I SA/Wr 323/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Zastępca Przewodniczącego Wydziału I - Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 9 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2006 r. postanawia: odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił skarżącemu P. F. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis ww. postanowienia została odebrana w placówce pocztowej przez pełnomocnika skarżącego w dniu 2 lipca 2013 r. Pierwsze awizowanie tej przesyłki nastąpiło w dniu 17 czerwca 2013 r. Sprzeciw od powyższego postanowienia (uzupełniony w dniu 14 sierpnia 2013 r.) skarżący wniósł w dniu 9 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 259 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Jak stanowi natomiast § 2 sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu sprzeciw podlegał odrzuceniu, z uwagi na uchybienie przez skarżącego ustawowemu terminowi do wniesienia tego środka zaskarżenia. Mając bowiem na uwadze datę pierwszego awizowania przesyłki zawierającej odpis zaskarżonego postanowienia (17 czerwca 2013 r.) stwierdzić należało, że do jej skutecznego doręczenia adresatowi doszło nie w dniu 2 lipca 2013 r., lecz w dniu 1 lipca 2013 r. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 (doręczenie bezpośrednie i doręczenie zastępcze), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2, tj. zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Stosownie zaś do § 4 art. 73 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a więc z upływem czternastu dni od dnia złożenia przesyłki w placówce pocztowej. Ponieważ w przedmiotowej sprawie pierwsze awizowanie przesyłki zawierającej odpis ww. postanowienia referendarza sądowego nastąpiło w dniu 17 czerwca 2013 r., to zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. za dzień jej doręczenia należało uznać dzień 1 lipca 2013 r., a nie dzień 2 lipca 2013 r., kiedy ową przesyłkę wydano pełnomocnikowi skarżącego w placówce pocztowej. W konsekwencji, siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu nie rozpoczął swojego biegu od dnia następującego po dniu, w którym dokonano faktycznego odbioru przesyłki, lecz od dnia następującego po dniu, w którym pismo należało uznać za doręczone. Termin do wniesienia sprzeciwu upłynął zatem z dniem 8 lipca 2013 r. Z akt sprawy natomiast wynika, że sprzeciw wniesiono w dniu 9 lipca 2013 r., a więc z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności procesowej. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobligowany był do odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.