I SA/Wr 327/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz – Rutkowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Barbara Ciołek, Protokolant: starszy asystent sądowy Dagmara Stankiewicz-Rajchman, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 1 lutego 2017 r. nr SKO [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 25 lipca 2016 r. (nr BWP.3120.233.2016.MC) określającą A. D. (dalej także: podatnik, skarżący) podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 217.570 zł. Jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy, w złożonej w dniu 19 lutego 2016 r. (na wezwanie organu podatkowego) korekcie "Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gruntach rolnych i leśnych" podatnik, będący użytkownikiem wieczystym gruntu położonego w W. przy ul. [...] oraz właścicielem posadowionego na tym gruncie budynku, wykazał do opodatkowania, od dnia 1 stycznia 2016 r.: - budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni użytkowej 9.189,00 m2, - grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni 8.438,00 m2. W dniu 22 lutego 2016 r. wpłynęła do organu podatkowego kolejna korekta "Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gruntach rolnych i leśnych" wraz z załącznikami, z których wynikało m.in., że ww. nieruchomość została z dniem 15 lutego 2016 r. wykreślona z ewidencji środków trwałych, a także, z ewidencji działalności gospodarczej i w następstwie tych zdarzeń nieruchomość ta stanowi majątek prywatny podatnika. Do działalności gospodarczej wykorzystywana jest jedynie powierzchnia 85,00 m2 budynku, z czego 36 m2 wykorzystywane jest przez podatnika na biuro, a pozostałe 49 m2 wydzierżawiane jest przez operatorów komórkowych. Wedle dołączonego do korekty "Informacji (....)" pisma podatnika z dnia 22 lutego 2016 r., przyczyną wycofania ww. nieruchomości z ewidencji środków trwałych był stan budynku położonego przy ul. [...] w W.. Budynek ten z uwagi na niedostosowanie do przepisów przeciwpożarowych nie mógł być wykorzystywany w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług hotelowych. Zgodnie z oświadczeniem podatnika, budynek ten wymagał dużych nakładów finansowych, których podatnik nie był w stanie udźwignąć. Wskazując na wymienione okoliczności, w drugiej korekcie "Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gruntach rolnych i leśnych" podatnik wykazał do opodatkowania: - budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni użytkowej 85,00 m2; - budynek pozostały o łącznej powierzchni użytkowej 9.104,00 m2; - grunty pozostałe o łącznej powierzchni 8.438,00 m2. W następstwie przeprowadzonego postępowania podatkowego, decyzją z dnia 25 lipca 2016 r., wydaną m.in. na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3, ust. 2a pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 , art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i 2 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 716, dalej: "u.p.o.l.") Prezydent Miasta W. ustalił A. D. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie 217.570,00 zł, przyjmując jako przedmiot opodatkowania – budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 9.189,00 m2 oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 8.438,00 m2. Tak ujęty przedmiot opodatkowania odpowiadał kwalifikacji przyjętej przez podatnika w korekcie "Informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, gruntach rolnych i leśnych", jaką złożył 19 lutego 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że czasowe przeszkody, z powodu których nieruchomość podatnika nie jest wykorzystywana w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej nie uzasadniają jej opodatkowania stawkami przewidzianymi dla tzw. budynków i gruntów pozostałych. Powyższą wykładnię wywiódł z treści art. 1a ust. 2a u.p.o.l. podkreślając, że podatnik nie przedstawił kopii decyzji nadzoru budowlanego, czy też, organu nadzoru górniczego, potwierdzających trwale wyłączenie z użytkowania nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. W odwołaniu od tej decyzji A. D. zarzucił błędną wykładnię art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyrażając pogląd, że samo posiadanie nieruchomości przez podatnika-przedsiębiorcę nie powinno być czynnikiem decydującym o zastosowaniu wyższych stawek podatkowych, lecz faktyczne