I SA/Wr 313/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędziowie: sędzia WSA Aleksandra Sędkowska, sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Protokolant: Asystent sędziego Małgorzata Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi W. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi: oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej: organ odwoławczy, organ drugiej instancji, organ nadzoru) utrzymał w mocy orzeczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej: organ pierwszej instancji, organ egzekucyjny) z dnia [...] 2017 r., nr [...], odmawiające W. B. (dalej: skarżący, strona) umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 18 września 2017 r. nr [...] wystawionego przez Wierzyciela – Zarząd Związku Międzygminnego S., obejmującego zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jak wynika z akt sprawy organ pierwszej instancji prowadzi wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne celem realizacji obowiązku wynikającego z opisanego powyżej tytułu wykonawczego obejmującego zaległości z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnym za okres od lipca 2013 r. do grudnia 2015 r. Odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem z dnia 3 października 2017 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w Gospodarczym Banku Spółdzielczym w S. doręczono zobowiązanemu w dniu 9 października 2017 r. Pismem otrzymanym przez organ pierwszej instancji w dniu 25 października 2017 r., a następnie uzupełnionym pismem z dnia 10 listopada 2017 r. skarżący zakwestionował zasadność obciążenia go opłatą za gospodarowanie opłatami komunalnymi, wskazując że nie posiada śmieci niezagospodarowanych. Domagał się również umorzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując na art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201, ze zm. dalej: u.p.e.a). W piśmie wyjaśniał, że jest rolnikiem i wszystkie śmieci biodegradowalne przetwarza i wywozi na pole jako nawóz organiczny, zaś wszystkie pozostałe odpady np. metalowe sprzedaje na złom, wykorzystuje w inny sposób lub wynosi do kubła wystawionego na cmentarzu, za który wnosi opłatę roczną 36 zł. Innych odpadów w gospodarstwie domowym nie posiada. Podniósł, iż nigdy nie zamawiał od Wierzyciela usługi w zakresie odbioru odpadów komunalnych. Organ pierwszej instancji pismem z 15 listopada 2017 r. zwrócił się do Wierzyciela o udzielenie informacji, czy zaszły przesłanki umorzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Pismem z 22 listopada 2017 r. Wierzyciel potwierdził zasadność wystawienia tytułu wykonawczego oraz brak uregulowania przez zobowiązanego egzekwowanej na podstawie tego tytułu należności z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] 2017 r. organ egzekucyjny wniosek strony rozpoznał odmownie. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż egzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi, nie stanowi opłaty za usługi lecz, zgodnie z art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1289 ze zm. - dalej: u.c.p.g.) ma charakter opłaty publicznoprawnej. Wobec niedopełnienia przez skarżącego obowiązku złożenia deklaracji dotyczącej ww. opłaty, decyzją z dnia 12 maja 2014 r. Wierzyciel określił zobowiązanemu wysokość ww. opłaty w kwocie 36 zł miesięcznie. Decyzja ta stała się ostateczna. Na jej podstawie wystawiony został tytuł wykonawczy nr [...] , który przekazano do realizacji organowi egzekucyjnemu. W złożonym zażaleniu skarżący powielił argumentację zawartą we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, załączając kserokopie formularza przyjęcia odpadów metali z dnia 12 grudnia 2017 r., karty przekazania odpadu - opakowania po środku ochrony roślin z dnia 13 listopada 2017 r. oraz rachunku sprzedaży oleju silnikowego z dnia 6 grudnia 2017 r. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym organ drugiej instancji utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. Wskazał na art. 59 § 1 u.p.e.a. przewidujący umorzenie postępowania egzekucyjnego w razie spełnienia jednej z powołanych tam przesłanek. Odnosząc się do żądania strony wspartego na art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. i kwestionującego istnienie obowiązku ponoszenia opłat, wobec niewytwarzania odpadów organ nadzoru odwołał się do art. 5 ust. 1 u.c.p.g. Przepis ten wprowadza generalną zasadę obligującą właścicieli nieruchomości do utrzymania czystości i porządku w sposób tam opisany. Wiąże się z nim obowiązek gminy zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.p.c.g.). Zaś właściciele nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przy czym obowiązek ten powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec lub za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Na właścicielach nieruchomości spoczywa obowiązek złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6m ust. 1 u.p.c.g.). Ustawodawca nie przewidział wyjątku, polegającego na zwolnieniu z opłaty za gospodarowanie odpadami w przypadku oświadczenia przez zobowiązanego o braku ich wytwarzania. W razie niedopełnienia obowiązków złożenia deklaracji albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji właściwy organ administracji został upoważniony do wydania decyzji określającej wysokość należnych opłat. