I SA/Wr 34/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...]nr [...]określającą P. C. (dalej: skarżący) zobowiązanie w podatku akcyzowym w wysokości 590 zł w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego marki Renault Clio. Z akt sprawy wynika, że w dniu 06.03.2010 r. skarżący zakupił na terenie F. za kwotę 4.900 € samochód marki Renault Clio (nr nadwozia [...], rok produkcji 2007, poj. silnika 1461 cm3). Następnie po przemieszczeniu tego pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polski, w dniu 17.03.2010 r. dokonał jego sprzedaży, dokumentując to fakturą VAT nr [...]. Skarżący nie zgłosił we właściwym urzędzie celnym faktu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu. Naczelnik Urzędu Celnego w W. (dalej: organ I instancji) wezwał skarżącego do złożenia deklaracji bądź wyjaśnienia przyczyn jej niezłożenia. W odpowiedzi, skarżący wyjaśnił, że nie ciążył na nim obowiązek złożenia deklaracji podatkowej, albowiem nabył samochód ciężarowy, co potwierdzają zapisy w dowodzie rejestracyjnym. Dodał, że samochód wyposażony był w dwa miejsca siedzące i przestrzeń do przewożenia ładunku. Następnie, postanowieniem z dnia [...]organ I instancji wszczął z urzędu wobec skarżącego postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu osobowego marki Renault Clio. W toku postępowania, organ I instancji po ustaleniu danych obecnych właścicieli przedmiotowego samochodu, zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego we W. o dokonanie oględzin samochodu. Z protokołu oględzin wynika, że pojazd został doposażony w drugi rząd siedzeń wraz z pasami bezpieczeństwa, zamontowany na fabrycznie umieszczonych punktach kotwiących oraz, że w pojeździe tym została zdemontowana przegroda (krata), oddzielająca część pasażerską od części przeznaczonej do przewozu ładunku.. Skarżący mimo wezwania nie określił terminu przywozu samochodu i nie wskazał w jakim stanie technicznym samochód został przywieziony. Wobec tego, organ I instancji uznał, że samochód został po raz pierwszy przemieszczony na terytorium kraju najpóźniej w dniu 16.03.2010 r., tj. w dniu, w którym zostało wydane "Zaświadczenie o badaniu technicznym nr [...]" i tę datę przyjął, jako datę powstania obowiązku podatkowego. Decyzją z dnia [...]organ I instancji określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Renault Clio w wysokości 590 zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, że nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód jest pojazdem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób i jego nabycie wewnątrzwspólnotowe podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Do powyższych wniosków organ I instancji doszedł na podstawie stwierdzonych cech pojazdu, dla których bez znaczenia pozostawały zapisy w dowodzie rejestracyjnym ("mały samochód ciężarowy"). Organ I instancji zaznaczył jednocześnie, że modyfikacje dokonane w przedmiotowym pojeździe w celu zmiany jego przeznaczenia, nie miały charakteru zmian konstrukcyjnych, lecz polegały jedynie na prostych czynnościach, które nie miały wpływu na zmianę homologacji przedmiotowego pojazdu. Wobec powyższego, organ I instancji stwierdził, że sprowadzony przez stronę pojazd należało zaklasyfikować do pozycji 8703 CN (pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób). Nie godząc się z ww. decyzją organu I instancji, skarżący wniósł odwołanie, po rozpoznaniu którego Dyrektor Izby Celnej we W. (dalej: organ odwoławczy) zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ odwoławczy stwierdził, że istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest kwestia, czy nabyty przez skarżącego samochód, w świetle przepisów o podatku akcyzowym, należy zaliczyć do samochodów osobowych, czy do samochodów ciężarowych. Dla jej rozstrzygnięcia, jak wskazał, zasadnicze znaczenie ma klasyfikacja w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej CN, o czym stanowi art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r., nr 3, poz. 11 ze zm. – zwanej dalej: "u.p.a."). Odwołanie do klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej potwierdza także art. 3 ust. 1 u.p.a., w myśl którego do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 7 września 1987 r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.). Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że sporny pojazd należy zaliczyć do kodu CN 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami - osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Powołując się na noty wyjaśniające zawarte w Obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (Monitor Polski z 2006 r. Nr 86, poz. 880) stwierdził, że pozycja CN 8703 jest determinowana przez pewne cechy, które wskazują, na to, że pojazdy te są przeznaczone do przewozu osób a nie do transportu towarów (poz. CN 8704), tj.: – obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych punktów kotwiących lub składanych; – obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; – obecność przesuwanych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; – brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana zarówno do przewozu osób jak i towarów; – wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki) Organ odwoławczy stwierdził, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego jasno wynika, że ustalone w toku postępowania cechy spornego pojazdu, nakazują zaklasyfikować go do pozycji 8703 kodu CN. Świadczą u tym w szczególności następujące cechy: – obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej, – obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli, – wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów. Według organu odwoławczego, nie ma znaczenia fakt, że samochód został przerobiony jeszcze przed jego przemieszczeniem na terytorium kraju. Ogromne znaczenie ma natomiast fakt, że zakres przeróbek jakim został poddany pojazd, nie zmienił zasadniczych cech pojazdu osobowego. Organ odwoławczy wskazał również, że bez wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie pozostają zapisy we f. dowodzie rejestracyjnym pojazdu. Jest to bowiem dokument dopuszczający pojazd do ruchu i nie stanowi podstawy dla określenia rodzaju oraz typu pojazdu dla celów podatkowych. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, cechy konstrukcyjne oraz wyposażenie spornego pojazdu przesądzają o tym, że samochód ten w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego przeznaczony był głównie do przewozu osób, a nie do transportu towarów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, stwierdzenie że decyzja te nie podlegają wykonaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.: – art. 100 ust. 1 pkt 2 i art. 100 ust. 4 u.p.a. w powiązaniu z błędną interpretacją Taryfy Celnej poprzez bezzasadne uznanie, że przedmiotowy pojazd jest samochodem osobowym, sklasyfikowanym w pozycji 8703 Taryfy; – art. 120, art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 i art. 197 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez niepodjęcie przez organ I instancji wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co skutkuje brakiem wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego i narusza zasadę działania organów podatkowych w granicach prawa i zasadę zaufania do organów podatkowych. W ocenie skarżącego, skoro z przedłożonych przez niego dokumentów, w tym f. dowodu rejestracyjnego wynika, że nabyty pojazd jest samochodem ciężarowym dwuosobowym, to brak jest podstaw do przyjęcia, iż ciąży na nim obowiązek zapłaty podatku akcyzowego z tytułu czynności, o których mowa w art. 100 u.p.a. Obowiązek ten nie wystąpi również, zdaniem skarżącego, w sytuacji, gdy po zarejestrowaniu pojazdu niebędącego samochodem osobowym w rozumieniu art. 100 ust. 4 u.p.a., zostaną dokonane w tym pojeździe przeróbki polegające m.in. na wmontowaniu dodatkowych siedzeń. Skarżący stwierdzi, że zajęte przez niego stanowisko w sprawie, potwierdzają interpretacje indywidualne Ministra Finansów z dnia 09.11.2010 r. nr ITPP3/443-136b/10/JK i nr ITPP3/443-136a/10/JK, z dnia 23.05.2011 r. nr IPTPP3/443-4/11-2/IB, z dnia 03.09.2010 r. nr IPPP3/443-775/10-2/KB i z dnia 05.01.2011 r. nr IBPP3/443-769/10/PH, zapadłe w tożsamym stanie faktycznym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na uwzględnienie nie zasługuje. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym sprawę zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiada prawu. Istota sporu powstałego między stronami sprowadza się do tego, czy nabyty wewnątrzwspólnotowo i sprowadzony przez skarżącego samochód marki Renault Clio, jest samochodem ciężarowym (klasyfikowanym do kodu CN 8704), czy też przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (poz. CN 8703). Zdaniem skarżącego, nabyty pojazd służy to transportu towarowego, o czym świadczą przedłożone w toku postępowania podatkowego dokumenty, w tym dowód rejestracyjny, z których jednoznacznie wynika, że pojazd jest samochodem ciężarowym. Tym samym, w ocenie skarżącego, nie ciążył na nim obowiązek zapłaty podatku akcyzowego i złożenia deklaracji AKC-U. Organy podatkowe zaprezentowały natomiast stanowisko, według którego zarówno wyposażenie samochodu jak i jego cechy konstrukcyjne świadczą o tym, że jest to samochód przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, sklasyfikowany w Nomenklaturze Scalonej do pozycji 8703, a co za tym idzie, jego wewnątrzwspólnotowe nabycie podlegało podatkowi akcyzowemu. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów podatkowych. Stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl art. 101 ust. 2 u.p.a. obowiązek podatkowy w akcyzie z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem: - przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (pkt 1), lub - nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 2). Podatnikiem – według art. 102 ust. 1 u.p.a., jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. Przepis art. 100 ust. 4 u.p.a. definiuje samochody osobowe jako pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 10 18. Z powołanych regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji CN 8703 i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Na podstawie art. 3 ust. 1 i 2 u.p.a. do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy, stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 7 września 1987 r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.). Stosownie zaś do ust. 2 powołanego przepisu, zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian w opodatkowaniu akcyzą wyrobów akcyzowych i samochodów osobowych, jeżeli nie zostały określone w ustawie o podatku akcyzowym. Zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny. Dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Gdy dokonanie klasyfikacji nie będzie możliwe w powyższy sposób, należy skorzystać z ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej, pod warunkiem, że ani treść pozycji, ani treść uwag, nie będzie stwarzać żadnych przeszkód do ich zastosowania. Z kolei w świetle wyjaśnień zawartych w notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów zamieszczonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (Monitor Polski Nr 86, poz. 880) klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że pojazdy te są głównie przeznaczone do przewozu osób a nie do transportu towarów (poz. 8704). I tak samochody klasyfikowane do poz. 8703 przejawiają następujące cechy: – obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych punktów kotwiących lub składanych; – obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; – obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; – brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana zarówno do przewozu osób jak i towarów; – wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Natomiast pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu towarowego, objęte pozycją CN 8704 to, w szczególności: – zwykłe ciężarówki i furgony (płaskie, pokryte impregnowanym brezentem, o nadwoziu zamkniętym itd.), – ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju, – ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku (wywrotki, itp.), – cysterny (wyposażone w pompy i bez pomp), – ciężarówki - chłodnie i izotermiczne, – ciężarówki o dwóch lub więcej platformach ładunkowych do przewozu kwasu w gąsiorach, butli z butanem itp., – ciężarówki przystosowane do dużych obciążeń z ramą kutą, z pochylniami ładunkowymi do przewozu czołgów, urządzeń podnoszących albo koparek, transformatorów elektrycznych itp., – ciężarówki specjalnie skonstruowane do przewozu świeżego cementu, inne niż betoniarki transportowe objęte pozycją 8705, – śmieciarki nawet wyposażone w urządzenia do załadunku, zgniatania itp. Ponadto jako cechy właściwe pojazdom tej kategorii wymieniono: – siedzenia-ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa lub punktów do zamocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) ani bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów. Siedzenia te są zwykle składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów. – oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup); – brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany); – zamontowany na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną; – brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Uwzględniając powyższe, należy zgodzić się z organami podatkowymi, że nabyty przez skarżącego samochód marki Renault Clio mieści się w pozycji 8703: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Porównując bowiem podane cechy pojazdów osobowych i cechy przypisane do pojazdów ciężarowych, nie ma podstaw do tego, by nabyty przez skarżącego samochód sklasyfikować jako jeden ze wskazanych pojazdów ciężarowych, objętych pozycją CN 8704. Przy czym, nie zmienia powyższego fakt (tak eksponowany przez skarżącego), że pojazd ten w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego został wyposażony tylko w dwa siedzenia (kierowcy i pasażera), posiadał kratkę oddzielającą tę część od części pozbawionej siedzeń (części towarowej) oraz, że z dowodu rejestracyjnego wynikało, że jest to samochód ciężarowy. O klasyfikacji nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu decydują bowiem indywidualne cechy samochodu Renault Clio, które niejako potwierdza również wspomniany dowód rejestracyjny, wskazując, że jest to "mały samochód ciężarowy" na bazie samochodu osobowego (k. 6 akt administracyjnych). Indywidualne cechy nabytego przez skarżącego pojazdu, zostały w sposób jednoznaczny ustalone podczas oględzin przeprowadzonych przez Naczelnika Urzędu Celnego we W. w dniu 17.06.2011 r. Wprawdzie poddany oględzinom pojazd nie posiadał już kratki (została zdemontowana) ani części "towarowej" (zamontowano drugi rząd siedzeń), to jego cechy konstrukcyjne (projektowe) świadczyły o tym, że należy on do kategorii pojazdów objętych kodem CN 8703. Te cechy to w szczególności: obecność stałych punktów kotwiących oraz wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej; obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią przeznaczoną dla pasażerów. Nie ulega wątpliwości, że stwierdzone cechy konstrukcyjne, przypisane są zgodnie ze