I SA/Wr 317/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 25 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji decyzję, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, gdyż egzekucja zobowiązania podatkowego może doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wyjaśniła strona, branża budowlana wymaga ciągłych nakładów finansowych na materiały budowlane. Egzekucja zaś pobawi skarżącego płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków koniecznych do prowadzenia działalności. Taka sytuacja może – w opinii skarżącego – doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania skarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej i majątkowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, CBOSA). Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża stronę. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że strona nie wykazała, aby istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Wniosek ten nie został bowiem poparty uzasadnieniem, ani dokumentacją, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek określonych w powołanej na wstępie regulacji. Twierdzenia skarżącego są zatem gołosłowne. Skarżący ograniczył się jedynie do ogólnego wskazania, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wniosek powinien jednak zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Należy także wyjaśnić stronie, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest zasadność skargi, lecz nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Niedopuszczalne jest bowiem rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez pryzmat zarzutów do niej skierowanych, czy też innych czynności organów podejmowanych w konsekwencji wydania zaskarżonej decyzji. Ponadto w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego, wynikającego z ostatecznej decyzji, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tak zdaje się rozumieć to skarżący. Zobowiązania podatkowe mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Ich uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.