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie złożył deklaracji, stwierdzając nie wytwarza odpadów wymagających zagospodarowania. W tej sytuacji Wierzyciel orzekł w decyzji o wysokości należnych opłat. Decyzja ta nie została przez stronę zaskarżona. Organ nadzoru wywodził, że powstanie obowiązku zapłaty opłaty nie jest uzależnione od wytwarzania odpadów komunalnych, jakby chciał tego skarżący, lecz od faktu samego zamieszkiwania na danej nieruchomości. Ustawodawca przyjął bowiem założenia, że zamieszkiwanie na nieruchomości jest równoznaczne z wytworzeniem odpadów. Dalej wskazano, że podnoszona przez stronę okoliczność, jakoby wcale nie wytwarzał odpadów komunalnych, które winny podlegać zagospodarowaniu w powyższym trybie, jest niewiarygodna. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, zgodnie z którym osoba prowadząca gospodarstwo domowe nie wytwarza odpadów komunalnych, które wymagałyby odpowiedniego składowania, oraz że prawie wszystkie odpady są biodegradowalne, a inne (metalowe, aluminiowe, szklane) sprzedawane są na złom lub zagospodarowywane przez zobowiązanego w inny sposób. Wyjaśnienia zobowiązanego w zakresie przedmiotowym pozostają niepełne, ograniczają się wyłącznie do ściśle określonych przez skarżącego odpadów (butelki, słoiki szklane, metale, odpady biodegradowalne, popiół, drobne kamienie, liście, woreczki foliowe po chlebie, reklamówki), a pomijają pozostałe odpady, które - opierając się na zasadach logicznego rozumowania oraz doświadczeniu życiowym - powstają w każdym gospodarstwie domowym (np. odpady opakowaniowe, jak opakowania pozostałe po żywności, środkach czystości i higieny osobistej, chemii gospodarczej, które są bardzo często w takich opakowaniach sprzedawane np. sery, jogurty, śmietana, mleko, płyny do prania, szampony, czy opakowania po lekarstwach). Wspomniane przez zobowiązanego opakowania plastikowe po środkach ochron roślin, które oddaje w punkcie zakupu towaru lub kanistry oddawane za kaucją, stanowią zaledwie niewielką cześć opakowań plastikowych wytwarzanych w gospodarstwie domowym. W każdym gospodarstwie domowym wytwarzane są odpady, określane mianem odpadów komunalnych, które ustawodawca nakazał bez jakichkolwiek wyjątków w tym zakresie gromadzić w przeznaczonych na ten cel urządzeniach. Ponadto wbrew zarzutom strony opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie jest opłatą za świadczenie usługi lecz ma charakter opłaty publicznoprawnej, co przesądził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt K 17/12, (opubl. www.trybunal.gov.pl), w którym stwierdził, że opłata ustanowiona w art. 6h u.c.p.g., do której odnoszą się art. 6k i art. 61 w związku z art. 6j ust. 2a u.c.p.g. jest świadczeniem pieniężnym o charakterze przymusowym. Obowiązek zapłaty spoczywa na wszystkich właścicielach nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6h w związku z art. 6c ust. 1 u.c.p.g.). W skardze strona podnosiła, że opłaty za gospodarowanie odpadami i tytuł wykonawczy są bezpodstawne i bezprawne. Wskazywał, że jest rolnikiem, posiada gospodarstwo rolne powyżej 0,5 ha, odpady przetwarza we własnym zakresie, z korzyścią dla gospodarstwa rolnego. Stosując się do zasad Związku Międzygminnego S. skarżący ponosi stary finansowe, uniemożliwia mu to także wykorzystanie posiadanych, narzędzi, urządzeń i budowli. Zarzucał wkraczanie przez wierzyciela – monopolistę w jego gospodarstwo rolne, wolność i swobodę gospodarczą oraz naruszenie zasad konkurencji. Podnosił, że samodzielnie zbiera i przetwarza odpady, opisując podejmowane w tym zakresie działania. Na potwierdzenie swych racji strona powołała się na przedłożone w toku postępowania paragony. