I SA/Wr 359/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek- sprawozdawca, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Marcin Kuliś, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2012 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą we W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia czynności egzekucyjnych oddala skargę. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n. Przedmiotem skargi "A" Sp. z o.o. we W. (dalej: strona skarżąca, spółka) jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] 2012, którym uchylono postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – "B" z dnia [...] 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności "C" sp. z o.o. i w tym zakresie umorzono postępowanie oraz utrzymano w mocy postanowienie organu I instancji w części dotyczącej odmowy uchylenia czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunku bankowego w Banku "D" S.A. W stanie faktycznym – w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – "B" (dalej: Naczelnik Urzędu Skarbowego, organ I instancji) będący jednocześnie organem egzekucyjnym podjął wobec spółki czynności egzekucyjne w postaci zajęcia rachunku bankowego w Banku "D" S.A. oraz dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej z tytułu świadczonych usług we "C" sp. z o.o. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w wyniku pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony rozłożył na raty spłatę egzekwowanych zaległości podatkowych oraz wstrzymał realizację wyżej wymienionych środków egzekucyjnych. O wstrzymaniu realizacji zajęć egzekucyjnych dłużnicy zajętych wierzytelności zostali poinformowani. Nadto pismami z dnia 28 października 2011 r. skierowanymi do dłużników zajętych wierzytelności (do Banku "D" S.A. - pismo nr [...], do "C" Sp. z o.o. – pismo nr [...]) działając w oparciu o dyspozycję art. 58 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2005 nr 229 poz. 1954 ze zm., dalej: u.p.e.a.), organ I instancji wyraził zgodę na korzystanie przez spółkę ze środków pieniężnych będących przedmiotem ww. zajęć egzekucyjnych w okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, tj. do [...] sierpnia 2012 r. Pismem z dnia 21 października 2011 r. strona skarżąca wniosła o uchylenie, w oparciu o art. 58 § 2 u.p.e.a., dokonanej w postępowaniu egzekucyjnym czynności w postaci zajęcia rachunku bankowego. W uzasadnieniu wskazała, że brak uchylenia zajęcia rachunku bankowego powoduje, że udzielona skarżącej ulga w spłacie zaległości podatkowych ma jedynie charakter pozorny, gdyż strona mimo możliwości spłaty zobowiązań w systemie ratalnym, nie odzyskała możliwości swobodnego dysponowania swoimi środkami. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] 2011 r. odmówił uchylenia czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunku bankowego, a nadto odmówił uchylenia zajęcia wierzytelności z tytułu świadczonych usług u dłużnika zajętej wierzytelności – "C" sp. z o.o. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżącej umożliwiono swobodne dysponowanie środkami finansowymi zgromadzonymi na rachunkach bankowych poprzez wyrażenie zgody na podstawie art. 58 § 1 u.p.e.a., na dokonywanie wypłat środków pieniężnych znajdujących się na zajętym rachunku bankowym. Brak jest więc ważnego interesu zobowiązanego stanowiącego niezbędną przesłankę do uwzględnienia wniosku strony. W zażaleniu na ww. postanowienie pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przepisu art. 58 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: kpa) w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez nieuwzględnienie słusznego interesu jednostki oraz naruszenie art. 58 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 8 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez podjęcie w tym samym stanie faktycznym odmiennych rozstrzygnięć. W uzasadnieniu spółka podniosła, że organ orzekając o rozłożeniu na raty zaległości podatkowych, uwzględnił ważny interes podatnika mając na uwadze potrzebę zachowania stabilności finansowej firmy. Ale układ ratalny został zakłócony, gdyż organ przyznając ulgę, jednocześnie utrudnił spółce swobodne dysponowanie środkami, a co za tym idzie wykonanie przez spółkę zobowiązania publicznoprawnego napotkało na komplikację, a sama przyznana ulga została obciążona dodatkowymi kosztami