wykorzystywanie jej w działalności gospodarczej podatnika. Zarzucił także, że organ podatkowy pominął w sprawie istotne dla wymiaru podatku dowody (złożoną przez podatnika deklarację na podatek, pisemne wyjaśnienia oraz wskazane dowody) oraz ustalenia jakie poczyniono w toku wizji lokalnej, przeprowadzonej na spornej nieruchomości w czerwcu 2016 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W toku postępowania odwoławczego przeprowadzono postępowanie uzupełniające, w wyniku którego ustalono, że w odniesieniu do będącego przedmiotem opodatkowania budynku nie została wydana decyzja, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej u.p.b.), tj. decyzja, na podstawie której budynek ten (hotel "[...]") zostałby trwale wyłączony z użytkowania. Ponadto nadesłano do organu odwoławczego pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 8 grudnia 2016 r.; pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 10 stycznia 2017 r. wraz z protokołem kontroli; decyzję Komendy Państwowej Straży Pożarnej w W. nr [...] z dnia 22 kwietnia 2003 r. oraz decyzję D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu nr [...] z dnia 27 maja 2003 r. Uwzględniając całość materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], składającą się z dwóch działek gruntu (nr [...] i [...]) oraz budynku hotelu [...], należy opodatkować najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości, tj. przypisanymi do budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powołał się na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r.), zawierającego definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem art. 1a ust. 2a u.p.o.l. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie wystąpił żaden z wyjątków wskazanych w art. 1a ust. 2a u.p.o.l., albowiem objęty opodatkowaniem budynek ma charakter niemieszkalny (wypis z ewidencji budynków z dnia 30 czerwca 2016 r.), strona nie posiada gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) i d) u.p.o.l., a wobec budynku położonego w W. przy ul. [...] nie wydano żadnej z decyzji, o których mowa w art. 1a ust. 2a pkt 3 u.p.o.l. Odnośnie ustaleń pokontrolnych z wizji lokalnej nieruchomości będącej przedmiotem opodatkowania oraz decyzji Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w W. z dnia 22 kwietnia 2003 r. zakazującej eksploatacji obiektu hotelu [...] organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle art. 1a ust. 2a u.p.o.l. sam fakt, że budynek wymaga remontu z uwagi na niespełnienie wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej nie stanowi podstawy do wykluczenia związku tego budynku z działalnością gospodarczą podatnika. W kontekście tym organ odwoławczy podniósł, że do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej powinny być zaliczone również te grunty i budynki, które choć przejściowo nie są wykorzystywane w działalności gospodarczej, to jednak ze względu na swoje cechy, a także rodzaj działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika mogą być wykorzystywane w celach gospodarczych. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska podatnika, że wycofanie nieruchomości z ewidencji środków trwałych (z dniem 15 lutego 2016 r.) oraz z ewidencji działalności gospodarczej (18 lutego 2016 r.), a także, fakt wydania ww. decyzji Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w W. z dnia 22 kwietnia 2003 r. stanowiły przeszkodę do opodatkowania spornego budynku oraz związanego z nim gruntu według najwyższych stawek podatku od nieruchomości, przypisywanych przedmiotom opodatkowania związanym z działalnością gospodarczą podatnika. Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowość przedstawionego stanowiska potwierdza fakt, że część nieruchomości nadal, tj. po dniu 18 lutego 2016 r. jest wykorzystywana, choćby w sposób pośredni, w ramach działalności gospodarczej. Wskazał również organ odwoławczy na to, że podatnik nie wyjaśnił na czym miałoby polegać wykorzystywanie przez niego dwóch działek gruntu, zabudowanych budynkiem hotelu oraz parkingiem przyhotelowym na cele osobiste, skoro A. D. zamieszkuje poza W. (w N.). Zwrócił również uwagę na to, że sporna nieruchomość została zakwalifikowana jako związana z działalnością gospodarczą przez samego podatnika w złożonej przez niego w dniu 18 lutego 2016 r. korekcie "Informacji (...)". Zmiana