I SA/Wr 34/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aleksandra Sędkowska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Protokolant starszy asystent sędziego Anna Kruś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi: M. W., E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2014 oddala skargę w całości. Decyzją nr [...] z [...] października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej jako SKO, Organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. (dalej jako Prezydent, Organ I instancji) z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2014 r. nr [...] w sprawie wymiaru E. W. i M. W. (dalej jako Strona skarżąca, Skarżący) podatku od nieruchomości położonych przy ul. [...] i [...] w W. za 2014 r. z kwoty 45.805,00 zł. na kwotę 45.086,00 zł. Procedowanie w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej dotyczyło: – ustanowienia przez Skarżących w nieruchomości budynkowej położonej w W. przy ul. [...] - na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] marca 2014r. Rep. [...] - odrębnych własności lokali niemieszkalnych tj.: lokalu oznaczonego nr 2 znajdującego się na parterze budynku, składającego się z jednego pomieszczenia o powierzchni użytkowej 70,88 m2 z własnością którego łączy się udział wynoszący 526/10000 (0,0526) w stosunku do całej nieruchomości we wspólnych częściach i urządzeniach budynku oraz w prawie użytkowania wieczystego działek gruntu o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 0,8565 ha (8.565 m2) objętych księgą wieczystą nr [...] oraz lokalu niemieszkalnego nr 1 znajdującego się na parterze budynku, składającego się z biura, pomieszczenia gospodarczego, aneksu kuchennego i wc o łącznej powierzchni 28,23 m2 z własnością, którego łączy się udział wynoszący 210/10000 (0,021) w stosunku do całej nieruchomości we wspólnych częściach i urządzeniach budynku oraz w prawie użytkowania wieczystego działek gruntu o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 0,8565 ha (8.565 m2) objętych księgą wieczystą nr [...]. Lokal nr 1 został zbyty na rzecz M. W. – wywłaszczenia dwóch działek Skarżących nr [...] i [...] przy ul. [...] – decyzja Wojewody [...] z [...] października 2013 r. (prawomocna z dniem [...] kwietnia 2014 r.) W związku z powyższym decyzją z [...] lipca 2017 r. Prezydent dokonał zmiany swojej ostatecznej decyzji z [...] stycznia 2014 r. i nowym rozliczeniem objął: 1. Bez zmian Nieruchomość przy ul. [...]: a. Grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – 513 m2, b. Budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – 197 m2, c. Budowle – 27.000,00 zł. 2. Nieruchomość przy ul. [...]: a. Grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: – za miesiące I-III 2014 r. – 8565 m2 – za miesiąc IV 2014 r. – 7934,63 m2 (udział wynoszący 9264/10000 po wyodrębnieniu lokali), – za miesiące V-XII 2014 r. – 7761,38 m2 (udział wynoszący 9264/10000 w działkach o łącznej powierzchni 9378 m2 (powierzchnia gruntu po wywłaszczeniu działek nr [...] i [...])) b. Budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: – za miesiące I-III 2014 r. -– 1346,49 m2, – za miesiące IV-XII 2014 r. – 1246,87 m2 po wyodrębnieniu lokali, • budynki stacji diagnostycznej, hali magazynowej i socjalno-biurowej – 1240,46 m2 (1346,49- 28,23 (lokal nr 1) – 70,88 (lokal nr 2) – 3,00 (nieruchomość wspólna/korytarzyk) – 3,92 (nieruchomość wspólna/przedsionek) • udział 9264/10000 w nieruchomości wspólnej – 6,41 m2 c. Budowle – za miesiące I-XII 2014 r. – 81966,00 zł. 3. Nieruchomość lokal nr 2 przy ul. [...]: a. Grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: – za miesiąc IV 2014 r. – 450,52 m2 (udział 526/10000 w gruncie o powierzchni 8565 m2 – za miesiące V-XII 2014 r. – 440,68 m2 (udział 526/10000 w gruncie o powierzchni 