związanymi z jej obsługą. Spółka wskazała, że część środków, które zamierzała sukcesywnie przeznaczać na spłatę zaległości podatkowych, zmuszona jest przeznaczać na opłaty bankowe, którymi z powodu blokady rachunku obciążana jest przez bank. Wskazała strona, że blokada rachunku bankowego uniemożliwiła dokonywanie operacji bankowych w formie elektronicznej, co wcześniej w sposób znaczący redukowało koszty działalności spółki. Obecnie rozliczenia bankowe i zlecenia zapłaty wykonywane są w systemie poza internetowym, co skutkuje dodatkowym kosztem w wysokości 6 zł, pobieranym pod każdym zleceniem przelewu. Nadto zdaniem skarżącej organ jest niekonsekwentny, ponieważ z jednej strony w ramach układu ratalnego poparł ważny interes podatnika i uwzględnił system ratalny, a z drugiej strony pomija ważny interes podatnika. Takie zachowanie organu jest sprzeczne z zasadą zaufania i narusza art. 8 kpa. Dyrektor Izby Skarbowej we W. (dalej: organ odwoławczy, Dyrektor Izby Skarbowej) postanowieniem z dnia [...] 2012 r. uchylił zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2011 r. w zakresie odmowy uchylenia czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wierzytelności pieniężnej u dłużnika zajętej wierzytelności "C" sp. z o.o. i umorzył postępowanie w tym zakresie, wskazując, że wniosek strony nie dotyczył tego środka egzekucyjnego, a więc organ I instancji orzekł ponad żądanie strony. Organ odwoławczy utrzymał natomiast w mocy postanowienie organu I instancji w pozostałej części, podzielając pogląd o braku wystąpienia w sprawie ważnego interesu zobowiązanego. Organ odwoławczy wskazał, że argumentacja strony oparta na twierdzeniu, że uchylenie czynności egzekucyjnych umożliwiłoby spółce niezakłóconą spłatę zaległości podatkowych w układzie ratalnym nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ egzekucyjny działając w oparciu o dyspozycję art. 58 § 1 u.p.e.a. zezwolił zobowiązanej spółce na dokonywanie wypłat z zajętych rachunków bankowych w okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Tym samym zarzut strony, że odmowa uchylenia czynności egzekucyjnych jest przyczyną niemożności dokonywania wpłat z tytułu rat udzielonych zobowiązanej spółce jest niezasadny. Zauważył także organ odwoławczy, że konieczność ponoszenia opłat w określonej wysokości związanych z funkcjonowaniem spółki, w tym opłat ponoszonych z tytułu operacji bankowych, wynika z zaakceptowanej przez spółkę oferty bankowej. W związku z powyższym wydatki związane z dokonywaniem operacji bankowych obiektywnie nie odbiegają od sytuacji innych funkcjonujących w obrocie gospodarczym spółek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie orzeczeń obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Podobnie jak w odwołaniu zarzuciła strona naruszenie: - art. 58 § 2 u.p.e.a. przez nieuwzględnienie przy wydawaniu rozstrzygnięć słusznego interesu skarżącej w uchyleniu czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunku bankowego; - art. 58 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez wydanie w tym samym stanie faktycznym dwóch przeczących sobie rozstrzygnięć. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że na skutek odmowy uchylenia czynności egzekucyjnej układ ratalny został zakłócony, gdyż utrudnione jest swobodne dysponowanie środkami - w tym wykonywanie zobowiązań publicznoprawnych w ramach układu ratalnego. Przyzna ulga została obciążona dodatkowymi kosztami związanymi z jej obsługą - zdaniem skarżącej nie znajduje to racjonalnego uzasadnienia w okolicznościach sprawy, gdyż interes wierzyciela publicznoprawnego został należycie zabezpieczony. Skarżąca podała, że przy racie w wysokości 8.000,00 zł, dodatkowe koszty związane z dokonywaniem operacji bankowych wynoszą 800 zł miesięcznie. Podniosła strona, że sam fakt wyrażenia zgody przez organ na dokonywanie wypłat z rachunku bankowego, nie oznacza, że słuszny interes jednostki związany z zachowaniem płynności finansowej i ekonomicznej oraz umożliwiający jej dalsze prowadzenie działalności gospodarczej jest zachowany, ponieważ spółka mimo tej zgody nadal nie może dokonywać wypłat za pośrednictwem konta internetowego. W praktyce banki nie odblokowują bowiem dostępu do konta internetowego nawet w przypadku wyrażenia przez organ egzekucyjny "ogólnej" zgody na korzystanie z rachunku bankowego i tak jest