I SA/Wr 331/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca),, Sędziowie: Sędzia WSA Tadeusz Haberka,, Sędzia WSA Marta Semiczek,, , po rozpoznaniu w Wydziale I – w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 6 marca 2025 r. sprawy ze skargi: A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 19 stycznia 2024 r., nr SKO 4810.55.2023 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym: uchyla zaskarżone postanowienie w części objętej skargą - utrzymującej w mocy postanowienie Prezydenta Wrocławia z dnia 31 października 2023 r. nr WZN-DE.3160.2.1001.2023.KJ WZN-DE.3160.8.62.2023.KJ (pkt 1). Przedmiotem skargi A. M. (dalej jako: Zobowiązany, Podatnik, Skarżący) było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej jako: SKO, Organ odwoławczy) z 19 stycznia 2024 r. nr SKO 4810.55.2023, którym po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Prezydenta Wrocławia (dalej jako: Prezydent, Organ I instancji) z 31 października 2023 r. nr WZN-DE.3160.2.1001.2023.KJ WZN-DE.3160.8.62.2023.KJ Organ odwoławczy: – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta w części obejmującej pkt 1, 2, 4 oraz 5 jego sentencji tzn. w zakresie w jakim Organ I instancji oddalił zarzuty, o których mowa w art. 33 § 2 pkt 1, 2, 4 oraz 5 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. 2023 r., poz. 2505 ze zm.) – w skrócie jako u.p.e.a.; – uchylił postanowienie Organu I instancji w części obejmującej pkt 3 oraz pkt 6 jego sentencji tzn. w zakresie w jakim Prezydent oddalił zarzuty, o których mowa w art. 33 § 2 pkt 3 oraz 6 u.p.e.a. i w tym zakresie umarzył postępowanie pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia 31.10.2023 r. Prezydent oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] obejmującego należność z tytułu podatku od nieruchomości, które obejmowały: 1) nieistnienia obowiązku; 2) określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błędu co do zobowiązanego; 4) braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części; 6) braku wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a) i b). W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że Prezydent jako wierzyciel i organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] dotyczący należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2022 r. Wniosek Podatnika z 22 maja 2023 r. stanowił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej oraz wniosek o umorzenie postępowania wobec każdego z tytułów wykonawczych, na podstawie którego prowadzona jest wobec Skarżącego egzekucja (sprawa dotycząca umorzenia postępowania egzekucyjnego został rozstrzygnięta odrębnym postanowieniem). Prezydent wskazał, że Zobowiązany jest współwłaścicielem nieruchomości położonej we W. przy ulicy [...] lok. nr [...] (obecnie po zmianie ul. [...] lok. [...]) i z tego względu był zobowiązany do opłacania podatku od nieruchomości, w związku z czym zostały wydane i skierowane do niego decyzje podatkowe ustalające wysokość zobowiązania za każdy rok podatkowy. Niniejsza sprawa egzekucyjna dotyczy decyzji nr WPO-DNF.3120.DO.70170.2022 z 13 stycznia 2022r. (dot. ul. [...] lok. [...]) w sprawie wymiaru podatku od ww. nieruchomości za rok 2022, która to decyzja została doręczona 29 marca 2022 r. pełnoletniemu domownikowi. Decyzję nadano na adres zamieszkania Zobowiązanego, zawarty w złożonych przez Skarżącego dokumentach, aktualny na dzień wydania decyzji. Podatnik nie skorzystał z przysługującego prawa do odwołania od decyzji Organu I instancji. Wierzyciel skierował do Podatnika upomnienie do zapłaty nr [...], które zostało doręczone pełnoletniemu domownikowi w trybie art. 43 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.) – w skrócie jako k.p.a. w dniu 15 lutego 2023 r. (upomnienie skierowane na adres zamieszkania Podatnika). Następnie wystawiony został przeciwko Podatnikowi tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący nieuiszczony w terminie podatek od nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] (3-4 rata podatku od nieruchomości za 2022 r.). Dokonanie zajęcia wierzytelności pieniężnej spowodowało złożenie przez Podatnika zarzutów do postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 2 u.p.e.a. - zdaniem Prezydenta obejmujących pełen ich zakres. Uznając zarzuty za nieuzasadnione Prezydent uznał, że: – dowody odnośnie prawidłowego doręczenia decyzji w trybie art. 149 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) – w skrócie jako o.p. wykluczają zarzut nieistnienia obowiązku w postaci zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości, której właścicielem na dzień wydania decyzji był Skarżący - Podatnik nie przedstawił dowodów potwierdzających ten zarzut; – w treści tytułu wykonawczego została przywołana wyżej wskazana decyzja z dochodzoną zaległością podatkową, zobowiązany nie wykazał wad tytułu, a sam tytuł wykonawczy zarówno pod względem rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów jest zgodny z orzeczeniem, zawiera również prawidłowe oznaczenie danych identyfikujących Zobowiązanego, jak również wszystkie wymagane przez ustawodawcę elementy pozwalające na prawidłową identyfikację zobowiązania - zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia jest bezzasadny; – z uwagi na fakt, iż zobowiązanie objęte tytułem wykonawczym nr [...] wynika z orzeczenia, tj. decyzji Prezydenta pozostałe zarzuty wniesione w oparciu o przepis art. 33 § 2 ust. 2 lit. b) i c) u.p.e.a. nie dotyczą przedmiotowej zaległości i nie mają zastosowania; – zobowiązanym do zapłaty zaległości podatkowej był adresat decyzji podatkowej, upomnienia oraz prawidłowo oznaczono Podatnika w tytule wykonawczym, co przesądza o odrzuceniu zarzutu błędu co do zobowiązanego, – upomnienie nr [...] zostało doręczone pełnoletniemu domownikowi w trybie art. 43 k.p.a. w dniu 15.02.2023 r.; – dochodzony na drodze egzekucji administracyjnej obowiązek istnieje i nie wygasł - Zobowiązany nie dokonał żadnej dobrowolnej wpłaty powodującej wygaśniecie w całości, albo części zaległości objętych tytułem wykonawczym, a tytuł wykonawczy obejmuje łącznie 54,00 zł kwoty głównej oraz koszty egzekucyjne; – należności pieniężne z tytułu podatku od nieruchomości, egzekwowane na podstawie tytułu wykonawczego wskazanego w sentencji postanowienia, obejmują okres od dnia 01.07.2022 r. do 31.12.2022 r., a więc termin ich płatności przypadał w 2022 r. Zatem ustawowy termin przedawnienia przedmiotowych należności, o którym mowa w art. 70 § 1 o.p., w przypadku braku zastosowania środka egzekucyjnego przypada na dzień 31.12.2027 r. - podniesione przez Zobowiązanego zastrzeżenie przedawnienia należy uznać za niezasadne, a zarzut wygaśnięcia obowiązku za bezzasadny; – brak wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym dotyczyć może wyłącznie sytuacji jeśli jest następstwem okoliczności, które nastąpiły już po wydaniu tego tytułu - w rozpatrywanej sprawie zaległości nie były odroczone ani rozłożone na raty, a wyłącznie na wniosek zobowiązanego można umarzać w całości/części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności, gdy taki wniosek od Zobowiązanego nie wpłynął; – w zakresie bezprawnych hipotek Prezydent wskazał, iż przedmiotowe zaległości nie zostały zabezpieczone wpisem hipotecznym. W wyniku wniesionego zażalenia na postanowienie Prezydenta Organ odwoławczy uznał, że zarzut nieistnienia obowiązku byłby uprawniony wówczas, gdyby nie było przepisu prawa albo aktu indywidualnego nakładającego obowiązek administracyjny na osobę wskazaną jako zobowiązany w tytule wykonawczym. Nieistnienie obowiązku oznacza zatem, że obowiązek ten nie występuje w obrocie prawnym. Skoro obowiązek objęty tytułem wykonawczym dotyczy należności wynikającej z decyzji z dnia 13.01.2022 r. nr