8378 m2 po wywłaszczeniu działek nr [...] i [...]) b. Budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: I. za miesiące IV-XII 2014 r. – 71,24 m2 (powierzchnia lokalu nr 2 (70,88 m2) + udział 826/10000 w nieruchomości wspólnej tj. korytarzyku oraz przedsionku (0,36 m2)) Należy przy tym zauważyć, że decyzja z [...] lipca 2017 r. nie jest pierwszą decyzją Prezydenta w sprawie zmianie Skarżącym rozliczenia w podatku od nieruchomości za 2014 r. Pierwotnie decyzją z [...] czerwca 2014 r. nr [...] dokonano ponownego rozliczenia uwzględniając wspomniane ustanowienie przez Skarżących w nieruchomości budynkowej położonej w W. przy ul. [...] odrębnych własności lokali niemieszkalnych nr 1 i 2. W wyniku wniesionego odwołania decyzja Prezydenta została utrzymana w mocy rozstrzygnięciem SKO z [...] lipca 2014 r. nr [...], natomiast wyrokiem z 10 marca 2015 r. o sygn. akt I SA/Wr 2203/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpatrzeniu skargi Stron skarżących uchylił decyzje SKO z 2 lipca 2014 r. wskazując na nieustalony stan faktyczny w zakresie powierzchni wspólnej nieruchomości budynkowej przy ul. [...] (dopuszczając konieczność przeprowadzenia oględzin) i braku w decyzji SKO dokładnego wyjaśnienia sposobu wyliczenia części wspólnej (wyrok jest prawomocny – żadna ze stron nie złożyła środka zaskarżenia). W postępowaniu prowadzonym po wspomnianym wyroku organy wydały: I. SKO - decyzję z [...] czerwca 2015 r. nr [...], którą uchyliło decyzję Prezydenta z [...] czerwca 2014 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji Organ II instancji wskazał na konieczność wyjaśnienia kwestii powierzchni użytkowej części wspólnych nieruchomości budynkowej przy ul. [...]. II. Prezydent – decyzją z [...] września 2016 r. nr [...] dokonał zmiany decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2014 r. (i wymiaru) w sprawie podatku od nieruchomości za 2014 r. z kwoty 45.805,00 zł. na kwotę 44.221,00 zł. przyjmując: 1. Bez zmian Nieruchomość przy ul. [...]: a. Grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – 513 m2, b. Budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – 197 m2, c. Budowle – 27.000,00 zł. 2. Nieruchomość przy ul. [...]: a. Grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: – za miesiące I-III 2014 r. – 8565 m2 – za miesiąc IV-XII 2014 r. – 7934,63 m2 (udział wynoszący 9264/10000 po wyodrębnieniu lokali), b. Budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: – za miesiące I-III 2014 r. -– 1346,49 m2, – za miesiące IV-XII 2014 r. – 1190,65 m2 po wyodrębnieniu lokali (budynki stacji diagnostycznej, hali magazynowej i socjalno-biurowej – 1187,66 m2 + udział 9207/10000 w nieruchomości wspólnej – 2,99 m2) c. Budowle – za miesiące I-XII 2014 r. – 81966,00 zł. 3. Nieruchomość lokal nr 2 przy ul. [...]: a. Grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej za miesiące IV-XII 2014 r. – 450,52 m2 (udział 526/10000 w gruncie), b. Budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej za miesiące IV-XII 2014 r. – 71,06 m2 (powierzchnia lokalu nr 2 (70,88 m2) + udział 549/10000 w nieruchomości wspólnej tj. korytarzyku (0,18 m2)) III. Rezultatem złożenia odwołania na decyzje Prezydenta z [...] września 2016 r. była decyzja SKO z [...] grudnia 2016 r. nr [...] uchylająca rozstrzygniecie Organu I instancji i przekazująca temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu postępowania Organ I instancji wydał rozstrzygniecie zmieniające rozliczenie podatku od nieruchomości w sposób wskazany na wstępie – decyzja z [...].07.2017 r. nr [...], które zostało utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją SKO z [...] października 2017 r. nr [...]