje żądanie. Zaległości, których umorzenia domaga się obecnie, powstały na skutek nie regulowania podatków przez prawie pięć lat, mimo osiągania dochodów z prowadzonej działalności. Na roszczeniową postawę podatnika wskazują jego oczekiwania, aby umorzeniem objąć wszystkie powstałe zaległości. Żądanie całkowitego ich umorzenia, bez propozycji choćby częściowego ich uregulowania, świadczy o pasywnej postawie podatnika w traktowaniu obowiązków publicznoprawnych, stąd czynienie organom zarzutu "złej woli" wydaje się nieuzasadnione. W każdym razie, w ocenie Sądu, organy obu instancji w sposób prawidłowy i obiektywny, zgodnie z zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny dowodów uznały, iż w spornej sprawie - brak jest szczególnych okoliczności, a tylko takie uzasadniałyby zastosowanie tak daleko idącej ulgi jak całkowite umorzenie zaległości podatkowych. Zarzutom stawianych w skardze, przeczy wszechstronne wyjaśnienie sprawy i odniesienie się w decyzjach organów do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, które wskazywałyby na istnienie w sprawie przesłanek uzasadniających udzielenie ulgi. Uzasadnienie decyzji również nie nasuwa obaw o dowolność rozstrzygnięcia. Badanie legalności decyzji wydanych przez uprawnione organy dotyczy oceny, czy stosując prawo – działały w granicach przyznanych im kompetencji, zgodnie z przepisami ustaw podatkowych. Sądy administracyjne nie oceniają celowości podejmowanych rozstrzygnięć, bowiem ten zakres podlega kontroli resortowej i związany jest z polityką fiskalną państwa. Równość wobec prawa, jaką wyraża art. 32 Konstytucji RP oznacza stosowanie tych samych przepisów i zawartych w nich norm wobec wszystkich podmiotów prawa charakteryzujących się daną cechą istotną (bez ich dyskryminowania i bez faworyzowania). Kontrola legalności badanych decyzji dotyczyć może zatem jedynie oceny, czy orzekające w sprawie organy kierowały się przy rozstrzyganiu sprawy przesłankami określonymi w przepisie art. 67 OP, który stanowi podstawę wszystkich decyzji umorzeniowych. Skarżący nie wskazał natomiast, w jaki sposób odmowa umorzenia jego zaległości narusza zasadę równości wobec prawa. Zarzut taki byłby uzasadniony jedynie wówczas, gdyby podatnik wykazał, że w tej konkretnej sprawie, organy odmawiając umorzenia zaległości - kierowały się w stosunku do podatnika - innymi kryteriami i przesłankami niż określone w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. Okoliczności takich jednak nie stwierdzono, stąd w ocenie orzekającego w sprawie Sądu – zarzuty skargi są bezzasadne. Z powodów wyjawionych wyżej- orzekający w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie podziela zarzutów skargi i stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego (art. 67 OP) i procesowego - brak więc podstaw do jej uchylenia. Wobec braku przesłanek dla uwzględnienia zarzutów Skarżącego, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.