tej klasyfikacji na skutek złożenia przez podatnika kolejnej korekty tej Informacji nastąpiła już po wykreśleniu nieruchomości z ewidencji z środków trwałych. Czynność wykreślenia nieruchomości z ewidencji środków trwałych organ odwoławczy wiąże ze skierowanym do podatnika wezwaniem organu podatkowego o złożenie korekty informacji na podatek od nieruchomości, w związku z obowiązującą od dnia 1 stycznia 2016 r. zmianą przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odnosząc się do zarzutów podatnika o odmiennym opodatkowaniu spornej nieruchomości na przestrzeni ostatnich 11 lat, organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016 r.) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działnosci gospodarczą z wyjątkiem: budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Do 31 grudnia 2015 r., w związku ze złym stanem technicznym, nieruchomość płożona w W. przy ul. [...] była opodatkowana wg stawek jak dla budynków pozostałych oraz jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (obowiązuje od 1 stycznia 2016 r.) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalności gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zgodnie zaś z art. 1a ust. 2a do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: - budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, - gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d, - budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Podatnik nie spełniał zatem od 1 stycznia 2016 r. warunków uzasadniających przyjęcie, że nieruchomość płożona w W. przy ul. [...] (granty i budynku) nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zauważył też organ odwoławczy, że podatnik w odwołaniu wskazał, że część tej nieruchomości, jako przeznaczona na biuro i wydzierżawiana, jest faktycznie związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A. D. wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 1 lutego 2017 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i zarzucił rażące naruszenie: - art. 81, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187, art. 188, art. 191 i art. 198 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: "O.p."); - art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 6 ust. 3 u.p.o.l.; - art. 551 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny; W rozwinięciu tych zarzutów skarżący podniósł, że dokonana z dniem 1 stycznia 2016 r. zmiana przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych została wykorzystana przez organ podatkowy do podniesienia stawki podatku, pomimo niezmiennego stanu i sposobu wykorzystania spornego budynku przez ostatnie 11 lat. W kontekście tym skarżący wskazał, że od początku nabycia spornego budynku, tj. od dnia 14 kwietnia 2005 r. budynek ten nie nadawał się do prowadzenia w nim działalności gospodarczej w związku z decyzją Straży Pożarnej wyłączającej ten budynek z użytkowania, który to stan faktyczny był w latach 2005-2015 r. akceptowany przez organ podatkowy (co znalazło wyraz w wydanych na te lata decyzjach określających podatek od nieruchomości). W podsumowaniu tej części argumentacji skargi, skarżący wyraził pogląd, że jakkolwiek sporny budynek skarżący nabył działając w charakterze przedsiębiorcy, to jednak nie wszedł on w skład prowadzonego przez A. D. przedsiębiorstwa. Nie zgadzając się z przyjętą w zaskarżonej decyzji wykładnią przepisów podatkowych skarżący zarzucił, że o spełnieniu przesłanki związania nieruchomości z działalnością gospodarczą podatnika winno decydować faktyczne wykorzystywanie tego składnika w majątku przedsiębiorstwa podatnika, a nie jedynie jej posiadanie przez podatnika-przedsiębiorcę. Wskazał, że stanowisko to znajduje potwierdzenie w przywołanych w skardze orzeczeniach sądów administracyjnych, z których wynika, że intencją ustawodawcy nie było opodatkowanie najwyższą stawką wszystkich nieruchomości znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy, ale tych które są traktowane jak środki trwałe, wchodzą w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55 Kodeksu cywilnego. Wskazując na powyższe skarżący stwierdził, że skoro zgodnie ze złożoną przez niego korektą "Informacji (...)" jedynie niewielka część spornego budynku (49 m²) została wydzierżawiona operatorom komórkowym i stanowi najem prywatny właściciela. Inną małą powierzchnię (36 m²) właściciel przeznaczył na swoje biuro . Tylko ta mała powierzchnia jest związana z działalnością gospodarczą przedsiębiorcy i opodatkowana najwyższą stawką. Pozostała część budynki (9.104 m²) stoi pusta, gdyż budynek wyłączono z użytkowania decyzją Państwowej Straży Pożarnej. Dotyczy to też gruntów. Przyjmując do opodatkowania według wyższych stawek podatkowych całość budynku (wraz z gruntem) organ podatkowy działał pro fiskalnie, czego wyrazem jest pominięcie zgromadzonych w sprawie dowodów (deklaracji strony, złożonych przez nią pisemnie wyjaśnień, wskazanych dowodów), a nadto odmowa włączenia w poczet materiału dowodowego sprawy protokołu z wizji lokalnej, jaka została przeprowadzona na objętej opodatkowaniem nieruchomości (w czerwcu 2016 r.) przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W.. W ramach zarzutów procesowych, związanych ze sposobem prowadzenia w sprawie postępowania podatkowego, skarżący podniósł również, że organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku podatnika o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, która stanowiłaby okazję do wyjaśnienia przez podatnika tych okoliczności faktycznych, które miały bezpośredni wpływ na ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016 r. w prawidłowej wysokości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z 22 czerwca 2017 r. – uzupełnienie skargi sformułowano ponadto zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 2 i 3 u.p.o.l. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że całość budynku należy opodatkować wg najwyższej stawki podatku od nieruchomości mimo, że przedmiotem dzierżawy była jedynie niewielka część budynku. Skarżący wniósł też o dopuszczenie dowodu z dokumentu, w tym z wymienionych w piśmie procesowym faktur za okresy od marca do grudnia 2016 r. oraz faktur nr 26,27,29 za czerwiec 2017 r. na okoliczność, że dochód uzyskiwany z tytułu dzierżawy części dachu nieruchomości położonej w W., przy ul. [...] stanowi najem prywatny i jest rozliczany jako dochód uzyskiwany z majątku osobistego, a nie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz pisma Prezydenta Miasta W. z 31 maja 2017 r. dotyczącego przekazania uzupełnionego materiału dowodowego na okoliczność przekazania tych dokumentów 31maja 2017 r. Sąd na podstawie art. 106 §3 dopuścił wnioskowane przez stronę dowody na wskazane przez stronę skarżącą okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016, poz. 718 – dalej: P.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W zakresie tak określonej kognicji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie w istocie sporna jest stawka podatku od nieruchomości za 2016 r. przyjęta przez organ podatkowy do opodatkowania nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] (budynek i grunt). Organ podatkowy przyjął, że nieruchomość ta, jako będąca w posiadaniu przedsiębiorcy, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a u.p.o.l., opodatkowana jest według stawek przewidzianych jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Strona skarżąca twierdzi, że nieruchomość ta (budynek i grunt) nie była i nie jest wykorzystywana w działalności gospodarczej w związku z jej złym stanem technicznym. Ponadto 15 lutego 2015 r. została wykreślona z ewidencji środków trwałych i stanowi majątek osobisty skarżącego. Jedynie część, tj. 49 m² została wydzierżawiona operatorom sieci komórkowych i stanowi najem prywatny, a 36 m² właściciel przeznaczył na swoje biuro. Decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia spornej w sprawie kwestii mają przepisy art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2a oraz art. 5 ust. 1 pk1 lit a, pkt 2 lit. b u.p.o.l. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pk1 lit a, pkt 2 lit. b u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków oraz od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Oznacza to, że przewidziano odrębną stawkę podatku od nieruchomości zarówno dla budynków, jaki i dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak należy rozumieć, na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej definiuje art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy, stanowiąc, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zastrzeżenie zawarte w art. 1a ust. 2a u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r.) zawiera zamknięty katalog wyłączeń gruntów, budynków i budowli, które mimo, że są w posiadaniu przedsiębiorcy, to nie są uznawane za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyłączeniem tym objęte są: 1) budynki mieszkalne oraz grunty związane z tymi budynkami; 2) grunty, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; (tj. grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych oraz grunty niezabudowane objęte obszarem rewitalizacji); 3) budynki, budowle lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Powołane przepisy w sposób jednoznaczny wskazują, że o opodatkowaniu gruntów i budynków wg stawki przewidzianej dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie decyduje, jak podnosi to Skarżący, faktyczne wykorzystanie tych gruntów i budynków w działalności gospodarczej przez właściciela, ale sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntów budynków i budowli. Katalog wyłączeń, przewidziany w art. 1a ust. 2a u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.01.2016 r.) jest katalogiem zamkniętym i ściśle określonym. Przyjęta w niniejszej sprawie przez organy podatkowe wykładnia ww. przepisów jest prawidłowa. Należy pamiętać, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowych, istotna jest zatem wielkość posiadanego majątku przez dany podmiot, a nie fakt i intensywność wykorzystywania tego majątku np. w działalności gospodarczej. Przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie wykazało, że Skarżący w 2016 r. prowadził działalność gospodarczą na własne imię i nazwisko w zakresie m. in. świadczenia usług hotelarskich - hotel [...]. Z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP wynika, że Skarżących działalność gospodarczą prowadzi od 6 kwietnia 2005 r., przy czym do 19 lutego 2016 r. głównym miejscem wykonywania tej działalności był S., ul. [...], a od 19 lutego 2016 r. W., ul [...]. Z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, że Skarżący jest użytkownikiem wieczystym działek gruntu nr [...] o pow. 2.689 m² (sklasyfikowanej jako Bi-inne tereny zabudowane) i nr [...] o pow. 5.749 m²(sklasyfikowanej jako Bi) oraz właścicielem nieruchomości (niemieszkalnej), położonej w W. przy ul [...] (hotel [...]), które nabył na podstawie aktu notarialnego (Rep. A nr [...]) z 14 kwietnia 2005 r. (dane z ewidencji gruntów i budynków). Nieruchomości ta (grunty i budynek), jak wynika z danych przedstawionych przez skarżącego, zostały zakupione w celu prowadzenia działalności gospodarczej (hotel). Z oświadczenia Skarżącego wynika natomiast, że faktycznie nie wykorzystywał ww. nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, bowiem zgodnie z decyzją Komendy Powiatowej Straży Pożarnej w W. z dnia 22 kwietnia 2003 r. nr 105/2003 (wydana na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej) oraz decyzją D. Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia 27 maja 2003 r. nr [...] r. budynek położony przy ul. [...] w W. (hotel [...]), z uwagi na niedostosowanie do wymagań przeciwpożarowych, nie spełnia wymogów do prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący zaś, jak wyjaśnił, nie posiadał środków na stosowne remonty, a w dniu 18 lutego 2016 r. wycofał tę nieruchomość z ewidencji środków trwałych oraz wykreślił z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP i obecnie nieruchomość stanowi majątek prywatny nie związany z działalnością gospodarczą. Nieruchomość w niewielkiej części dzierżawiona jest operatorom sieci komórkowym (49 m²) i na biuro Skarżącego (36 m²). W aktach sprawy znajduje się też protokół Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z kontroli z 14 czerwca 2016 r. w sprawie stanu technicznego budynku - hotelu [...] przy ul. [...] w W., z którego wynika, że konstrukcja budynku nie budzi zastrzeżeń, wszystkie elementy budynku wymagają remontu, odnowienia, gdyż co najmniej od 11 lat nie są używane. W ocenie Sądu, organy podatkowe orzekające w sprawie dokonały ustaleń w zakresie wszystkich istotnych dla określenia podatku od nieruchomości na 2016 r. okoliczności. Poddały ocenie wszystkie zebrane dowody, w tym wskazane decyzje Państwowej Straży Pożarnej, dotyczące będącego przedmiotem opodatkowania budynku oraz protokół Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. dotyczący stanu technicznego tego