I SA/Wr 3285/03

Dnia 25 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Betta Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom Asesor WSA Marta Semiczek ( sprawozdawca ) Protokolant: Katarzyna Motyl po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2005 roku sprawy ze skargi L. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. O/Z w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nie uznania zarzutów określenia egzekwowanego obowiązku w sposób niezgodny z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. Ś. z dnia [...]nr [...]w sprawie nie uznania zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku, wynikającego z 32 tytułów wykonawczych o numerach od [...]do [...], niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...]. nr [...]. W związku z wydaniem przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. decyzji z dnia [...]. nr [...]w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 1999r., wierzyciel - Urząd Skarbowy w Z. Ś. wystawił 32 tytuły wykonawcze o numerach od [...]do [...], których odpisy zostały Stronie doręczone w dniu [...]. Dłużniczka wniosła zarzut - tożsamy dla wszystkich tytułów wykonawczych -określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji stanowiącej podstawę do ich wystawienia. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. Ś. przekazał złożony zarzut wierzycielowi, który postanowieniem z dnia [...]. nr [...]uznał zarzut za nieuzasadniony. Organ drugiej instancji postanowieniem z dnia [...]utrzymał w mocy to postanowienie. Dysponując ostatecznym postanowieniem w sprawie stanowiska wierzyciela, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...]nr [...]uznał postawiony zarzut za nieuzasadniony. W zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego strona, powołując się na art. 59 § 1 pkt 3 ( Strona błędnie podała art. 58 ) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wywodziła, że jeżeli egzekwowany obowiązek zostaje określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, to postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu. Ponadto wywodziła, że skoro z otrzymanych przez Stronę decyzji wynika, że nie wykonywała czynności podlegających opodatkowaniem, w związku z powyższym nie powstał obowiązek podatkowy z tytułu VAT, co powoduje, że żądane kwoty określone w wydanych decyzjach organy skarbowe powinny dochodzić w postępowaniu cywilnym a nie administracyjnym. Utrzymując w mocy postanowienie organu egzekucyjnego II Instancji- Dyrektor Izby Skarbowej wywodził, że w złożonym zażaleniu Strona nie podnosi żadnych zarzutów przeciwko postanowieniu, gdyż w istocie nie zgadza się z wypowiedzią wierzyciela zawartą Sygn. akt I SA/Wr 3285/03 w postanowieniu z dnia [...]. nr [...], która zapadła przed innym organem i została poddana rewizji przez organ drugiej instancji, który utrzymał w mocy tą wypowiedź. Wskazał przy tym, że stanowisko wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego. Za nieskuteczny uznał także zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, albowiem winien zostać zgłoszony w terminie 7 dni od doręczenia odpisów tytułów wykonawczych przed organem egzekucyjnym. Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi powtórzenie treści zażalenia dłużniczki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentacje. Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie w sprawie do tego dnia nie zostało zakończone. Wobec tego- zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U 153 poz 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu i na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 153 poz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że wydając zaskarżoną decyzję organy naruszyły prawo w zakresie, o jakim mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 270 ) Dlatego też nie zaistniały przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dopatrzył się ani naruszenia prawa materialnego ani takiego naruszenia przepisów o postępowaniu, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 59 - nie jak błędne podaje skarżący art. 58- § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.(tekst jednolity Dz. U z 2002r nr 110 poz. 968) "Postępowanie egzekucyjne umarza się: jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa," Zgodnie zaś z art. 33 pkt 3 tej ustawy okoliczność tak może być podstawą zarzutu. Jednakże przepisy te nie są samodzielną podstawą do rozstrzygania przez organ egzekucyjny o zgodności tytułu wykonawczego z treścią decyzji podatkowej. Przepis art. 34 Sygn. akt I SA/Wr 3285/03 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym przewiduje szczególny tryb badania takiego zarzutu. Zgodnie z art. 34 § 1 "Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10,(...), organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca." Związanie wypowiedzią wierzyciela oznacza w istocie, że kontrola wystawionego tytułu egzekucyjne co do jego zgodności z decyzjami podatkowymi pozostawiona wierzycielowi. Rola zaś organu egzekucyjnego ogranicza się w tym wypadku wyłącznie do badania formalnej poprawności tytułu i zachowania właściwego trybu postępowania. Konstrukcja taka pozostaje w zgodzie również z art. 29, zgodnie z którym organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Związanie oznacza również, że organ egzekucyjny nie może badać zasadności stanowiska wierzyciela. Stanowisko to może być kwestionowane jedynie w trybie przewidzianym w art. 34 § 2- to jest w drodze zażalenia. Dotychczasowe orzecznictwo również stoi na stanowisku, że organ egzekucyjny nie jest upoważniony do merytorycznego badania prawidłowości zarówno tytułu wykonawczego jak i stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów. "Skoro organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.), to oparcie zarzutów zobowiązanego na twierdzeniu, że obowiązek nie istnieje, wywoła zamierzony skutek jedynie w razie przyznania tego faktu przez wierzyciela w trybie art. 34 § 1 tej ustawy." (wyrok NSA w Warszawie z 30.11.2000, sygn. akt III SA 2571/99 ONSA 2002/1/27). W niniejszej sprawie organ egzekucyjny uzyskał stanowisko wierzyciela w formie ostatecznej decyzji administracyjnej. Jak wyżej wskazano był tym stanowiskiem związany i nie mógł poddawać go kontroli. Związanie to trwało także w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia. Ponieważ zaś argumenty odwołania dotyczyły wyłącznie prawidłowości stanowiska wierzyciela, nie mogły być uwzględnione przez organ odwoławczy. Wobec tego orzeczenie organu II instancji w chwil jego wydawania zgodne było z istniejącym stanem prawnym. Późniejsze uchylenie postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela nie może być powodem uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zgodnie bowiem art. 145 § 1 pkt 1 b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylenie postanowienia jest możliwe w wypadku naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nie wystarczy więc samo stwierdzenie przesłanki wznowienia Sygn. akt I SA/Wr 3285/03 postępowania, ale przesłanka ta musi wynikać z naruszenia prawa. Ponieważ w niniejszej organowi egzekucyjnemu nie można zarzucić naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie może uchylić zaskarżonego postanowienia, co nie uchybia prawu strony do żądania wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 KPA. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty skargi nie są zasadne, gdyż organy w toku postępowania nie naruszyły prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. Dlatego na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.