WPO-DNF.3120.D0.70170.2022 – która, weszła do obrotu prawnego to obowiązek istnieje, a Zobowiązany nie powołał okoliczności z których ma wynikać brak obowiązku. O wystąpieniu przesłanki określenia obowiązku niezgodnie z jego treścią, wynikającą z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. można mówić wówczas, gdy w postępowaniu egzekucyjnym dochodzony jest obowiązek innej treści niż ten wynikający z aktu stanowiącego podstawę egzekucji. Zdaniem SKO dochodzony w postępowaniu egzekucyjnym obowiązek wynika z decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2022 r. i brak jest rozbieżności pomiędzy treścią obowiązku wskazanego w decyzji stanowiącej podstawę egzekucji oraz w tytule wykonawczym, na podstawie którego jest ona prowadzona. Podstawa prawna dochodzonego obowiązku dyskwalifikuje możliwość uwzględnienia zarzutów, o których mowa w art. 33 § 2 pkt 2 lit. b) i c) u.p.e.a. Organ odwoławczy zauważył, że z treści podania Zobowiązanego z 1 sierpnia 2023 r. oraz doprecyzowania podstaw prawnych zarzutów wynika, że nie obejmują one okoliczności wskazanych w art. 33 § 2 pkt 3 i 6 u.p.e.a., a mimo to, w zaskarżonym postanowieniu Prezydent oddalił zarzuty, o których mowa w tych przepisach. Tymczasem organ egzekucyjny nie jest uprawniony by zastępować jednostkę w formułowaniu zarzutu i nie ma kompetencji by przy okazji rozpoznawania zarzutu zgłoszonego przez nią badać, czy nie zachodzą inne jeszcze przyczyny wymienione w art. 33 u.p.e.a., a niewskazane przez Zobowiązanego. Organ egzekucyjny nie może również modyfikować zarzutów. Organ I instancji nie był uprawniony przy rozpoznawaniu zarzutów do tego, aby wykroczyć poza podstawy zarzutów, na których Zobowiązany je oparł, a więc rozpoznanie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 2 pkt 3 i 6 u.p.e.a. było niedopuszczalne. W tej sytuacji należało uchylić zaskarżonej postanowienie we wskazanym zakresie oraz umorzyć - w tym zakresie postępowanie pierwszej instancji. Kolejno SKO uznało jako nieuzasadniony zarzut braku doręczenia upomnienia, albowiem takie upomnienie o nr [...] z dnia 23.01.2022 r. zostało doręczone, zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów prawa do rąk dorosłego domownika 15 lutego 2023 r. Z kolei w przedmiocie wygaśnięcie obowiązku w całości lub w części SKO wskazało, że zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w tytule wykonawczym może przedawnić się nie wcześniej niż z końcem 2027 r. Brak jest również jakichkolwiek danych pozwalających na uznanie, że u podstaw wygaśnięcia obowiązku legły inne okoliczności. Zobowiązany wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie SKO obejmując jej zakresem pkt 1 postanowienia Organu odwoławczego – część utrzymującą postanowienie Prezydenta w mocy. W skardze zarzucono postanowieniu SKO nieprawidłowości, brak wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego, nieuwzględnienie materiału dowodowego, wybiórcze stosowanie przepisów prawa, stosowanie interpretacji prawa niekorzystnych dla Skarżącego w sposób całkowicie subiektywny i sprzeczny z literą i duchem przepisów powołanych przez organ. W skardze zawarto wnioski o stwierdzenie nieprawidłowości zaskarżonego postanowienia, wystawionego tytułu wykonawczego w aspekcie merytorycznym i formalnym i o umorzenie postępowania egzekucyjnego lub o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zwrot sprawy do organu niższego rzędu w celu dokładnego zbadania sprawy, skonfrontowania dokumentacji posiadanej przez Skarżącego (obciążeń dowodów wpłat). Zobowiązany wskazał, że zarzut organu braku zapłaty podatków jest nieprawdziwy – dołączając bankowe dowody wpłat za lata 2019-2023. Wystawiane tytuły wykonawcze nie mają żadnego uzasadnienia w stanie faktycznym. Wcześniej Skarżący jeszcze nie dysponował dowodami wpłat, które dokonywane były na poczet podatku od nieruchomości z konta syna. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowania w rozpatrywanym przypadku (odnosi bowiem się do skarg dotyczących wydanych interpretacji indywidualnych). Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do treści przepisu art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. Skarga zasługuje na uwzględnienie w zakresie wynikającym z sentencji. Sąd podkreśla, że akta administracyjne postępowania winny zawierać materiał dowodowy w oparciu, o który organy - z zachowaniem zasad – u.p.e.a. oraz w oparciu o art. 18 u.p.e.a. również z k.p.a. proceduje i wydaje rozstrzygnięcia (postanowienia/decyzje). Akta administracyjne stanowią jednocześnie akta sprawy sądowoadministracyjnej, w oparciu o które sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z przepisami prawa (art. 133 p.p.s.a.), a organ zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. ma obowiązek przekazania skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest związany jej zarzutami, wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) lecz przedmiotem swej oceny winien objąć całość postępowania organu i wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa jakie miały miejsce. Jak już wspomniano stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a. sądowoadministracyjna kontrola legalności zaskarżonego aktu opiera się o akta sprawy, a więc o akta które legły u podstaw rozstrzygnięcia organu i które to akta winny zostać przekazane do sądu jako kompletne i uporządkowane stosownie do treści art. 54 § 2 p.p.s.a. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji/postanowienia bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Akta administracyjne, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., przesyłane do kontroli sądowej wraz ze skargą, winny zawierać wszystkie dokumenty obrazujące kolejne czynności formalne i merytoryczne, wykonywane przez organy prowadzące postępowanie w rozstrzyganej sprawie. Niespełnienie wymagań z art. 54 § 2 p.p.s.a. skutkuje tym, iż Sąd, nie będąc w stanie wyjaśnić nasuwających się wątpliwości, nie może uznać za udowodnione okoliczności, na które powołuje się organ administracji. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 30 sierpnia 2018 r. o sygn. akt II OSK 2152/16 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – w skrócie CBOSA): "Z treści art. 54 § 2 p.p.s.a, wynika obowiązek organu administracji, którego działanie jest przedmiotem skargi, aby przekazać skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminu trzydziestu dni. Wywieść zatem należy, że organ powinien przekazać sądowi pełną dokumentację sprawy, na której podstawie ustalił jej stan faktyczny i wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli sądu. Powinny być to zatem kompletne akta, którymi dysponował organ, rozpoznając sprawę. Tylko takie akta odzwierciedlają w pełni przebieg postępowania administracyjnego i zasadność działań podejmowanych przez organ w jego toku. W oparciu o tak przedstawione akta sprawy, ułożone chronologiczne, wojewódzki sąd administracyjny dokonuje następnie kontroli zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stosownie bowiem do art. 133 §1 p.p.s.a, sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Pod pojęciem akt sprawy należy rozumieć materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd oceniając legalność zaskarżonego aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z tych akt wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu." Należy również podnieść, że postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem sformalizowanym. Poszczególne definicje, zasady prowadzenia tego postępowania oraz stosowane w ramach tego postępowania środki egzekucyjne i zaskarżenia zostały uregulowane w u.p.e.a. Ustawa ta reguluje w szczególności zasady - w ramach którego ze środków zaskarżenia możliwe jest skuteczne podnoszenie określonych zarzutów. Same środki zaskarżenia odnoszą się albo do całego postępowania egzekucyjnego, albo do poszczególnych czynności podejmowanych w ramach tego postępowania. Podstawy zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, postępowanie w ich przedmiocie oraz skutki ich wniesienia regulują odpowiednie przepisy u.p.e.a. Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że przekazane tut. Sądowi przez SKO akta administracyjne to połączony i wymieszany zestaw różnego rodzaju dokumentacji z zakresu egzekucji administracyjnej, dotyczący wielu różnych spraw Skarżącego (w tym podatku od nieruchomości za lata: 2019-2023). Ów zestaw nie obejmuje wyłącznie należności z zakresu podatku od nieruchomości, nie obejmuje również wyłącznie zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Przekazane akta dotyczą również spraw ze skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu małżonki Podatnika. Akta administracyjne poszczególnych spraw nie zostały w ogóle wyodrębnione, a także nie zawierają dokumentów które umożliwiłyby tut. Sądowi weryfikację danych i twierdzeń zarówno organów obu instancji, ale i Skarżącego. Pierwszym z brzegu przykładem jest brak możliwości ustalenia kwestii ciążącej na Podatniku zaległości, której dotyczy tytuł wykonawczy o nr [...] skoro wskazana w tytule wykonawczym wysokość zaległości – 28,00 zł nie odpowiada wysokości zobowiązania wynikającego z decyzji, której ten tytuł dotyczy – 110,00 zł. Akta administracyjne nie dają odpowiedzi co wpłynęło na wysokość zaległości objętej tytułem wykonawczym z jednej strony – jak została uregulowana pozostała kwota zobowiązania z decyzji, a organy poprzestają jedynie na twierdzeniu, że na zobowiązanie wynikające z decyzji nr WPO-DNF.3120.DO.70170.2022 z 13 stycznia 2022 r. w sprawie wymiaru podatku od ww. nieruchomości za rok 2022 nie dokonano "dobrowolnej wpłaty powodującej wygaśniecie w całości, albo części zaległości objętych tytułem wykonawczym", a także że zaległość odnosi się do niezapłaconych dwóch rat – tu kolejna niewiadoma, bo skoro jedna rata to 28 zł, to dwie raty i zaległość winny wynieść 56 zł a nie 54 czy 28 zł (+ ewentualne odsetki). Z drugiej zaś strony w aktach znajdują się dokumenty w których Podatnik podnosił konsekwentnie, że zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości, w tym za 2022 r., zostały uregulowane w całości, a jako załączniki do skargi zostały również załączone dowody wpłat, z których jednoznacznie wynika na poczet, którego - konkretnego zobowiązania w podatku od nieruchomości dokonano wpłaty i co istotne niektóre z wpłat miały zostać dokonane przed upływem terminu płatności (na poczet decyzji Prezydenta nr WPO-DNF.3120.DO.70170.2022 z 13 stycznia 2022 r. została wpłacona pełna kwota zobowiązania w dniu 31.03.2022 r.). Tu wskazać należy że opłacenie podatków (w tym podatku od nieruchomości) z rachunku bankowego syna Podatnika przewiduje przepis art. 62b § 1 pkt 1 o.p. zgodnie z którym zapłata podatku może nastąpić także przez: małżonka podatnika, jego zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę. Sąd nie znajduje uzasadnienia dlaczego rozstrzygnięcia organów obu instancji nie zawierają jakiegokolwiek odniesienia w tym zakresie, a przekazane akta nie uwzględniają owych dowodów wpłat m.in. na poczet rzekomej zaległości Podatnika w podatku od nieruchomości za 2022 r. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 6 § 1 i 1b u.p.e.a. obowiązek wszczęcia i prowadzenia egzekucji zaistnieje wyłącznie w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, a przed podjęciem czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wierzyciel może podejmować działania informacyjne wobec zobowiązanego zmierzające do dobrowolnego wykonania przez niego obowiązku. Zgodnie natomiast z art. 7 § 3 u.p.e.a., stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy. Zwrócić należy również uwagę, że wierzyciel, organ egzekucyjny i dłużnik zajętej wierzytelności mają współpracować w postępowaniu egzekucyjnym, w sposób prowadzący do prawidłowego wykonania obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej, w tym przekazują informacje dotyczące czynności egzekucyjnych i innych czynności podejmowanych przez te podmioty, a także zdarzeń mających wpływ na egzekwowany obowiązek zapłaty należności pieniężnej, odsetek z tytułu jej niezapłacenia w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych (art. 7a § 1 u.p.e.a.). Mając na uwadze stan akt administracyjnych Sąd uznaje, że rozpatrując zarzuty dotyczące egzekucji zarówno Prezydent pełniący rolę wierzyciela i organu egzekucyjnego jak i SKO zignorowali normy prawne wynikające z przytoczonych przepisów. Jeśli wysokość egzekwowanej zaległości – w kwocie wynikająca z tytułu wykonawczego niższej niż wynikałoby to z powołanej decyzji wymierzającej Skarżącemu podatek od nieruchomości za 2022 r. była efektem zaliczenia (częściowego) dokonanej na to zobowiązanie wpłaty – bo tak należy jedynie domniemywać, to nie tylko stosowna informacja winna znaleźć się w uzasadnieniu rozstrzygnięć organów obu instancji, ale również owa informacja winna mieć oparcie w stosownych rozstrzygnięciach – postanowieniach. Zakładając, że w związku z zaległościami w podatku od nieruchomości lub też z tytułu innych podatków z wcześniejszym(-i) datami wymagalności, wpłaty na poczet podatku od nieruchomości Podatnika (w tym za 2022 r.) zostały zarachowane na poczet dawniejszych zobowiązań, wbrew wyraźnemu wskazaniu określonego zobowiązania w tytule przelewu, to podkreślić należy, że Prezydent powinien był wydać stosowne postanowienia, o których mowa w art. 62 § 4, w związku z art. 62 § 4a pkt 2 o.p. (w brzmieniu obowiązującym do 31 sierpnia 2023 r.) i uwzględnić je w materiale aktowym. W aktach administracyjnych brak jest tego typu rozstrzygnięć i nie można ustalić stanu faktycznego ani w zakresie dobrowolnych wpłat Podatnika poczynionych na poczet zobowiązań m.in. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r., ani w zakresie ewentualnych kwot wyegzekwowanych w egzekucji – przed wystawieniem tytułu wykonawczego na kwotę 28 złotych + odsetki. Sąd uznaje za całkowicie nieprzydatne dla ustalenia kwot, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej, zestawienia zawartego w tabeli na k. 347 akt administracyjnych, bo nie wynika z niego kiedy i w jakich kwotach zostały pozyskane sumy, a także mając na uwadze brak odniesienia się do wpłat dokonanych przez syna Podatnika. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie jest możliwe zweryfikowanie podnoszonych w postanowieniach SKO jak i Prezydenta twierdzeń i argumentacji w podstawowych dla zarzutów egzekucyjnych Podatnika kwestiach jak istnienie i ewentualna wysokość egzekwowanej w oparciu o tytułu wykonawczego o nr [...] zaległości – nie można zweryfikować, czy egzekucja w ogóle była dopuszczalna jeśli zobowiązanie nie przekształciło się w zaległość, co mogło mieć miejsce w rozpoznawanej sprawie skoro organy obu instancji zaniechały przedstawienia Sądowi akt administracyjnych w oparciu o które mogłaby zostać przeprowadzona kontrola sądowoadmnistracyjna rozliczania/zaliczania wpłat które dokonywał syn Skarżącego i ewentualnego istnienia zaległości. Nieweryfikowalna w kontroli sądowoadministracyjnej jest zasadności stanowiska Prezydenta oraz SKO względem postawionych przez Podatnika zarzutów w egzekucji administracyjnej, która nie wiadomo czy w ogóle była dopuszczalna. Organy obu instancji swoje rozstrzygnięcia wydały w oparciu o częściowy jedynie materiał dowodowy, zawarty w niekompletnych i niechronologicznie ułożonych zbiorczych aktach administracyjnych, których zawartość z trudem daje się powiązać z przedmiotem niniejszej sprawy, ponieważ odnosi się równolegle do kilkudziesięciu