. W skardze Strony skarżące podniosły zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na nieuznaniu powierzchni stacji diagnostycznej i hali magazynowej za część wspólną, gdy te części nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokalu nr 2 oraz wskazano na naruszenie art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali przez uznanie że powierzchnia stacji diagnostycznej i hali magazynowej nie jest częścią wspólną. Tymczasem zdaniem Skarżących części te służą użytkowi właścicielom obu lokali. Uzasadniając zarzuty wskazano, że spółka cywilna nie prowadzi działalności w zakresie hurtowni częściami motoryzacyjnymi i pomieszczenie hali nie jest zajęte na działalność gospodarczą. Wskazano że dowód z oględzin przeprowadzono w 2017 r., gdy na nieruchomości nie było już wyodrębnionych lokali, a więc sposób korzystania z pomieszczeń uległ zmianie. Podkreślono dostęp dla wszystkich właścicieli lokali do wszystkich pomieszczeń, a wiec żadne z pomieszczeń - poza wyodrębnionymi lokalami, nie służyło do wyłącznego użytku właściciela jednego lokalu. Autor skargi wskazuje, że z jednego korytarzyka nie można było wejść do lokalu nr 2 i aby dostać się do tego lokalu należało przejść całą stację diagnostyczną. Ponadto wyjścia z lokalu usytuowane są na stację diagnostyczną, która jest swoistym korytarzem dla lokalów nr 1 i 2, a uznanie jej za osobny lokal uniemożliwiałoby swobodny dostęp do lokalów nr 1 i 2. Zarzucono brak odniesienia się przez organ w decyzji do klatki schodowej oraz piętra. Strona skarżąca powołała się na wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, zgodnie z którym pojęcie użytku na gruncie art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali należy interpretować szerzej przez odniesienie się do funkcji jaką pełni dana część nieruchomości wspólnej. Każda część, której funkcja wykracza poza sferę odrębnego lokalu powinna zostać uznana za należącą do nieruchomości wspólnej – pomieszczenia socjalne, hala, hala diagnostyczna służą funkcjonalnie właścicielom obu lokali jako korytarze, powierzchnie magazynowe i socjalne. Strony skarżące powołały również wyrok NSA o sygn. akt II FSK 178/16 zgodnie z którym części wspólne powstają nawet gdy lokale należą do jednego właściciela. W oparciu o argumentację skargi wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Stron skarżących kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało argumentację ze swojego rozstrzygnięcia, uzupełniając ją o wyjaśnienia, że powierzchnia klatki schodowej nie była przedmiotem opodatkowania w zaskarżonej decyzji, a wskazując na charakter decyzji wydanej w trybie art. 254 Ordynacji podatkowej wskazano, że powierzchnia przyjęta do podstawy opodatkowania obejmuje również powierzchnię użytkową piętra jako część stacji diagnostycznej. Ponadto piętro nie ma jakiegokolwiek związku z lokalem nr 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej: jako p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy i w oparciu o akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który to przepis nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził brak naruszenia przepisów prawa, które stanowiłoby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiot sporu ograniczony jest do rozstrzygnięcia kwestii rozmiaru powstałej - po wyodrębnieniu przez właścicieli w nieruchomości budynkowej przy ul. [...] odrębnej własności dwóch lokali niemieszkalnych - części wspólnej: "... w istocie problemem w sprawie nie jest kwestia zastosowania art. 3 ust. 5 u.p.o.l., zgodnie z którym jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. (...) Problemem jest to czy pozostała nieruchomość budynkowa jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości czyli stanowi samodzielny lokal o cechach niemieszkalnych czy tak jak twierdzą skarżący jest jedynie częścią wspólną obydwu wyodrębnionych