wspomnianymi już notami wyjaśniającymi zamieszczonymi w Obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r., do pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób, sklasyfikowanym pod poz. CN 8703. Trudno zatem przychylić się do twierdzenia skarżącego, że nabyty wewnątrzwspólnotowo i przemieszczony na teren Polski sporny pojazd, należy do kategorii samochodów ciężarowych, o takich cechach jak w poz. CN 8704. Przyjęcie poglądu skarżącego prowadziłoby bowiem do zignorowania obowiązujących w tym zakresie przepisów ustawy o podatku akcyzowym w powiązaniu z regułami odnoszącymi się do Nomenklatury Scalonej. Należy także wskazać, że organ I instancji jednocześnie ustalił, że obecni właściciele spornego pojazdu – A.i R. Z., dokonali w tym pojeździe przeróbek polegających na demontażu "kratki" oraz doposażeniu pojazdu w drugi rząd siedzeń wraz z pasami bezpieczeństwa. Potwierdzają to, oprócz ustaleń stwierdzonych przez organ podczas oględzin: oświadczenie złożone przez A. Z. do protokołu oględzin, że w pojeździe dokonano zmian w postaci demontażu kratki oraz montażu siedzeń i pasów bezpieczeństwa w tylnej części za kierownicą (k. 44 akt administracyjnych); oświadczenie z dnia 14.04.2010 r. wystawione przez A s.c. z siedzibą we W. na rzecz R. Z., z którego wynika, że w pojeździe dokonano zmian o jakich mowa wyżej (k. 5 akt administracyjnych) oraz faktura [...]z dnia 14.04.2010 r. (k. 40 akt administracyjnych). Zmian tych dokonano wykorzystując elementy konstrukcyjne pojazdu. W ocenie Sądu, wszystkie ustalone w sprawie okoliczności świadczą o tym, że sporny pojazd marki Renault Clio, został wyprodukowany jako samochód osobowy. Dlatego też, w świetle powyższych ustaleń bez znaczenia dla klasyfikacji do celów podatkowych pojazdu pozostają dokumenty rejestracyjne, przedłożone przez skarżącego, z których wynika, że sporny pojazd w momencie jego nabycia przez skarżącego był samochodem ciężarowym. Należy przypomnieć bowiem, że przepisy regulujące kwestie rejestracji samochodów na gruncie przepisów o podatku akcyzowym maja znaczenie jedynie w zakresie ustalenia czy samochód został zrejestrowany na terytorium Polski, nie mają natomiast znaczenia dla klasyfikacji samochodów jako samochodów osobowych (kod CN 7803) czy ciężarowych (kod CN 7804). Zgodnie bowiem z art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. akcyzie podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Tym samym, jak prawidłowo uznały organy podatkowe, dowód rejestracyjny pojazdu nie stanowi podstawy dla określenia rodzaju oraz typu pojazdu dla celów podatkowych. Jak wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, decydujące znaczenie dla poboru podatku akcyzowego przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym ma klasyfikacja wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), z czym w pełni się zgadza Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę. Taki pogląd ugruntowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki WSA: w Rzeszowie z dnia 20.03.2012 r. sygn. akt I SA/Rz 102/12, w Krakowie z dnia 05.09.2007 r. sygn. akt I SA/Kr 880/06, w Gliwicach z dnia 12.10.2009 r. sygn. akt III SA/Gl 647/09). W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy prawa materialnego. Jak wynika z akt sprawy organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zostały dopuszczone wszystkie dowody, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. w Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – w skrócie: "O.p.")), zebrano i w sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy (art. 187 O.p.), zaś dokonana przez organy podatkowe ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie wykroczyła poza ramy swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.), odniosły się do każdego dowodu, a przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentacja jest przekonująca. Jednocześnie należy wskazać, że w sprawie nie były wymagane wiadomości specjalne, albowiem organy podatkowe są uprawnione do samodzielnego dokonywania klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, dlatego brak było podstaw do powołania biegłego w myśl art. 197 § 1 O.p.. Tym samym podniesione w skardze zarzuty natury procesowej, Sąd uznał za całkowicie chybione. Powołane przez skarżącego interpretacje indywidualne nie zostały wydane na wniosek skarżącego nie były zatem w niniejszej sprawie wiążące dla organów podatkowych. Także Sąd nie był nimi związany przy rozpoznawaniu sprawy. Twierdzenie skarżącego, że nabyty przez niego samochód jest "samochodem ciężarowym wyprodukowanym w takiej postaci fabrycznie" nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Nawet z f. dowodu rejestracyjnego (k: 6 akt administracyjnych) wynika, że sporny samochód został zarejestrowany jako mały samochód ciężarowy na bazie samochodu osobowego, a z przeprowadzonych oględzin wynika, że samochód konstrukcyjnie przystosowany był do przewozu 5 osób na dwóch rzędach siedzeń. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. w Dz. U. z 2012 r. poz. 270), oddalił skargę jako bezzasadną.