budynku, wszelkie deklaracje dotyczące podatku od nieruchomości na 2016 r. oraz informacje o wyłączeniu spornej nieruchomości z ewidencji środków trwałych prowadzonej przez firmę Skarżącego. Uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy organy podatkowe, zdaniem Sądu, także prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z ustaleń faktycznych w sposób jednoznaczny wynika, że Skarżący prowadził w 2016 r. działalność gospodarczą, m in. w zakresie usług hotelarskich, w posiadaniu Skarżącego znajdowały się nieruchomości (grunty, budynek), a zatem, stosowanie do art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nieruchomości te należy dla celów podatku od nieruchomości traktować jak nieruchomości związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. To z kolei wiąże się z obowiązkiem zastosowania do wymiaru podatku od nieruchomości stawek przewidzianych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (tj. stawek najwyższych). Skarżący w toku prowadzonego postępowanie podatkowego nie wykazał, że wystąpiła jedna z przyczyn, enumeratywnie wskazanych w art. 1a ust. 2a u.p.o.l., uzasadniająca wyłączenie należących do Skarżącego gruntów lub budynku z nieruchomości związanych z prowadzaną działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. Należące do skarżącego działki gruntu, na których posadowiony jest budynek (ujęty w ewidencji gruntów i budynków jako budynek niemieszkalny), nie są ani gruntami na których posadowione są budynki mieszkalne (art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l.), ani gruntami o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d, czyli gruntami pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych oraz gruntami niezabudowanymi objętymi obszarem rewitalizacji (art. 1a ust. 2a pkt 2 u.p.o.l.). Należący do Skarżącego budynek (hotel [...]), jak wynika z ewidencji gruntów i budynków, nie jest budynkiem mieszkalnym (art. 1a ust. 2a pkt 1 u.p.o.l.) ani budynkiem, w odniesieniu do którego została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Powołany przepis art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. Skarżący takiej decyzji nadzoru budowlanego lub nadzoru górniczego nie przedstawił. Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, prawidłowo organy podatkowe przyjęły, że nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających wyłączenie należących do Skarżącego gruntów i budynku przy ul. [...] w W. z gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z protokołu kontroli Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z 14 czerwca 2016 r. w sprawie stanu technicznego budynku - hotel [...] przy ul. [...] w W., na który powołuje się Skarżący, wynika, że konstrukcja budynku nie budzi zastrzeżeń, wszystkie elementy budynku wymagają remontu, odnowienia, gdyż co najmniej od 11 lat nie są używane. To zaś oznacza, że budynek nadaje się do remontu, a zatem jedynie przejściowo nie jest wykorzystywane w prowadzonej przez jego właściciela w działalności gospodarczej. Nie są zatem spełnione, żadne warunki wskazane w art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jako uzasadniające trwałe wyłączono budynku lub jego części z użytkowania. Prawidłowo także organy podatkowe oceniły, jako niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, wyłączenie budynku (hotel [...]) z ewidencji środków trwałych prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej i twierdzenie Skarżącego, że od tego momentu budynek ten jest majątkiem prywatnym Skarżącego, a zatem nie mogą być stosowane do tego budynku stawki podatku od nieruchomości przewidziane dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z ustaleń faktycznych w sposób jednoznaczny wynika, że nieruchomość położona w W. przy ul. [...] Skarżący nabył w 2005 r. jako zorganizowaną część przedsiębiorstwa (akt notarialny z dnia [...] r. Rep A. nr [...]), niewątpliwie jest to nieruchomość nabyta do celów prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, która w tej działalności miała być wykorzystywana. Niewątpliwie nieruchomość ta była ujęta w prowadzonej przez firmę Skarżącego ewidencji środków trwałych. Wyłączając tę nieruchomość z ewidencji środków trwałych firmy i wskazując na jej wykorzystanie na cele osobiste Skarżący nie wskazał w jaki sposób i w jakim zakresie nieruchomość ta