skarg wniesionych do tutejszego Sądu w 2024 r. przez Skarżącego lub jego małżonkę, co powoduje że w takim stanie sprawa wymyka się spod kontroli sądowoadministracyjnej. Mając powyższe na uwadze jako mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie zarzutów Podatnika Sąd uznaje wskazany wyżej sposób zgromadzenia materiału aktowego, brak jakiejkolwiek współpracy ze Skarżącym – weryfikacji jego twierdzeń o uregulowaniu dochodzonych w egzekucji administracyjnej zaległości, objętych tytułem wykonawczym w niniejszej sprawi jak i pozostałych (bo nie ma śladu na taką weryfikację w aktach administracyjnych). Tym samym Sąd stwierdza, że ww. postawa SKO i Prezydenta jest przejawem naruszenia przepisów: – art. 7 k.p.a. - zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, albowiem organy obu instancji nie podjęły czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w sprawie podniesionych przez Podatnika zarzutów, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; – art. 8 i art. 9 k.p.a. – zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej oraz należytego i wyczerpującego informowania stron – ignorując i nie weryfikując twierdzeń Skarżącego o zapłacie należności m.in. z tytułu podatku od nieruchomości za 2022 r.; – art. 11 k.p.a. – zasadę przekonywania stron przez wyjaśnianie im zasadności przesłanek, którymi organy kierują się przy załatwianiu sprawy, skoro uwzględniono w sposób arbitralny i wybiórczy dane prezentowane przez organy obu instancji przy równoczesnym milczeniu wobec podnoszonej przez Podatnika okoliczności regulowania podatków – nieistnienia egzekwowanego obowiązku z uwagi na nie przekształcenie zobowiązania w zaległość; – art. 54 § 2, w związku z art. 133 i art. 134 p.p.s.a. - przez przedstawienie Sądowi akt administracyjnych w takim stanie który uniemożliwia kontrolę sądowoadministracyjną legalności zaskarżonego postanowienia SKO zgodnie z art. 133 p.p.s.a., które to naruszenia odpowiadają podstawie wyeliminowania z obrotu prawnego, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. postanowienia SKO w zaskarżonej części. W rozpoznawanej sprawie ustaleń wymagają kwestie o charakterze podstawowym jak istnienie obowiązku podlegającego egzekucji skoro niewykluczonym jest niepowstanie obowiązku podlegającego egzekucji – obowiązku rozumianego jako zaległość w podatku od nieruchomości za 2022 r. W ponownym postępowaniu organ odwoławczy zobowiązany będzie dokonać uzupełnienia zawartości akt i przyporządkowania poszczególnych dokumentów odpowiednio do każdej ze spraw (tu podatku od nieruchomości za 2022 r.), zachowując chronologię i przejrzystość czynności podejmowanych przez organy w odniesieniu do każdego spośród wszystkich postępowań egzekucyjnych, wszczętych na podstawie kwestionowanych tytułów wykonawczych. Akta administracyjne nie mogą być prowadzone zbiorczo jak to ma miejsce aktualnie - należy je rozdzielić, skompletować i ponownie ponumerować. Rozpatrując sprawę w drugiej instancji SKO winno uzupełnić również dotychczas zebrany materiał dowodowy, który kompletny nie był i na co wskazują m.in. polecenia przelewu dołączone do skargi, czy też brak wyjaśnienia rozbieżności kwot z tytułu wykonawczego względem decyzji Prezydenta. Uzupełniając materiał dowodowy Organ odwoławczy winien zważać na dopuszczalny w II instancji zakres z dodatkowego postępowania dowodowego (art. 136 § 1, w związku z art. 138 § 2 k.p.a.). Konsekwencją powyższych wad w zakresie przepisów postępowania było przedwczesne zastosowanie przez SKO art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. – przejaw naruszenia prawa materialnego wypełniający hipotezę art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. O kosztach postępowania nie orzeczono mając na uwadze przyznane Skarżącemu prawo pomocy obejmujące całkowite zwolnienie od opłat sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.