I SA/Wr 333/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Haberka (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Semiczek, , Protokolant: Starszy specjalista Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 19 maja 2022 r. sprawy ze skargi D. G. reprezentowanego przez zarządcę S. H. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z [...] stycznia 2021 r. znak [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi D. G. reprezentowanego przez zarządcę S. H. (dalej: strona, skarżący) jest interpretacja indywidulana Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ, DKIS) z 11 stycznia 2021 r. nr [...], dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania zobowiązania do zapłaty daniny solidarnościowej. Postępowanie przed organem. We wniosku o wydanie interpretacji wskazano, że strona prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod nazwą [...] i zajmuje się produkcją wyposażenia dla przemysłu rolniczego. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w W. z [...] kwietnia 2019 r., sygn. akt [...] (data uprawomocnienia: 8 maja 2019 r.), wobec strony będącej dłużnikiem otwarto postępowanie sanacyjne, odebrano jej zarząd własny nad przedsiębiorstwem (z wyłączeniem zarządu nad całością lub częścią przedsiębiorstwa w zakresie nieprzekraczającym zwykłego zarządu) oraz wyznaczono zarządcę. Zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy z 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. z 2020 r., poz. 814, ze zm.; dalej: p.r.), zarządca objął zarząd masą sanacyjną, zarządza nią, sporządza spis inwentarza wraz z oszacowaniem oraz sporządził i realizuje plan restrukturyzacyjny. W sprawach dotyczących masy sanacyjnej zarządca dokonuje czynności w imieniu własnym na rachunek dłużnika (art. 53 p.r.). Działając na podstawie art. 291 p.r., strona po otwarciu postępowania sanacyjnego wydała zarządcy cały swój majątek oraz dokumenty dotyczące jego działalności, majątku oraz rozliczeń, w szczególności księgi rachunkowe, inne ewidencje prowadzone dla celów podatkowych i korespondencję. Z dniem otwarcia postępowania sanacyjnego mienie służące prowadzeniu przedsiębiorstwa oraz mienie należące do dłużnika stało się masą sanacyjną (art. 294 p.r.). Wskutek otwartego postępowania sanacyjnego, wszystkimi bieżącymi sprawami działalności zajmuje się zarządca. Strona ma niewielką możliwość ingerencji w sprawy firmy i ograniczony wgląd do ksiąg rachunkowych. Pełną kontrolę nad kwestiami finansowymi sprawuje zarządca. Strona nie może swobodnie dysponować środkami, które wpływają do kasy firmy. Wszelki przychód jest kierowany na pokrycie kosztów działalności oraz spłatę wierzycieli zgłoszonych w postępowaniu sanacyjnym, według zatwierdzonego przez sąd spisu wierzytelności. Dłużnik odzyska prawo zarządu majątkiem z dniem zakończenia postępowania albo uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania (art. 329 p.r.). Przychody strony są opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych w sposób liniowy, zaś zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu za 2019 r. PIT-36L wykazało dochód w wysokości 3 395 080 zł 61 gr. Zgodnie z art. 30h ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1426, ze zm.; dalej: uPIT) osoby fizyczne są obowiązane do zapłaty daniny solidarnościowej w wysokości 4% podstawy obliczenia tej daniny, w przypadku osiągnięcia dochodu przekraczającego 1 000 000 zł. Podstawa obliczenia daniny solidarnościowej wyniosła 2 395 081 zł, natomiast wysokość daniny solidarnościowej do zapłaty wyniosła 95 803 zł. Zgodnie z art. 14 ust. 1 uPIT, za przychód z działalności gospodarczej, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Podstawą obliczenia daniny solidarnościowej była nadwyżka ponad 1 000 000 zł sumy dochodów podlegających opodatkowaniu i nie była obliczana na zasadach określonych w art. 27 ust. 1, 9 i 