lokali." (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 10 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 2203/14 zapadły w sprawie Stron skarżących) W cytowanym prawomocnym wyroku, którym skład orzekający jest w oparciu o art. 153 p.p.s.a. związany, Sąd wskazując na naruszenia przepisów postępowania nakazał poczynienie ustaleń w zakresie części wspólnych nieruchomości przy ul. [...]: "... w ponownie przeprowadzonym postępowaniu podatkowym organ podatkowy drugiej instancji zobowiązany jest do podjęcia działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie w zakresie ustalenia powierzchni części wspólnej nieruchomości budynkowej przy ul. [...] w W., jak i poczynienia wywodów mających walor precyzyjny i wzajemnie niesprzeczny co do kwestii charakteru pozostałej po wyodrębnieniu lokali części budynku. W razie konieczności organ podatkowy drugiej instancji powinien rozważyć dokonanie ponownych oględzin ww. budynku. W aktach sprawy znajduje się protokół oględzin przedmiotowej nieruchomości lecz został sporządzony w dniu 24 września 2013r. a zatem przed dokonaniem zmian w budynku. Poczynienie powyższych ustaleń pozwoli na precyzyjne ustalenie podstawy opodatkowania, a w konsekwencji ustalenie skarżącym wysokości podatku od nieruchomości za 2014r." Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja jest rezultatem postępowania, w którym w sposób prawidłowy zrealizowano zalecenia z wyroku tut. Sądu o sygn. akt I SA/Wr 2203/14. Wskazać w tym zakresie należy na mające odzwierciedlenie w aktach dowody przeprowadzone staraniem organów: – zeznania świadka (protokół przesłuchania z 31.03.2016 r.): T. P. – projektanta odpowiedzialnego za wydzielenie w nieruchomości budynkowej przy ul. [...] w W. na wniosek Stron skarżących prowadzących działalność gospodarczą na terenie wspomnianej nieruchomości w ramach spółki cywilnej A – zeznania Strony skarżącej (protokół przesłuchania z 22.03.2017 r.): M. W. – właściciela nieruchomości budynkowej z wyłączeniem odrębnej własności lokalu nr 1, – zeznania świadka (protokół przesłuchania z 22.03.2017 r.): M. W. – właściciela lokalu nr 1, – oględziny nieruchomości przy ul. [...] (protokół z 25.04.2017 r.) – ewidencja środków trwałych wraz z wyjaśnieniami o amortyzacji nieruchomości przy ul [...] w działalności A W aktach znajdują się również m.in. dowody w postaci: rzutów nieruchomości budynkowej przy ul. [...], projektu przebudowy budynku przy ul. [...] z przeznaczeniem na jednostanowiskową stacje kontroli samochodów ciężarowych, magazyn, zaplecze socjalne wraz z infrastrukturą, utwardzeniu placu manewrowego oraz wydzielenie parkingu na samochody osobowe, akt notarialny Repetytorium A numer [...] z [...] marca 2014 r. Strony skarżące nie kwestionują zaś kompletności zebranego materiału dowodowego. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy rozstrzygnąć więc należało spór dotyczący powierzchni wspólnej nieruchomości budynkowej przy ul [...] po wyodrębnieniu odrębnej własności dwóch lokali (nr 1 i nr 2) niemieszkalnych: Czy pozostała po wyodrębnieniu ww. lokali część nieruchomości budynkowej (stacja diagnostyczna, magazyn) stała się częścią wspólną jak twierdzą Strony skarżące, czy też częścią wspólną są jedynie korytarzyk i przedsionek – takie stanowisko przyjmuje SKO. Zdaniem Sądu dokonanej przez organy ocenie zebranego materiału dowodowego nie można zarzucić dowolności – odpowiada ona wymogom art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 201 ze zm.) – dalej jako o.p., w związku z art. 3 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 80, poz. 903 ze zm.) – dalej jako u.w.l. Stosownie do treści art. 3 ust. 2 u.w.l.: "Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali." Zawartemu w tym przepisie warunku nie służenia wyłącznie do użytku właściciela lokalu