I SA/Wr 332/09

Wrocław, dnia 18 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. ustalił S. D. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 r. Na wskazaną wyżej decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł w dniu [...] W. W., który rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej zarzucił naruszenie zasad swobodnej oceny dowodów oraz pogłębiania zaufania do organów podatkowych, przez bezpodstawnie uznanie, jakoby skarżący nie dopuścił do przesłuchania świadka. Ponadto zarzucił organowi naruszenie jego dobrego imienia w treści uzasadnienia. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi z uwagi na brak legitymacji czynnej skarżącego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...] skarżący został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia dla decyzji o numerze [...]pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano skarżącego do wskazania umocowania do wniesienia skargi i przedłożenia pełnomocnictwa procesowego pod rygorem przyjęcia, że skarżący działa we własnym imieniu i odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu w dniu [...]. W piśmie z dnia [...] skarżący wskazał, że domaga się usunięcia z uzasadnienia zaskarżonej decyzji treści, które bezprawnie naruszają jego dobra osobiste. Podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej bezpodstawnie i w sprzeczności z faktami zawarł treści, które naruszają jego dobra osobiste. Swój interes prawny w zaskarżeniu decyzji skarżący wywiódł z przepisów ogólnych postępowania podatkowego (art. 120 Ordynacji podatkowej), zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 6 k.p.a.) oraz przepisów materialnych prawa cywilnego (art. 23 k.c.) i Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przyznał przy tym, że nie był stroną postępowania podatkowego toczącego się przed Dyrektorem Izby Skarbowej wobec S. i L. D. i występuje w sprawie w imieniu własnym. Skarżący wskazał ponadto, że w sprawie nie można wskazać wartości przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym (podkreślenie Sądu) interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z kolei art. 50 § 2 p.p.s.a. stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Natomiast w myśl 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli jej złożenie jest niedopuszczalne. Z treści obu wskazanych przepisów wynika, że przesłanką konieczną (pozytywną) dopuszczalności złożenia skargi na decyzję organu administracji publicznej jest legitymowanie się przez skarżącego kwalifikowanym interesem prawnym. Interes prawny należy rozumieć jako istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością. Stanowi zatem kategorię prawa materialnego. Wymaga jednak wskazania, że w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., może być on oparty wyłącznie o normy prawa administracyjnego, a nie należące do innych gałęzi prawa. Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne zostały bowiem powołane do kontroli działalności administracji publicznej. W oparciu o art. 50 § 1 p.p.s.a., zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym sformułowano tezę, że zakres pojęcia osoby "mającej interes prawny w zaskarżeniu" jest szerszy od zakresu pojęcia strony, o którym mowa w przepisie art. 28 k.p.a. i art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej. Obejmuje on dodatkowo osoby nie mające interesu prawnego do udziału w postępowaniu administracyjnym a będące adresatami decyzji administracyjnych wydanych w tym postępowaniu" (tak M. Bogusz, Zaskarżenie..., s. 34). Inaczej mówiąc "interes prawny w zaskarżeniu" od sądu administracyjnego będzie miała ten, kto: 1) posiada interes prawny do udziału w postępowaniu administracyjnym i który w tym postępowaniu jako strona uczestniczył , 2) posiada interes prawny do udziału w postępowaniu administracyjnym i który w tym postępowaniu jako strona nie uczestniczył, 3) nie posiada interesu prawnego do udziału w postępowaniu administracyjnym, ale który był adresatem decyzji administracyjnej lub innego aktu. Tym samym interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. wynika w istocie z możliwości bycia stroną w postępowaniu administracyjnym a zatem, jak wskazano wyżej, gdy skarżący był lub powinien być stroną postępowania. Skarga ma zatem dotyczyć własnej sprawy administracyjnej skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należało stwierdzić, że skarżący nie był uprawniony do wniesienia skargi na decyzję z dnia [...]. Po pierwsze, jak sam przyznał nie był stroną postępowania podatkowego, działał w nim jedynie jako pełnomocnik adresata decyzji. Tym samym nie może być zakwalifikowany do grup podmiotów, o których mowa w punkcie 1 i 3 powyżej. Nie będzie też zachodziła sytuacja, o której mowa w punkcie 2. Przedmiotem decyzji nr [...] jest bowiem stosunek administracyjnoprawny jaki powstał pomiędzy Skarbem Państwa a S. D. co do jej zobowiązania podatkowego za rok 2000. Nie dotyczyło ono zatem w żadnym zakresie praw i obowiązków skarżącego ustanowionych normami materialnymi prawa podatkowego. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę jako niedopuszczalną.