I SA/Wr 3481/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Lidia Błystak, Sędzia NSA - Barbara Hnatiuk (sprawozdawca), Sędzia WSA - Andrzej Cisek, Protokolant - Edyta Luniak, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego ZOZ - Dziecięcy Szpital Kliniczny we W. na wynik kontroli Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie prawidłowości wykorzystania środków z budżetu państwa przyznanych w r. 1999 p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej we W., przeprowadził kontrolę w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej - Dziecięcym Szpitalu Klinicznym we W., w zakresie prawidłowości wykorzystania środków z budżetu państwa, przyznanych na finansowanie wysokospecjalistycznych procedur medycznych w r. 1999. Organ kontroli ustalił, że w r. 1999 kontrolowany ZOZ zawarł z Ministerstwem Zdrowia umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych na realizację wysokospecjalistycznych procedur medycznych, finansowanych z budżetu państwa, a wymienionych w przepisach załączników A, B i C do rozporządzenia MZiOS z dnia 2 listopada 1998r. w sprawie wykazu wysokospecjalistycznych procedur (...) oraz zasad i trybu udzielania tych świadczeń (Dz. U. Nr 140, poz. 910). oraz w załączniku do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 1999r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie wykazu wysokospecjalistycznych procedur (...) oraz zasad i trybu udzielania tych świadczeń (Dz. U. nr 106, poz. 1214). Operacje gospodarcze dotyczące realizacji umów ujęte zostały zdaniem Inspektora prawidłowo w urządzeniach księgowych. Stwierdzono jednakże jeden przypadek zaksięgowania kwoty przeznaczonej na leczenie chorych zakażonych wirusem HIV, którego ZOZ faktycznie w r. 1999 nie wykonał, co stanowi o naruszeniu przepisu art. 24 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 24 września, 1994r. o rachunkowości (Dz. U. Nr 121, poz. 591 ze zm.). Stwierdzono ponadto naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy o rachunkowości przez nieujęcie w urządzeniach księgowych wartości nieodpłatnie otrzymanych leków antyretrowirusowych. Dopatrzył się organ kontroli skarbowej naruszenia przepisów ustawy z dnia 10 czerwca 1994r. o zamówieniach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 1998r. Nr 119, poz. 773 ze zm.), wskutek udzielenia przez ZOZ zamówień na dostawy portów naczyniowych, dializatorów, linii tętniczych i linii krwi oraz koncentratów. Powołując przepis art. 27 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 1999r. Nr 54, poz. 572 ze zm.), Inspektor Kontroli Skarbowej wniósł o podjęcie przez kontrolowany podmiot skutecznych działań mających na celu usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, w szczególności zaś o przestrzeganie postanowień ustawy o rachunkowości oraz dostosowanie postępowania przy udzielaniu zamówień publicznych do wymogów ustawy o zamówieniach publicznych. Wynik kontroli opatrzono pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wniesieniu do organu wniosku o usunięcie naruszeń prawa. Samodzielny Publiczny ZOZ - Dziecięcy Szpital Kliniczny we W. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na wskazany wynik kontroli, zarzucając naruszenie przepisów art. 187 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej, jak również powołanych w wyniku kontroli przepisów ustawy o rachunkowości oraz przepisów ustawy o zamówieniach publicznych i domagając się uchylenia zaskarżonego wyniku kontroli oraz umorzenia postępowania w sprawie. Strona skarżąca kwestionowała zarówno ustalenia dokonane przez organ kontroli, jak i wnioski z nich wysnute. Odpowiadając na skargę, organ kontroli skarbowej wnosił o jej odrzucenie i twierdził, że zaskarżony wynik kontroli nie spełnia przesłanek z art. 16 ust. 1 pkt 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Powołano uchwałę NSA z dnia 7 grudnia 1998r. (Sygn. akt FPS 18/98, ONSA 1999/2/43). Z ostrożności procesowej wniósł organ kontroli skarbowej o oddalenie skargi, z przedstawieniem argumentacji wskazującej na zgodność z prawem ustaleń i zobowiązań zawartych w zaskarżonym wyniku kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny, właściwy do rozpoznawania niniejszej sprawy po myśli przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2000r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), po rozpatrzeniu stanu faktycznego i prawnego sprawy zważył: Stosownie do przepisu art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sady administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, orzekając w sprawach skarg na decyzje administracyjne, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, na postanowienia, które kończą postępowanie lub które rozstrzygają sprawę co do istoty, na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, jak również inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a wreszcie - ze skarg na akty wymienione w przepisach art. 3 § 2 pkt 5-7 powołanej ustawy oraz na bezczynność organów w przypadkach dotyczących niewydania decyzji lub postanowienia o cechach wyżej wskazanych (art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy). Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest akt, wydany przez organ kontroli skarbowej w trybie art. 27 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 1999r., Nr 54, poz. 572 ze zm.). Jak to słusznie podnosi organ w odpowiedzi na skargę, nie jest to żaden z aktów, decyzji lub postanowień, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-4 powołanego Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Ponad wszelką wątpliwość nie stanowi wynik kontroli decyzji lub postanowienia. Nie jest również innym aktem, o którym mowa w ar. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy. Jak to bowiem jasno wynika z treści przedmiotowego wyniku kontroli, nie przyznaje on stronie skarżącej żadnego uprawnienia, jak również nie nakłada żadnego obowiązku prawnego, którego wykonanie mogłoby być egzekwowane w sposób prawem przewidziany. Omawiany wynik kontroli wskazuje wyłącznie uchybienia strony skarżącej, polegające na niewłaściwym wykonaniu postanowień umów, zawartych z organem centralnym; dokonuje ustaleń faktycznych, opartych na zebranych w toku kontroli dowodach. Taki akt zatem, nie dotyczący przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa, nie podlega zaskarżeniu do sądu wojewódzkiego. Nie tworzy podstawy do wniesienia skargi pouczenie, zawarte w omawianym wyniku kontroli. Nie tworzy bowiem prawa do zaskarżenia aktu błędne pouczenie co do możliwości zaskarżenia, udzielone stronie przez organ. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny miał obowiązek stwierdzić niedopuszczalność skargi wniesionej w tej sprawie, co musiało skutkować jej odrzuceniem po myśli przepisu art. 58 § 1 pkt 6 powołanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.