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W ocenie Sądu skarga i podniesione w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie, co czyni skargę nieuzasadnioną. Przedmiotowa sprawa dotyczy wadliwego zdaniem strony skarżącej wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego pomimo nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Skarżący argumentował, iż nie posiada on zobowiązań wobec wierzyciela – Zarządu Związku Międzygminnego S., ponieważ odpadami komunalnymi gospodaruje w inny sposób, we własnym zakresie. Wobec niezłożenia przez zobowiązanego deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, Zarząd Związku w decyzji z dnia 12 maja 2014 r. określił skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które to rozstrzygnięcie nie zostało zaskarżone. Z uwagi jednak na bezskuteczny upływ terminu do dobrowolnego uregulowania należności określonej wskazaną decyzją, wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy, który przekazał do realizacji organowi egzekucyjnemu. W odpowiedzi na doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego wniósł on o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Zgodnie z treścią przepisu art. 59 § 1 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Jak stanowi przepis § 2 omawianego artykułu, postępowanie egzekucyjne może być również umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Według treści § 2a tegoż artykułu, w zakresie należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 i 9, postępowanie egzekucyjne umarza się w przypadkach określonych w § 1 pkt 4, 6, 7, 9 i 10 oraz w § 2. Z kolei w myśl § 3 tego artykułu, w przypadkach, o których mowa w jego § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. Natomiast stosownie do treści § 4 tego samego artykułu, postanowienie, o którym mowa w § 3, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Nieistnienia obowiązku skarżący upatrywał w tym, iż wobec dokonywania segregacji i gospodarowania odpadami komunalnymi na nieruchomości we własnym zakresie nie jest on zobligowany do ponoszenia z tego tytułu opłat na rzecz podmiotu gospodarującego odpadami komunalnymi w gminie, do czego w istocie sprowadza się zawisły w sprawie spór. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 u.c.p.g. właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku między innymi przez zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie (pkt 3) oraz pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnym (pkt 3b). Korelatem wspomnianego obowiązku jest ciążący na gminie obowiązek zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.). Właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, są w związku z tym obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o czym stanowi art. 6h u.c.p.g. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec (art. 6i pkt 1 u.c.p.g.). Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.c.p.g.). Jak wynika z powyższych regulacji prawnych, na gruncie obecnie obowiązującej ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ustanowiono obowiązek złożenia deklaracji i uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z treści powołanego art. 6m ust. 1 ustawy wynika, że deklarację o wysokości opłaty należy składać w odniesieniu do danej nieruchomości. Deklaracja stanowi samoobliczenie przez zobowiązanego wysokości opłaty i zawiera jednocześnie oświadczenia w kwestii mającej znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty. Opłata wykazana w deklaracji jest co do zasady opłatą do zapłaty, co oznacza, że brak wpłaty zadeklarowanej kwoty daje podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, chyba, że organ ma wątpliwości, co do danych zawartych w deklaracji. W takim przypadku organ wydaje decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6o ww. ustawy). Podkreślenia wymaga zatem, że każdy właściciel nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, obowiązany jest ponosić opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Obowiązek ten obciąża właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - od razu z mocy prawa (por. W. Radecki, Komentarz do art. 6i ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, opubl. lex). Ustawodawca przyjął założenie, że zamieszkiwanie na nieruchomości jest równoznaczne z wytwarzaniem odpadów. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostawały okoliczności wskazywane przez stronę skarżącą, w zażaleniu i w skardze, wskazujące na samodzielne zagospodarowanie odpadów komunalnych (bez udziału Związku Międzygminnego S.). Raz jeszcze zaakcentować trzeba, że powstanie obowiązku uiszczenia opłaty zostało uzależnione od faktu samego zamieszkiwania na danej nieruchomości. Strona skarżąca - czego nie kwestionuje - jest właścicielem nieruchomości zamieszkałej, dlatego ciąży na niej omawiany obowiązek. Wybrana przez nią inna forma zagospodarowania odpadów nie zwalnia z obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy. Przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie przewidują bowiem wyjątku polegającego na zwolnieniu z opłaty za gospodarowanie