w tej sprawy. Sytuacja ta nie jest wyborem oferty bankowej przez stronę. Ponadto skarżąca zarzuciła, że organ działający na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jest zobowiązany zgodnie z art. 7 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem jednostki, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Uchylenie zajęcia rachunku bankowego jest zaś zgodne z interesem strony i nie narusza interesów Skarbu Państwa. W odpowiedzi na skargę organ nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Organ podkreślił, że wbrew twierdzeniom strony, umożliwiono skarżącej niezakłóconą spłatę zobowiązań podatkowych, udzielając na podstawie art. 58 § 1 u.p.e.a. zgody na dokonywanie wypłat z zajętego rachunku bankowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę, rozstrzygniętą decyzją ostateczną, z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji (bądź postanowienia) w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać też trzeba, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu sprowadza się do oceny legalności rozstrzygnięcia odmawiającego skarżącej uchylenia czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunku bankowego. Podstawą wydania zaskarżonego postanowienia jest przepis art. 58 u.p.e.a., który w § 1 przewiduje, że w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego pozostają w mocy dokonane czynności egzekucyjne, z tym że w okresie zawieszenia z przyczyn określonych w art. 56 § 1 pkt 1 i 4 mogą być dokonywane, za zgodą organu egzekucyjnego, wypłaty z rachunków bankowych zobowiązanego po przedstawieniu przez niego dokumentów świadczących o konieczności poniesienia danych wydatków. Z kolei § 2 stanowi, że organ egzekucyjny może jednak uchylić dokonane czynności egzekucyjne, jeżeli zostaną spełnione łącznie trzy przesłanki: 1. jest to uzasadnione ważnym interesem zobowiązanego, 2. interes wierzyciela nie stoi temu na przeszkodzie, 3. osoby trzecie na skutek tych czynności nie nabyły praw. W sprawie niekwestionowane jest, że osoby trzecie nie nabyły praw. Podkreślić również na wstępie należy, że przepis art. 58 § 2 u.p.e.a. upoważnia organ do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnym, na co wskazuje zwrot "organ egzekucyjny może (...)". Uznanie administracyjne oznacza, że ustawodawca pozostawił organowi egzekucyjnemu swobodę w podjęciu pozytywnego rozstrzygnięcia, nawet wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki. Uznaniowość polega na tym, że to do organu - w sprawie egzekucyjnego, należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy, a sądowa kontrola legalności aktów administracji opartych na uznaniu ma charakter ułomny. Z woli ustawodawcy obejmuje ona jedynie przestrzeganie przez organy procedury przewidzianej przepisami. Kontrola legalności takiego postanowienia sprowadza się zatem do oceny przez Sąd, czy wydanie postanowienia zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, czy prawidłowo został zebrany i oceniony materiał dowodowy, czy organ rozważył wszystkie okoliczności, które mogą mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia. Sąd stwierdził, że w rozpoznanej sprawie organ orzekający nie naruszył przepisów postępowania. Zarówno Naczelnik Urzędu Skarbowego, jak i Dyrektor Izby Skarbowej w sposób zgodny z procedurą przeprowadził postępowanie i w sposób mający uzasadnienie, logiczny i pozbawiony dowolności uznał, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu zobowiązanego. Słusznie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, że sam fakt zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie oznacza automatycznego uchylenia czynności egzekucyjnych, wręcz przeciwnie, czynności zgodnie z art. 58 § 1 u.p.e.a. pozostają w mocy, a jedynie na podstawie art. 58 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny może, o ile zostaną spełnione przesłanki czynności uchylić. Oznacza to, że sam fakt rozłożenia spłaty zaległości podatkowych na raty, co stanowi jedną z przesłanek do zawieszenia postępowania egzekucyjnego (art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), nie jest równoznaczny ze spełnieniem przesłanek z art. 58 § 2 u.p.e.a., w tym z wystąpieniem ważnego interesu zobowiązanego. Ważny interes zobowiązanego podlega badaniu w toku postępowania o uchylenie czynności egzekucyjnej. Pojęcie ważny interes zobowiązanego