9a, art. 30b, art. 30c oraz art. 30f po ich pomniejszeniu o kwoty odliczone od tych dochodów, wymienione w art. 30h ust. 2. W związku z powyższym strona zadała pytanie, czy podatnik objęty postępowaniem sanacyjnym uzyskuje przychód w rozumieniu art. 14 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 [powinno być: art. 10 ust. 1 pkt 3] uPIT, skutkujący – po dokonaniu stosownych pomniejszeń i w przypadku osiągnięcia ustawowej wysokości – powstaniem po stronie podatnika zobowiązania do zapłaty daniny solidarnościowej wymienionej art. 30h uPIT? Zdaniem strony, nie jest ona zobowiązana do zapłaty daniny solidarnościowej. W świetle przepisów p.r., przychód osiągnięty przez podatnika nie jest jego przychodem należnym, gdyż nie może nim rozporządzać. Przychód jest w całości przeznaczany na pokrycie kosztów jego uzyskania oraz zaspokojenie wierzycieli. Strona nie uzyskuje osobiście żadnego przysporzenia majątkowego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, ani nie posiada prawa zarządu swoim majątkiem. Wszelkie mienie należące do strony i jej przedsiębiorstwa stanowi masę sanacyjną. Przychód trafia do masy sanacyjnej i jest przeznaczany na pokrycie kosztów uzyskania przychodu (wynagrodzenie pracowników, leasing maszyn, usługi transportowe, najem, media, zakup materiałów produkcyjnych, usługi zewnętrzne) zaspokojenie wierzytelności i wynagrodzenie zarządcy. Po stronie podatnika nie powstaje więc przychód w rozumieniu art. 14 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 pkt 3 [powinno być: art. 10 ust. 1 pkt 3] uPIT, ponieważ przychody z działalności gospodarczej podatnika nie są należne podatnikowi, lecz wierzycielom. Strona nie uzyskuje faktycznie żadnego przychodu, więc w konsekwencji nie powinna być zobowiązana do zapłaty daniny solidarnościowej. Obowiązek zapłaty daniny uszczupli należności wierzycieli i wydłuży czas trwania postępowania sanacyjnego. W związku tym, na stronie nie spoczywa obowiązek zapłaty daniny solidarnościowej ujętej w art. 30h uPIT za 2019 r. Organ uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. Po przytoczeniu regulacji uPIT i ustawy z 23 października 2018 r. Funduszu Solidarnościowym (Dz.U. z 2020 r., poz. 1787, ze zm.) organ wskazał, że do zapłaty daniny solidarnościowej obowiązane są osoby fizyczne, których dochód przekroczył 1 000 000 zł. Osoby te, oprócz podatku dochodowego są obowiązane zapłacić dodatkowo daninę solidarnościową w wysokości 4% podstawy obliczenia oraz złożyć we właściwym urzędzie skarbowym deklarację o wysokości tej daniny solidarnościowej w terminie do 30 kwietnia roku kalendarzowego. W tym samym terminie upływa termin zapłaty daniny. Obowiązek zapłaty daniny solidarnościowej powstaje, gdy suma dochodów, po ich zmniejszeniu o kwoty pomniejszające, przekracza 1 000 000 zł. Zdaniem organu, objęcie strony postępowaniem sanacyjnym nie ma wpływu na pozostawanie przez niego podatnikiem, którego dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Podatnik traci tylko prawo sprawowania zarządu nad majątkiem oraz możliwość korzystania z niego i rozporządzania nim. Objęcie majątku przez zarządcę nie oznacza nabycia własności w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Oznacza to, że podatnikiem pozostaje nadal podmiot objęty postępowaniem sanacyjnym, natomiast zarządca jedynie działa za niego, ale przez to nie staje się odrębnym podmiotem, a w szczególności podatnikiem w związku z podejmowanymi przez siebie czynnościami. Z powyższych względów, na gruncie przepisów uPIT na stronie ciąży obowiązek dokonywania obliczenia i zapłaty daniny solidarnościowej. Postępowanie przed Sądem. Od powyższej interpretacji indywidualnej skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie: 1) art. 14a ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325, ze zm.; dalej: o.p.) w związku z art. 14c § 1 i § 2 o.p. poprzez