I SA/Wr 3304/03

Dnia 27 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom Asesor WSA Dagmara Dominik Protokolant: Aleksandra Madej Po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. I. Uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. III. Decyzją z dnia [...] Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 21 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 2-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9 z 2002 r. poz. 84 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...]Nr [...]określającą spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "A zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2003 r., w której organ I instancji wskazał, że strona jako właściciel nieruchomości niewłaściwie zadeklarowała te nieruchomości do "pozostałych" zamiast jako przedsiębiorca zadeklarować je jako związane z prowadzona działalnością gospodarczą. Utrzymując przedmiotową decyzję w mocy powołał się organ II instancji na przepisy art. 5 ust. 3 i art. 5 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdzając, że gruntami związanymi z działalnością gospodarczą są grunty niezabudowane i zabudowane będące w posiadaniu przedsiębiorcy i nie ma znaczenia ciągłość prowadzenia tej działalności, a tym bardziej wyniki ekonomiczne. Argument, iż w budynkach tych nie jest obecnie prowadzona działalność gospodarcza nie kwalifikuje ich do "pozostałych". W skardze strona skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, podniosła, że przedmiotowa nieruchomość jest nieczynna, nie przynosi dochodów. W chwili obecnej toczy się postępowanie o umorzenie podatku za lata 2001 do 2003. Podniosła skarżąca, że w zakupionej nieruchomości nigdy nie podjęła działalności ze względu na brak warunków, brak pracowników, zmienioną sytuację gospodarczą. Zamkniętej i nieczynnej nieruchomości nie można zaliczyć do zakładów związanych z działalnością gospodarczą. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i jego argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : W myśl treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sygn. akt ISA/Wr 3304/03 Przeprowadzając w tym zakresie kontrolę zaskarżonej decyzji stwierdził Sąd, że narusza ona prawo. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał organ przepis art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podkreślając, że wg treści tego przepisu związanymi z działalnością gospodarczą są grunty zabudowane i niezabudowane będące w posiadaniu przedsiębiorcy. Zacytowane brzmienie tego przepisu odnosiło się do stanu prawnego sprzed 30 listopada 2002 r. Ustawą z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1683) z dniem 30 listopada 2002 r. zmieniony został przepis art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz dodano w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, z dniem 1 stycznia 2003 r., m. in. przepis art. 1 a) zawierający wyjaśnienie użytych w ustawie określeń. Przepis ten w pkcie 3 wskazał co należy rozumieć przez pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, stwierdzając, że są to: "grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych". Natomiast powołany przez organ przepis art. 5 ust. 3 ustawy stanowił: "Przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2 (od budynków lub ich części a) mieszkalnych - 0,51 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 17,31 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 8,06 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, d) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych - 3,46 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, e) pozostałych - 5, 78 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej), rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków". Jak z powyższego wynika, rozpoznając przedmiotową sprawę, organ II instancji oparł się na przepisie art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w poprzednim brzmieniu, nie mającym zastosowania do podatku od nieruchomości za 2003 r. Sygn. akt ISA/Wr 3304/03 Rozpoznając przedmiotową sprawę winien organ zastosować aktualnie obowiązujące w rozpoznawanym okresie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i zwrócić uwagę na fakt, że przepis art. la) ustawy, definiując co należy rozumieć przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wskazuje, że są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z czego wynika, że o zaliczeniu gruntów, budynków lub budowli do związanych z działalnością gospodarczą decyduje sam fakt posiadania gruntów, budynków lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą (art. 2 ustawy z dnia 19.11.1999 r. Prawo o działalności gospodarczej - "Przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz niemająca osobowości prawnej spółka prawa handlowego, która zawodowo, we własnym imieniu podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 1). 3. Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej, o której mowa w ust. 1). Nie ma potrzeby zatem ustalać związku między gruntami a prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, wystarczy ustalenie, że nieruchomość znajduje się w posiadaniu podmiotu (jest nim także przedsiębiorca), który prowadzi działalność gospodarczą i nie ma znaczenia, podobnie jak to było interpretowane w poprzednim stanie prawnym, czy dany podmiot prowadzi działalność gospodarczą w sensie dosłownym czy też, z jakichś względów, działalność ta chwilowo nie jest realizowana. W zakresie pojęcia "działalność gospodarcza" odsyła ustawa do pojęcia działalności, o której mowa w przepisach ustawy Prawo o działalności gospodarczej (art.2.1. Działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy jest zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatacja zasobów naturalnych, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły). Zwrócić jednakże należy uwagę, analizując przepis art. la) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, że przepis ten w dalszej części zawiera zastrzeżenie, że grunty i budynki, budowle znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą nie będą za takie uważane, jeżeli "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych". Oznacza to, że "względy techniczne" mogą decydować o uznaniu, czy dany przedmiot opodatkowania jest lub może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, co w konsekwencji ma wpływ na wysokość opodatkowania. Niestety ustawodawca nie wyjaśnił, co należy rozumieć pod pojęciem użytego w tym przepisie Sygn. akt ISA/Wr 3304/03 określenia "względów technicznych", pozostawiając interpretację jego znaczenia doktrynie i praktyce, a wnioski płynące z takiej interpretacji - uznaniu organów orzekających. Przyznać należy, że organ I instancji dokonał oględzin przedmiotu opodatkowania, jednakże nie rozważył, opierając swoje rozstrzygnięcie na nieaktualnym stanie prawnym, okoliczności, o których mowa w art. la) pkt. 3 ustawy, a więc czy przyczyną nie wykorzystywania w działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę skarżącą posiadanych przez nią gruntów i budynków, są względy techniczne, o którym mowa w tym przepisie, czy też inne okoliczności, nie pozostające w związku z tą przesłanką. Strona skarżąca podnosi w skardze, iż nie wykorzystuje zakupionej nieruchomości - budynków i budowli stanowiących zorganizowane przedsiębiorstwo - tartak, od początku jej nabycia, wskazując na względy ekonomiczne, brak pracowników oraz brak warunków. Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę, dokona organ analizy ustalonego stanu faktycznego i prawnego zgodnie z treścią przepisów ustawy mających zastosowanie w sprawie, przy dokonaniu ustaleń w zakresie umożliwiającym zajęcie stanowiska czy przyczyną niewykorzystywania przedmiotowej nieruchomość, będącej w posiadaniu strony skarżącej - przedsiębiorcy czy też podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, w 2003r. były względy techniczne, o których mowa w art. la) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne a to przepis art. la) i art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także przepis art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji uzasadnia przepis art. 152 tejże ustawy.