zdaniem Sądu należy nadać walor obiektywny a zarazem przedmiotowy. Innymi słowy fakt rzeczywistego korzystania z nieruchomości, która jest poza odrębnym lokalem (o odrębnej własności) w danej nieruchomości budynkowej przez właściciela wyodrębnionego lokalu nie jest wystarczający dla uznania, że właściciel lokalu korzysta z części wspólnej. Może to być oczywiście część wspólna, ale również powierzchnia przynależna do lokalu (części składowe) lub też powierzchnia odrębnej nieruchomości (np. lokalu w tym niewyodrębnionego lokalu mieszkalnego/niemieszkalnego z której za zgoda właściela/i grzecznościowo korzysta właściciel wyodrębnionego lokalu). Innymi słowy korzystanie z niewyodrębnionej części nieruchomości budynkowej właściciela wyodrębnionego lokalu automatycznie nie oznacza że niewyodrębniona część jest częścią wspólną. Wskazać przy tym należy, że zaświadczenie o samodzielności lokalu o którym mowa w art. 2 ust. 3 u.w.l. jest wydawane na potrzeby postępowania o ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu mieszkalnego, a jego brak nie przesądza o stanie faktycznym odnośnie lokalu niewyodrębnianego – jego samodzielności lub braku takiej cechy. Akta sprawy przemawiają aby wyciągnąć wnioski zbieżne z wynikającymi z zaskarżonej decyzji – pomieszczenie magazynowe oraz pomieszczenie stacji diagnostycznej, stanowiące wyłączną własność Stron skarżących nie mogą zostać uznane za część wspólną obu wyodrębnionych lokali nr 1 i nr 2. Pomieszczenia hali oraz stacji w żaden sposób nie wpływały, czy też umożliwiały korzystanie z lokalu nr 1, który nie stanowi własności Stron skarżących jak i z wyodrębnionego samodzielnego lokalu nr 2 stanowiącego własność Skarżących. Z dokumentacji zawartej w aktach oraz z przeprowadzonych oględzin wynika brak bezpośredniego przejścia zarówno z magazynu jak i stacji diagnostycznej do lokalu nr 1 i lokalu nr 2. Przejściu jest ale poprzez przedsionek między stacją a lokalem nr 1 lub korytarzyk między stacją a lokalem nr 2. Podnoszoną przez Strony skarżącą kwestię dostępu do lokalu nr 1 z zewnątrz rozwiązywał przedsionek za pośrednictwem którego można było wejść zarówno do lokalu nr 1 jaki i stacji diagnostycznej, ale również osobne bezpośrednie wejście. Twierdzenia Stron skarżących jakoby stacja diagnostyczna stanowiła niejako korytarz umożliwiający dostęp do lokalu nr 1 nie znajduje oparcia ani w dowodzie z oględzin ani w dokumentacji projektowej. Podobnie ma się kwestia dostępu do lokalu nr 2 i stacji diagnostycznej tu dostęp do lokalu nr 2 odbywa się za pośrednictwem korytarzyka, ale również osobnego wejścia. Należy podkreślić, że stacja diagnostyczna jak i hala magazynowa posiadają odrębne wejścia z zewnątrz, przy czym hala magazynowa nie jest w ogóle skomunikowana z lokalami nr 1 i nr 2. Fakt, iż właściciel lokalu nr 1 miał swobodny dostęp do pozostałych pomieszczeń nieruchomości przy ul. Wrocławskiej stanowiących własność Stron skarżących nie świadczy, że korzystał ze wspólnego dla wyodrębnionych pod względem użytkowania charakteru owych pomieszczeń lecz raczej z uwagi na dobrą wolę Skarżących. Podnieść w tym miejscu należy, że nieruchomość przy ul. [...] stanowiła dla Stron skarżących środek trwały prowadzonej działalności gospodarczej, a właściciel lokalu nr 1 w działalności tej nie partycypował – brak jest więc uzasadnienie dla którego miałby korzystać z odrębnej własności. Właściciel lokalu nr 1 nie brał również udziału w przebudowie nieruchomości przy ul. [...] – inwestorem była Spółka cywilna A. Nie sposób zatem przyjąć by nieruchomości będące własnością wspólników spółki cywilnej i stanowiące środki trwałe wykorzystywane w działalności gospodarczej (ewidencja środków trwałych, odpisy amortyzacyjne) wspólników miały w jakikolwiek sposób służyć właścicielowi