I SA/Wr 357/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o. o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2006 r. postanawia zawiesić postępowanie. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...], utrzymująca w mocy orzeczenie Naczelnika Urzędu Celnego w W., którym odmówiono A sp. z o. o. w J. G. stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za maj 2006 r. Powyższa decyzja została wydana w wyniku złożenia przez skarżącą Spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty w tymże podatku, z uwagi na sprzeczność regulacji krajowych w zakresie powstania obowiązku podatkowego przy sprzedaży energii elektrycznej z regulacjami prawa wspólnotowego – przepisami Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (DZ.UE.L.03.283.51 – dalej Dyrektywy energetycznej). Organy podatkowe stwierdziły, że brak dostatecznej precyzyjności i bezwarunkowości przepisów Dyrektywy energetycznej uniemożliwia jej bezpośrednie zastosowanie z pominięciem regulacji krajowych. Skoro natomiast podatnik, zgodnie z obowiązującymi przepisami, wykonał ciążący na nim obowiązek zadeklarowania zobowiązania podatkowego i jego terminowej zapłaty, brak było podstaw do uznania zapłaconej akcyzy za nadpłatę przy równoczesnej niemożliwości bezpośredniego zastosowania norm Dyrektywy energetycznej. W skardze Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzucając im między innymi naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną i nieuzasadnioną interpretację art. 21 ust. 5 Dyrektywy energetycznej oraz art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor Izby Celnej zauważył, że Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt I FSK 240/08, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu zagadnienie prawne w przedmiocie oceny zgodności z Konstytucją przepisów Działu III, Rozdziału 9 Ordynacji podatkowej, regulującego instytucję nadpłaty, w szczególności art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w zakresie, w jakim nie warunkują one stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym od tego, kto poniósł ekonomiczny ciężar tego podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej: p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Mając na uwadze fakt, że powstały między stronami spór dotyczy zagadnienia prawnego, który stał się przedmiotem postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym, zainicjowanego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r., sygn. I FSK 240/08, Sąd doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ocena zgodności z Konstytucją RP ustawowej podstawy do wydania zaskarżonej decyzji, niewątpliwie będzie miała wpływ na wynik kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p. p. s. a. orzekł jak w sentencji postanowienia.