udzielenie niekompletnej odpowiedzi na pytanie postawione we wniosku przez podatnika oraz uchylenie się od wyjaśnienia kwestii opodatkowania przychodu w sytuacji gdy podatnik jest objęty postępowaniem sanacyjnym, a także poprzez brak oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy i brak uzasadnienia prawnego stanowiska organu w kontekście przepisów p.r., 2) art. 14 ust. 1 uPIT w zw. z art 30h uPIT poprzez błędne uznanie, że kwoty uzyskane przez podatnika objętego postępowaniem sanacyjnym stanowią przychód należny podatnikowi i podlegają obowiązkowi opodatkowania na potrzeby daniny solidarnościowej, pomimo iż kwoty uzyskane z tego tytułu faktycznie należne są innymi podmiotom (wierzycielom), nie zaś osobiście podatnikowi. Podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynność. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla interpretację jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nie stwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Skarga nie jest zasadna. Wskazując ramy prawne sprawy, z uwzględnieniem podniesionych zarzutów, należy powołać art. 14c § 1 o.p. zgodnie z którym interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W myśl § 2 w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W myśl art. 14 § 1 o.p. Szef Krajowej Administracji Skarbowej sprawuje ogólny nadzór w sprawach podatkowych. Jak stanowi art. 30h ust. 1 uPIT osoby fizyczne są obowiązane do zapłaty daniny solidarnościowej w wysokości 4% podstawy obliczenia tej daniny. Stosownie ust. 3 ww. artykułu, przy ustalaniu wysokości podstawy obliczenia daniny solidarnościowej w roku kalendarzowym, o którym mowa w ust 4, uwzględnia się dochody i kwoty pomniejszające te dochody zgodnie ż ust, 2 wykazywane w: a. rocznym obliczeniu podatku, o którym mową w art. 34 ust. 7, jeżeli podatek wynikający z tego rozliczenia jest podatkiem należnym, b. zeznaniach wymienionych w art. 45 ust. 1, ust. 1a pkt 1 i 2 oraz ust. 1 aa – których termin złożenia upływa w okresie od dnia następującego po dniu upływu terminu na złożenie deklaracji o wysokości daniny solidarnościowej w roku poprzedzaj ącym ten rok kalendarzowy do dnia upływu terminu, o którym mowa w ust. 4. Podstawę obliczenia daniny solidarnościowej stanowi nadwyżka ponad 1 000 000 zł sumy dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych: a. w art. 27 ust 1, 9, 9a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dochody opodatkowane według skali podatkowej, m.in. ze stosunku pracy, działalności gospodarczej, rent i emerytur, umów o dzieło i umów zlecenia, itd.), b. w art. 30b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (zyski kapitałowe opodatkowane według stałej stawki 19%), c. w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej opodatkowane podatkiem liniowym według stawki 19%) oraz d. w art. 30f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dochody zagranicznej spółki kontrolowanej opodatkowane według stałej stawki 19%). – pomniejszonych o możliwe do odliczenia od tych dochodów składki na ubezpieczenie społeczne, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o kwoty wymienione w art. 30f ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. z tytułu uwzględnionej w podstawie opodatkowania podatnika dywidendy otrzymanej od zagranicznej jednostki kontrolowanej oraz dochodu z odpłatnego zbycia przez podatnika udziału w zagranicznej jednostce kontrolowanej, w części uwzględnionej w jego podstawie opodatkowania). Jak stanowi art. 30h ust. 4 uPIT osoby fizyczne, o których mowa w ust. 1, są obowiązane składać urzędom skarbowym deklarację o wysokości daniny solidarnościowej, według udostępnionego wzoru, w terminie do 30 kwietnia roku kalendarzowego i w tym terminie wpłacić daninę solidarnościową. Przepisy art. 45 ust. 1b i 1c stosuje się odpowiednio. W myśl ust. 5 ww. artykułu deklaracja o wysokości daniny