I SA/Wr 334/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu postanawia: odrzucić skargę. W dniu 24 marca 2009 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...]r. nr [...]. Wnoszący skargę zaskarżył decyzję w zakresie ustalenia Państwu S. i . D. zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za lata 2000-2003, zarzucając im naruszenie zasad zebrania i oceny całego materiału dowodowego, prawdy obiektywnej, zasad pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz formy i sposobu uzasadnienia decyzji podatkowej - poprzez to, że Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu wydanej decyzji bezpodstawnie wskazał, jakoby pełnomocnik nie dopuścił do czynności procesowych przesłuchania świadka, a nadto naruszył dobre imię skarżącego. Pismem z dnia 30 marca 2009 r. Sąd wezwał skarżącego do usunięcia w terminie siedmiu dni braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia dla decyzji o numerze [...] pod rygorem odrzucenia skargi oraz o wskazanie umocowania do wniesienia skargi i przedłożenia pełnomocnictwa procesowego pod rygorem przyjęcia, że skarżący działa we własnym imieniu i odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zostało doręczone osobie uprawnionej do odbioru przesyłki w dniu 15 kwietnia 2009 r. W piśmie z dnia 22 kwietnia 2009 r. skarżący wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej całkowicie bezpodstawnie i w sprzeczności z faktami zawarł treści, które naruszają dobra osobiste skarżącego, zaś ochrona tych dóbr wynika z przepisów ogólnych postępowania podatkowego (art. 120 Ordynacji podatkowej), zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego), a wprost określone są w przepisach materialnych prawa cywilnego (art. 23 Kodeksu cywilnego) i Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący podkreślił, że domaga się usunięcia z uzasadnienia zaskarżonej decyzji treści, które bezprawnie naruszają jego dobra osobiste. Skarżący przyznał, że nie jest i nie był stroną postępowania, w której wydano przedmiotową decyzję wobec stron - Państwa S. i L. D., a w niniejszym postępowaniu działa jedynie we własnym imieniu. Dodał, że nie można wskazać wartości przedmiotu zaskarżenia, gdyż skarga dotyczy jedynie części treści uzasadnienia decyzji naruszających dobre imię skarżącego, który w postępowaniu administracyjnym występował jako pełnomocnik Państwa S. i L. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej upsa, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zważyć należy, że interes prawny w złożeniu skargi rozumiany jest jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga ma dotyczyć własnej sprawy administracyjnej skarżącego, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2005, s. 213-214). Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja dotyczyła obowiązków innych podmiotów, które w postępowaniu administracyjnym skarżący jedynie reprezentował jako pełnomocnik, nie można wywieść interesu prawnego skarżącego w zaskarżeniu przedmiotowej decyzji. Skarżący nie mieści się bowiem w kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 upsa, a wobec braku interesu prawnego w zaskarżeniu przez niego decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] r. wniesienie przez niego skargi uznać należy za niedopuszczalne. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 upsa Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.