I SA/Wr 345/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z/s w J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2011 rok postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżąca Spółka, w wyniku wezwania do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, pismem z dnia 26 października 2012 r. wniosła o zwolnienie z tej opłaty oraz nieobciążanie dalszymi kosztami. Na urzędowym formularzu wniosku uzasadniała, że od lipca 2010 r. jest pozbawiona majątku i możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Od 2 lat nie ma zleceń i przychodu. Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika, że kapitał zakładowy Spółki wynosi 4.000 zł – taką wartość miał aport w postaci komputera w momencie zakładania Spółki w 2001 r. Spółka nie dysponuje żadnymi środkami trwałymi i nie odnotowała jakichkolwiek obrotów w latach 2011 i 2012. Nie posiada też rachunków bankowych, gdyż bank, ze względu na brak obrotów, zlikwidował konto. Strona wskazała dodatkowo, że posiada nieruchomość zajętą obecnie przez Urząd Skarbowy, która ze względu na stan techniczny nie nadaje się do adaptacji, z kolei koszty rozbiórki przewyższają czterokrotnie wartość budynków. Do wniosku załączone zostały kopie: pisma prezesa zarządu Spółki dotyczące kradzieży dokumentacji Spółki w 2010 r., pozwu Spółki oraz wyroku z 26 lipca 2012 r., mocą którego Spółce zostało zasądzone odszkodowanie w wysokości 15.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi, liczonymi od 16 sierpnia 2011 r. Powyższe dane nie dają podstaw do uwzględnienia żądania wniosku. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, w przypadku osób prawnych może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zwrócić należy uwagę, że powyższa regulacja uzależnia przyznanie prawa pomocy osobom prawnym wyłącznie od przesłanki posiadania lub też nieposiadania dostatecznych środków finansowych. Brak jest dodatkowych obwarowań, tak jak ma to miejsce w przypadku osób fizycznych, co do których należy uwzględnić zabezpieczenie środków niezbędnych dla ich koniecznego utrzymania. Co do osób prawnych, niewątpliwie należy też mieć na uwadze konsekwencje poniesienia kosztów sądowych, takie jak utrata płynności finansowej. Taka okoliczność jednak w przypadku wnioskującej Spółki, zdaniem referendarza sądowego, nie zachodzi. Zauważyć trzeba, że strona dysponuje środkami finansowymi – wyrokiem, którego kopię załączyła do wniosku, została jej zasądzona kwota 15.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi (od tej kwoty należało odliczyć koszty sądowe zasądzone pozwanemu i koszty ściągnięte na rzecz Skarbu Państwa – łącznie około 5.000 zł). Na obecnym etapie postępowania strona obowiązana jest uiścić opłatę kancelaryjną w kwocie 100 zł. Co do ewentualnych przyszłych kosztów sądowych, to ograniczają się one do wpisu od skargi kasacyjnej, którego wartość stanowi połowę wpisu od skargi, lecz nie mniej niż 100 zł. Zaś wpis od skargi w niniejszej sprawie został wyznaczony również na kwotę 100 zł i został przez stronę opłacony. Mając zatem na względzie powyższe uwagi, należało uznać, że Spółka dysponuje dostatecznymi środkami na uiszczenie opłaty kancelaryjnej i ewentualnych przyszłych kosztów sądowych. Ich poniesienie z kolei, w ocenie referendarza sądowego, nie będzie pociągać dla strony żadnych negatywnych skutków. Spółka bowiem, jak sama wskazała, nie ma majątku i nie prowadzi działalności od kilku lat. Zatem opłacenie kosztów nie wpłynie w jakikolwiek sposób na jej dotychczasowe funkcjonowanie, co zresztą potwierdza fakt zapłaty wpisu od skargi. Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 2 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.