solidarnościowej zawiera dane umożliwiające prawidłową identyfikację osoby fizycznej i urzędu skarbowego, do którego kierowana jest deklaracja, oraz poprawne rozliczenie daniny solidarnościowej. Podsumowując wyżej powołane regulacje prawa materialnego, a stanowiące przedmiot niniejszej sprawy, do zapłaty daniny solidarnościowej obowiązane są osoby fizyczne, których dochód przekroczył 1 000 000 zł. Podatnicy ci, obok podatku dochodowego są obowiązani zapłacić również daninę solidarnościową w wysokości 4% podstawy obliczenia oraz złożyć we właściwym urzędzie skarbowym deklarację o wysokości daniny solidarnościowej w terminie do 30 kwietnia roku kalendarzowego. W tym samym terminie upływa termin zapłaty daniny. Mając na uwadze wyżej powołane przepisy, w ocenie Sądu DKIS właściwie je zinterpretował i w świetle przedstawionego stanu faktycznego słusznie uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ prawidłowo wskazał, że objęcie wnioskodawcy postępowaniem sanacyjnym nie ma wpływu na pozostawanie przez niego podatnikiem, którego dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Organ zauważył, że wprawdzie podatnik traci prawo sprawowania zarządu nad majątkiem oraz możliwość korzystania z niego i rozporządzania nim, jednak jak wyjaśnił DKIS, objęcie majątku przez zarządcę nie oznacza nabycia własności w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Oznacza to, że podatnikiem pozostaje nadal podmiot objęty postepowaniem sanacyjnym, natomiast zarządca jedynie działa za niego, ale przez to nie staje się odrębnym podmiotem, a w szczególności podatnikiem w związku z podejmowanymi przez siebie czynnościami. Jak wskazał organ bez wpływu na ocenę prawną organu pozostaje okoliczność, którą podnosi wnioskodawca, że obowiązek zapłaty daniny uszczupli należności wierzycieli i wydłuży czas trwania postępowania sanacyjnego. Jak w konkluzji prawidłowo zinterpretował przepisy DKIS w stanie faktycznym wskazanym we wniosku, na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych na wnioskodawcy ciąży obowiązek obliczenia i zapłaty daniny solidarnościowej. W okolicznościach wyrokowanej sprawy Sąd zauważa, że obowiązek poniesienia daniny solidarnościowej dotyczy osób fizycznych, które uzyskują dochody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w szczególności na zasadach określonych w art. 30c uPIT tj. dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz z działów specjalnych produkcji rolnej ustalane na podstawie prowadzonych ksiąg, od których należny podatek wynosi 19% podstawy obliczenia podatku. Skarżący został objęty postępowaniem sanacyjnym. Postępowanie sanacyjne jest jednym z postępowań restrukturyzacyjnych (art. 2 p.r.) uregulowanych przepisami ustawy Prawo restrulkturyzacyjne. Otwarcie postępowania sanacyjnego implikuje istotne konsekwencje dotyczące sytuacji prawnej dłużnika. Mienie służące prowadzeniu przedsiębiorstwa oraz mienie należące do dłużnika stają się masą sanacyjną. Dłużnik traci prawo zarządu nad tym majątkiem, a zarządzanie przejmuje powołany przez sąd zarządca, który obejmuje zarząd nad masą sanacyjną i nią zarządza. Dłużnik, który nie może zarządzać majątkiem, nie może zawierać umów, zobowiązań, spłacać wierzytelności z masy sanacyjnej. W tych właśnie okolicznościach prawnych, tj. utraty prawa zarządzania majątkiem skarżący upatruje powodów dla których nie wypełnia, w jego ocenie, przesłanek do ponoszenia ciężaru daniny solidarnościowej. Argumentacja skarżącego w istocie podważa – przez logikę swojego wywodu, choć strona wprost nie stawia takiej tezy - w ogóle fakt podlegania podatkowi dochodowemu od osób fizycznych za czas postępowania sanacyjnego, skoro strona wywodzi, że u podatnika w czasie trwania postępowania sanacyjnego nie powstaje przychód w rozumieniu art. 14 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 3 uPIT. Tymczasem w ocenie Sądu