wyodrębnionego samodzielnego lokalu nr 1 – M. W., który w żaden sposób nie uczestniczył w owej działalności i jak wynika ze złożonych zeznań nie orientował się w wykorzystywaniu pozostałej po wyodrębnieniu lokali nieruchomości. Sąd zgadza się przy tym ze stanowiskiem prezentowanym przez SKO, iż zeznania Strony skarżącej – M. W. (właściciela lokalu nr 2 i reszty nieruchomości poza lokalem nr 1) oraz świadka M. W. są niespójne i sprzeczne, czego przykładem są odpowiedzi na pytania o odrębne wejście do lokalów nr 1 i nr 2: Strona skarżąca stwierdziła, że: "W celu wejścia do każdego z wyodrębnionych lokali należy przejść przez stacje diagnostyczną." Natomiast świadek M. W.: "Świadek oświadczył, że do lokalu nr 1 można wejść przez stacje diagnostyczną, a także od frontu budynku oraz od tyłu budynku bezpośrednio. Świadek nie zna możliwości wejścia do lokalu użytkowego nr 2." Ocena tych środków dowodowych, przy uwypuklanej przez Strony skarżącej argumentacji braku dostępu do lokalu nr 1 i nr 2 bez pośrednictwa stacji diagnostycznej w konfrontacji z resztą materiału dowodowego – w tym treścią protokołu oględzin, do którego Skarżący nie wnieśli zastrzeżeń nie przemawia za stanowiskiem Stron skarżących. Zauważyć również należy, że świadek T. P., który na zlecenie przecież Stron skarżących zaprojektował przebudowę nieruchomości przy ul. [...] zeznał, że pozostała po wydzieleniu lokali część nieruchomości jest samodzielnym lokalem użytkowym. Magazyn jak i stacja diagnostyczna zdaniem Sądu rzeczywiście wypełnia przesłanki z art. 2 ust. 2 u.w.l. (z modyfikacją iż chodzi o lokal niemieszkalny) wydzielenia przestrzennego (ściany), samodzielności oraz odrębnej własności jak bowiem wynika z materiału dowodowego: – "Nieruchomość położona w W. przy ul. [...] składa się z budynków połączonych ze sobą ścianą (numery geodezyjne) (...) tj. budynku hali magazynowej i stacji diagnostycznej ..." – protokół oględzin z 25.04.2017 r. Budynkiem zaś stosownie do art. 1 pkt 1 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U., z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) jest obiekt budowlany wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych – rzuty nieruchomości i wypis z kartoteki budynku świadczą o wyodrębnieniu – wyodrębnienie - budynek – nieruchomość jest przedmiotem odrębnej od lokalu nr 1 i nr 2 własności Stron skarżących - samodzielność, – nieruchomość stanowi środek trwały w działalności gospodarczej Stron skarżących. Odnosząc się do przytoczonych przez Stronę skarżącą orzeczeń wskazać należy, że zarówno organy jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu związani są prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z 10.03.2015 r. o sygn. akt I SA/Wr 2203/14 z 10 marca 2015 r., który nakazywał przeprowadzenie ustaleń w zakresie rozmiaru części wspólnej (w tym możliwość dowodu z oględzin) nieruchomości i nie wskazywał na automatyzm przyjęcia całej pozostałej - po wyodrębnieniu samodzielnych lokali nr 1 i 2 - powierzchni nieruchomości przy ul. [...] za część wspólną. Jak już wskazano zdaniem składu orzekającego zalecenia zostały w sposób prawidłowy wykonane. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że podniesione w skardze argumentacja dotycząca ustaleń stanu faktycznego w zakresie wyłączenia z części wspólnej nieruchomości powierzchni stacji diagnostycznej oraz hali magazynowej nie znajdują uzasadnienia. W rezultacie braku błędu organu odnośnie ustaleń faktycznych organ nie naruszył również art. 3 ust. 2 u.w.l. i art. 3 ust. 5 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.) – u.p.o.l. Brak naruszeń przepisów prawa, o których mowa w szczególności w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązywał Sąd do oddalenia skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a.