I SA/Wr 319/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r., odsetek za zwłokę oraz kosztów postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., skarżący G. P.– reprezentowany przez pełnomocnika procesowego - wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodał, że w wyniku wykonania decyzji szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona i zrekompensowana przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia. Ponadto wskazał, że wniosek uzasadniony jest jego sytuacją finansową wykazaną we wniosku o przyznanie prawa pomocy o zwolnienie od kosztów sądowych, w którym podano, że skarżący posiada nieruchomość o pow. 120 m2 oraz uzyskuje miesięczny dochód w kwocie 5.600 zł. Na utrzymaniu skarżącego pozostaje żona i dwoje małoletnich dzieci, a z wynagrodzenia spłaca kredyt – ok. 1.200 zł miesięcznie. Z urzędu wskazać należy, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie został uwzględniony (postanowienie referendarza sądowego z dnia 9 kwietnia 2013 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będącą formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jak wynika z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się bowiem do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez wnioskodawcę. Wniosek ten powinien być zatem wnikliwie uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem powtórzył treść art. 61 § 3 p.p.s.a. Swojej ogólnikowej argumentacji nie poparł jednak żadnymi, konkretnymi i obiektywnymi okolicznościami, które mogłyby wskazywać na to, że nieuwzględnienie przedmiotowego wniosku wywołałoby skutki o jakich mowa w powołanym przepisie. Takimi okolicznościami nie są wskazane we wniosku o przyznanie prawa pomocy dane o sytuacji finansowej i rodzinnej skarżącego. Tym bardziej, że owo prawo pomocy nie zostało stronie przyznane. Zauważyć jednocześnie trzeba, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.