I SA/Wr 3301/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz / sprawozdawca Asesor WSA Marek Olejnik Protokolant Lucyna Barańska po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie restrukturyzacji zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń i październik 1997 r., za okres od stycznia do grudnia 1998 r. i 1999 r., za okres od stycznia do września i od listopada do grudnia 2000 r. oraz za styczeń i lipiec 2001 r. oddala skargę. Skarżący J. B. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...]o nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...]o nr [...]w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie restrukturyzacji zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń i październik 1997 r., za poszczególne miesiące roku 1998 i 1999, za okres od stycznia do września i od listopada do grudnia 2000 r. oraz za miesiące styczeń i lipiec 2001 r. w łącznej kwocie [...]. Urząd Skarbowy w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] o restrukturyzację zaległości podatkowych uznał, iż zamierzone przez skarżącego działania nie będą prowadzić do przeciwdziałania zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz.U. Nr 155, poz.1287 ze zm.) - zwanej dalej ustawą, to jest utraty zdolności do konkurowania na rynku, wyrażającej się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Na podstawie zgromadzonych w sprawie materiału dowodowego ustalono, iż skarżący od początku 2002 r. nie wykazał żadnego obrotu ani dochodu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto z przedłożonej umowy z dnia [...]., zawartej z PHU "A z Ż., wynika że skarżący miał wykonywać zlecenie w okresie od [...]do [...], a więc w okresie, w którym przebywał na zwolnieniu lekarskim (od [...]do [...].). Organ podniósł również, że wskazana przez skarżącego kwota wierzytelności, którą planuje on dochodzić na drodze sądowej, stanowi 9,8% przychodu i 48,5 % dochodu za lata 1997 - 2001, co zdaniem organu, nie może prowadzić do stwierdzenia utraty płynności finansowej przedsiębiorcy, a uregulowanie zobowiązań podatkowych za ten okres, przy tak dużych dochodach, nie powinno stanowić problemu. Skarżący w skardze z dnia [...]wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego, to jest art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. z 2000 r. Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej K.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i zakwalifikowanie wątpliwości organu podatkowego na niekorzyść skarżącego oraz naruszenie prawa materialnego to jest art. 18 ust. 7 ustawy, poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż wykonane przez skarżącego działania nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu zjawiskom, o których mowa w art.1 ust.2 ustawy. W uzasadnieniu podniósł, iż przepisy ustawa nie podają warunków czasowych, dowodów realizacji zamierzonych działań, dowodów osiągnięcia ekonomicznych efektów przed zakończeniem restrukturyzacji, a jedynie zobowiązują do takiego kierowania działaniami, które doprowadzą do pozytywnych efektów, zapobiegną ubożeniu firm i bankructwom. Ponadto skarżący zwrócił uwagę , że organy podatkowe obu instancji w początkowej fazie postępowania wskazały inną podstawę umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego, co zdaniem skarżącego wskazuje, że jego poczynania nie były negatywnie oceniane i wówczas dawały podstawę do restrukturyzacji. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z przytoczoną tam argumentacją. Na rozprawie skarżący poparł zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej upsa. Skarga nie jest zasadna. Izba Skarbowa wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyła przepisów prawa. W myśl art. 18 ustawy organ restrukturyzacyjny, w terminie 45 dni od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego, wydaje decyzję o warunkach restrukturyzacji, jeżeli z analizy wniosku oraz dołączonych do niego dokumentów i danych wynika, że zamierzone działania prowadzić będą do przeciwdziałania zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy, a więc utraty zdolności do konkurowania na rynku, wyrażającej się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Jeżeli z analizy danych wynika, że zamierzone działania przedsiębiorcy nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu tym zjawiskom, organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o umorzeniu wszczętego postępowania restrukturyzacyjnego. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji dokonały prawidłowej oceny zaistniałego stanu faktycznego. Przyjęły, bowiem, iż przedłożone dokumenty nie wskazywały na podjęciu przez skarżącego działań mających na celu przeciwdziałaniu wskazanym w przepisie zjawiskom. Twierdzenie organów jest tym bardziej uzasadnione, że skarżący od początku 2002 r. nie wykazał żadnego obrotu ani dochodu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast celem restrukturyzacji należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, jest poprawa sytuacji finansowej przedsiębiorcy, stworzenie perspektyw jego rozwoju oraz tworzenie nowych miejsc pracy. Najogólniej rzecz biorąc, umorzenie należności publicznoprawnych nie jest autonomicznym celem restrukturyzacji, lecz jest jedynie środkiem do osiągnięcia normatywnie założonego, głównego jej celu, a mianowicie przywrócenia działającemu na rynku przedsiębiorcy zdolności konkurowania na tym rynku. W związku z tym umarzanie w tym trybie należności publicznoprawnych przedsiębiorcy, który w dniu złożenia wniosku de facto zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej, w związku z którą powstały te należności, sprzeciwia się przepisom ustawy o restrukturyzacji. Również, zdaniem Sądu, nietrafne jest założenie skarżącego, że brak jest prawnych podstaw do żądania dowodów realizacji zamierzonych działań w określonym czasie. Skoro organ restrukturyzacyjny na podstawie załączonych do wniosku dokumentów jest zobowiązany do ich oceny z punktu widzenia spełnienia przesłanek restrukturyzacji, to obowiązkiem podatnika jest umożliwienie wykonanie tych czynności. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi, to jest naruszenia art. 7 K.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i zakwalifikowanie wątpliwości organu podatkowego na niekorzyść skarżącego, należy na wstępie zauważyć, że przepis ten nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z art. 9 pkt 1 ustawy do restrukturyzacji należności z tytułu podatku od towarów i usług stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przenosząc powyższy zarzut na grunt przepisów Ordynacji podatkowej należy przyjąć, iż skarżący zarzucił organom naruszenie zasady: prawdy obiektywnej - art. 122 Ordynacji podatkowej oraz swobodnej oceny dowodów - art. 191 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uznania, iż organy podatkowe obu instancji naruszyły wskazane zasady ogólne postępowania wyjaśniającego. W postępowaniu podatkowym wyjaśniono bowiem stan faktyczny sprawy w stopniu wystarczającym dla jej załatwienia. Wprawdzie w postępowaniu podatkowym ciężar dowodu spoczywa, z mocy art. 122 Ordynacji podatkowej, na organach podatkowych, nie wyklucza to jednak możliwości współdziałania w tym zakresie ze stroną i zgłaszania przez stronę wniosków dowodowych, zwłaszcza potwierdzających jej stanowisko i zapobiegających niekorzystnemu dla niej rozstrzygnięciu. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został przez Izbę Skarbową oceniony zgodnie z wyrażoną w art. 191 Ordynacji Podatkowej zasadą swobodnej oceny dowodów. Tak więc Urząd Skarbowy zasadnie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję Urzędu Skarbowego została wydana zgodnie z przepisami prawa. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 upsa oddalił skargę.