odpadami w przypadku oświadczenia przez zobowiązanego o braku ich wytwarzania. Warto także zwrócić uwagę, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach była przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt K 17/12 (publ. Dz. U. z 2013 r., poz. 1593; OTK-A z 2013 r. Nr 8, poz. 125) zauważył m.in., że obowiązek złożenia deklaracji, o którym mowa w art. 6m ust. 1 u.c.p.g. nie ma charakteru autonomicznego i stanowi pochodną obowiązku ponoszenia opłat na rzecz gminy, na której terenie położona jest nieruchomość objęta gospodarowaniem odpadami komunalnymi. Rozumienie zakresu podmiotowego tego przepisu nie może abstrahować całkowicie od rozumienia art. 6h i art. 6c tej ustawy. Potwierdzeniem takiej interpretacji jest systematyka wewnętrzna zakwestionowanego aktu normatywnego. Art. 6c poprzedza art. 6h oraz art. 6m ust. 1 u.c.p.g. i otwiera jej rozdział 3a ("Gospodarowanie odpadami komunalnymi przez gminę"). Trybunał stwierdził, że art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. są zgodne z zasadą poprawnej legislacji. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że podmiotami zobowiązanymi do ponoszenia opłaty oraz do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są w pierwszej kolejności właściciele nieruchomości, przez których rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomość w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (zob. też wyrok TK z 5 listopada 1997 r., sygn. K 22/97, OTK ZU nr 3-4/1997, poz. 41). Podsumowując, Trybunał Konstytucyjny nie znalazł przekonywujących argumentów, które podważałyby domniemanie konstytucyjności zakwestionowanej części aktu normatywnego. Art. 6d ust. 1, art. 6e, art. 6h oraz art. 6m ust. 1 u.c.p.g. są precyzyjne i komunikatywne w stopniu pozwalającym na przyjęcie ich zgodności z zasadą poprawnej legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji. Trybunał stwierdził nadto, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter daniny publicznej, a przemawiają za tym następujące argumenty: - opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi została nałożona ustawą i ma charakter powszechnego, jednostronnie ustalanego świadczenia pieniężnego, od którego wniesienia uzależnione jest dopiero świadczenie innego podmiotu. Polega ono w szczególności na odbiorze odpadów komunalnych. Zgodnie z art. 6r ust. 3 u.c.p.g., rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego; - opłata, do której odnoszą się zakwestionowane przepisy, jest świadczeniem pieniężnym o charakterze przymusowym. Obowiązek zapłaty spoczywa na wszystkich właścicielach nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6h w związku z art. 6c ust. 1 ustawy); - opłata, do której odnoszą się zakwestionowane przepisy, należy do dochodów publicznych i jest przeznaczona na realizację celów publicznych. Stanowi dochód gminy, z którego pokrywa się funkcjonowanie systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, a mianowicie: odbieranie, transport, zbieranie, odzysk i unieszkodliwianie odpadów komunalnych, tworzenie i utrzymanie punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz obsługę administracyjną tego systemu (art. 6r ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości); - opłata, do której odnoszą się zakwestionowane przepisy, jest należnością podlegającą egzekucji administracyjnej. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania stwierdzić należy, iż skarga i zawarte w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie stoi na przeszkodzie temu, w jaki sposób skarżący zarządza wskazanymi przez siebie odpadami komunalnymi (w tym między innymi metalami, opakowaniami plastikowymi, butelkami, słoikami, odpadami biodegradowalnymi), o ile sposób ich wywozu bądź utylizacji pozostaje w zgodzie z odpowiednimi w tym zakresie regulacjami prawnymi. Obowiązek zapłaty ww. opłaty został potwierdzony decyzją, której skarżący nie negował, co w sprawie jest niesporne. Zatem na etapie - postępowania egzekucyjnego – zarzuty dotyczące wysokości czy zasadności obciążania skarżącego ww. opłatami nie mogą być już rozważane. Przywoływane przez skarżącego okoliczności (bez względu na ich zasadność) mogły być rozpoznawane w postępowaniu dotyczącym wymiaru opłaty, zakończonego wydaniem powołanej na wstępie decyzji, która stanowiła tytuł egzekucyjny. Jak wynika z akt sprawy skarżący ww. decyzji nie kwestionował, zatem obecnie jego zarzuty odnoszące się do zasadności obciążania go ww. opłatami nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie stwierdził aby zaskarżone postanowienie naruszało prawo materialne bądź procesowe powodując konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) skargę oddalił.