objęcie skarżącego postępowaniem sanacyjnym pozostaje bez zasadniczego wpływu na jego sytuację prawną jako podatnika podatku dochodowego, w tym nie wpływa na powinności związane z ustawowym obowiązkiem poniesienia ciężaru daniny solidarnościowej. Ustawa o postepowaniu restrukturyzacyjnym, poza podstawowym obszarem swojej regulacji, wnosi również szereg zmian do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W szczególności wprowadza do tej ustawy definicję postępowania restrukturyzacyjnego (art. 408 pkt 1 p.r. – wprowadzono do uPIT pkt 37 do art. 5a) – wskazując, że oznacza to postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. poz. 978). Ponadto modyfikuje pewne obszary związane ze zobowiązaniem podatkowym uregulowanym w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w szczególności: – w zakresie przychodów (art. 408 pkt 2 p.r. – zmiana brzmienia art. 14 w ust. 3 pkt 6 uPIT): wyłącza z przychodów pozarolniczej działalności gospodarczej (nie zalicza się do przychodów z tego źródła) kwoty stanowiące równowartość umorzonych zobowiązań, w tym także umorzonych pożyczek (kredytów), jeżeli umorzenie zobowiązań jest związane z postępowaniem restrukturyzacyjnym lub postępowaniem upadłościowym; – w zakresie kosztów uzyskania przychodów (art. 408 pkt 5 p.r. – zmiana brzmienia art. 23 ust. 1 pkt 40 uPIT): mimo, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów umorzonych pożyczek, to stanowią one koszt, jeżeli ich umorzenie jest związane z postępowaniem restrukturyzacyjnym lub postępowaniem upadłościowym. Jak z tego wynika ustawodawca uwzględnił na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych okoliczność objęcia podatnika tego podatku jednym z rodzajów postępowań restrukturyzacyjnych (w tym sanacyjnym) i uregulował wpływ takiego postępowania na prawnopodatkową sytuację zobowiązanego w obszarze unormowanym przepisami ww. ustawy. W tym zakresie regulację tę należy uznać za zupełną. Szczególnie podkreślić w tym kontekście należy wyłącznie określonej grupy przychodów osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą objętej postepowaniem restrukturyzacyjnym z przychodów z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 uPIT. Skoro ustawodawca uznał, że wprost wskazane przychody zostają wyłączone z podlegających opodatkowaniu przychodów (nie zalicza się tych przychodów do przychodów z tego źródła) to oczywistym jest, a contrario, że wszelkie pozostałe przychody, co do zasady podlegające opodatkowaniu, które z wyłączenia nie korzystają, stanowią u podatnika podatku dochodowego objętego postepowaniem restrukturyzacyjnym przychód, który podlega opodatkowaniu. Konkludując, ustawodawca mimo prawnopodatkowo korzystnych rozwiązań dotyczących kształtowania przychodów i kosztów ich uzyskania w związku z prowadzonym postępowaniem restrukturyzacyjnym nie zniósł jednak, co do zasady, obowiązku w podatku dochodowym od osób fizycznych na czas trwania postępowania restrukturyzacyjnego, a z tym obowiązkiem jest związany wprost – przez podstawę jej obliczenia - obowiązek zapłaty daniny solidarnościowej. Jak już bowiem wyżej wskazano, podstawę obliczenia daniny solidarnościowej stanowi nadwyżka ponad 1 000 000 zł sumy dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych we wskazanych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (po stosownych odliczeniach), w tym z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej 19% podatkiem liniowym. A podatkiem dochodowym od osób fizycznych na takich zasadach są opodatkowane dochody skarżącego. Sąd uznał, że zarzuty naruszenia art. 14a § 1 w zw. z art. 14a § 2 o.p. oraz art. 14 ust. 1 uPIT w zw. z art 30h uPIT są niezasadne. DKIS słusznie uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, o czym prawidłowo rozstrzygnął w skarżonej interpretacji indywidualnej. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.