jest wykorzystywana na potrzeby osobiste Skarżącego. Biorąc pod uwagę charakter spornej nieruchomości (hotel [...] łączna powierzchnia użytkowa 9.189 m² nieużytkowany od 11 lat), zasadnie przyjęto, że podejmowane przez Skarżącego działania, polegające na wykreśleniu nieruchomości z ewidencji środków trwałych, nie były związane z faktycznym wykorzystywaniem tej nieruchomości na potrzeby osobiste, ale z zastosowaną najwyższą stawką podatku od nieruchomości za 2016 r. W latach wcześniejszych (przed 2016 r.) w odniesieniu do ww. budynku organy podatkowe stosowały stawkę podatku od nieruchomości jak dla budynków pozostałych, gdyż, uwzględniając decyzje Państwowej Straży Pożarnej, przyjmowały, że budynek ten nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym przez dniem 1.01.2016 r.). Skarżący budynek ten nabył i traktował jako związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, ale nie wykorzystywany z przyczyn technicznych i z uwagi brak środków finansowych niezbędnych do przeprowadzenia wymaganego remontu, a nie jako majątek prywatny. W ocenie Sądu, w takim przypadku do przyjęcia, że nieruchomość nie jest związana z działalnością gospodarczą, jako majątek prywatny przedsiębiorcy, nie jest wystarczające wykreślenie tej nieruchomości z ewidencji środków trwałych firmy, konieczne jest wykazanie, że nieruchomość ta jest faktycznie wykorzystywana na potrzeby osobiste, prywatne przedsiębiorcy. Tego w toku postępowania Skarżący nie wykazał. Dowodem na to nie są przedstawione przez Skarżącego faktury dokumentujące opłaty z tytułu dzierżawy części dachu budynku. Faktury te jak wynika z ich treści wystawia jako osoba prowadząca działalność. Ponadto ze znajdujących się w aktach umów dzierżawy z operatorami komórkowymi wynika, że zawierał te umowy jak osoba prowadząca działalność gospodarczą. Z informacji Urzędu Skarbowego w W. z 13 kwietnia 2016 r. wynika, że Skarżący nie rozliczał się za 2016 r. z tytułu wynajmu/dzierżawy nieruchomości. Zasadnie zatem organy podatkowe argumentację Skarżącego uznały za niezasadną. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, organ odwoławczy, wbrew twierdzeniom Skarżącego, uwzględnił wszystkie zebrane w sprawie dowody i wyjaśnienia Skarżącego, odnosząc się do nich w zaskarżonej decyzji. Należy wyjaśnić, że dokonanie oceny dowodów niezgodnej z oczekiwaniem strony podstępowania nie oznacza pominięcia dowodów czy wyjaśnień i naruszenia przepisów procesowych, w tym art. 181, art. 187, 191, 198 O.p., ale niepodzielenie stanowiska prezentowanego przez stronę. Sąd nie stwierdził także, aby doszło do naruszania przepisów art. 180 O.p. Skarżący nie wskazała jakich dowodów wnioskowanych przez Skarżącego organ podatkowy nie przeprowadził. Organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił także przyczyny, dla których w 2016 r. zastosowano do opodatkowania budynku (hotel [...]) inne stawki podatku od nieruchomości niż w 2015 r. i latach wcześniejszych, mimo, że stan faktyczny nie uległ zmianie. Prawidłowo wskazał na zmianę od 1 stycznia 2016 r. przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wynikający stąd brak możliwości zastosowania do budynku stawki podatku od nieruchomości jak dla budynków pozostałych z tego powodu, że budynek ten nie był i nie jest faktycznie wykorzystywany w prowadzonej działnosci gospodarczej z przyczyn technicznych. Nie są też zasadne zarzuty Skarżącego dotyczące braku w aktach sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów, w szczególności zebranych w ramach postepowania uzupełniającego przeprowadzonego w toku postępowania odwoławczego. W aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Miejskiego w W. z 8 i 28 grudnia 2016 r. oraz z 12 i 16 stycznia 2017 r., z których wynika, że przekazano, znajdujący się w aktach sprawy, materiał dowodowy organowi odwoławczemu. W aktach sprawy ten materiał dowodowy się znajduje i był podstawą wydanej przez organ odwoławczy decyzji, co wynika z treści uzasadnienia tej decyzji. Przestawione na rozprawie pismo z 31 maja 2017 r., jak wynika z jego treści, dotyczy przekazania materiałów do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w związku z wniesieniem przez A. D. skarga do tut. Sąd i koniecznością przekazania do Sądu akt administracyjnych. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił jako bezzasadną.