nie jest zdefiniowane, dla jego sprecyzowania zasadne jest odwołanie się do piśmiennictwa. Przyjmuje się, że o istnieniu ważnego interesu zobowiązanego nie decyduje subiektywne przekonanie zobowiązanego, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane. (Piotr Pietrasz, komentarz do art. 58 u.p.e.a., LEX). Czyli sytuacja w jakiej znalazła się strona winna być uzasadniona wystąpieniem szczególnych okoliczności, których ocena winna być dokonana z uwzględnieniem ogólnie obowiązujących wartości, ponadto brak uchylenia czynności egzekucyjnych winien mieć wpływ na sytuację zobowiązanego. Z akt niniejszej sprawy wynika, że strona występując z wnioskiem z dnia 21 października 2011 r. (do Urzędu Skarbowego pismo wpłynęło 24 października 2011 r., a do Działu Egzekucji 28 października 2011 r.) o uchylenie zajęcia rachunku bankowego, jako ważny interes zobowiązanego wskazała, że brak uchylenia zajęcia rachunku bankowego uniemożliwia jej realizację udzielonego układu ratalnego, ponieważ strona nie odzyskała możliwości swobodnego dysponowania swoimi środkami. Naczelnik Urzędu Skarbowego wstrzymał realizację zajęcia wierzytelności – zawiadomienie z dnia 28 września 2011 r. nr [...] i nr [...] skierowane do Banku "D" S.A., a następnie pismem z dnia 28 października 2011 r. nr [...] skierowanym do Banku "D" S.A. wyraził zgodę na korzystanie ze środków finansowych zgromadzonych na zajętym rachunku bankowym w okresie trwania zawieszenia postępowania egzekucyjnego, tj. do dnia [...] sierpnia 2012 r. W związku z umożliwieniem stronie swobodnego dostępu do środków na rachunku bankowym Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] 2011 r. odmówił uchylenia czynności egzekucyjnej, ponieważ podnoszona przez stronę przesłanka ważnego interesu strony już nie występowała. W zażaleniu na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego strona wskazała, że istnieje ważny interes zobowiązanego w uchyleniu czynności egzekucyjnej, ponieważ strona nie ma możliwości korzystania z przelewów internetowych, co podraża koszty obsługi bankowej i utrudnia realizację układu ratalnego. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując zażalenie wskazał, że stronie umożliwiono nieograniczone korzystanie z rachunku bankowego, natomiast konieczność ponoszenia opłat za prowadzenie rachunku bankowego nie może być traktowana jako ważny interes zobowiązanego. Jest to okoliczność, z którą musi liczyć się każdy podmiot korzystający z rachunków bankowych i sytuacja skarżącego nie odbiega od sytuacji innych podmiotów funkcjonujących w obrocie, a ponadto kwestia warunków, na jakich podmiot korzysta z rachunku bakowego jest jego indywidualnym wyborem. W ocenie Sądu stanowisku wyrażonemu przez Dyrektora Izby Skarbowej nie można zarzucić dowolności i braku uzasadnienia. Ważny interes zobowiązanego, jak słusznie wskazał organ nie może sprowadzać się do subiektywnego odczucia strony, ale należy go oceniać w kontekście wszystkich okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego zapewnił stronie pełny, swobodny dostęp do środków na rachunku bankowym, co de facto oznacza, że zajęcie rachunku bankowego w niczym strony nie ogranicza. Organ egzekucyjny poprzez skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 58 § 1 u.p.e.a. - wyrażenie zgody na korzystanie ze środków finansowych zgromadzonych na rachunku do dnia [...] sierpnia 2012 r. - "zneutralizował" skutki zajęcia i w pełni umożliwił stronie wykonywanie układu ratalnego. Nie istnieją zatem przeszkody spowodowane zajęciem rachunku, które uniemożliwiałyby dokonywanie stronie transakcji, w tym drogą elektroniczną. Pozostaje jedynie ewentualna kwestia warunków na jakich strona zawarła umowę z bankiem. W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że wybór banku i sposobu obsługi rachunku bankowego wynika z indywidualnej decyzji podmiotu i nie jest to okoliczność - sytuacja nadzwyczajna spowodowana okolicznościami niezależnymi od strony, losowymi, którą można rozpatrywać w kategoriach ważnego interesu zobowiązanego. Konieczność ponoszenia opłat za obsługę rachunków bankowych dotyczy wszystkich korzystających z usług bankowych i każdy podmiot zawierający umowę z bankiem winien znać warunki dotyczące obsługi rachunków, jakie dany bank oferuje i jakie strona z własnej woli (swoją decyzją) akceptuje. Jeżeli strona wybrała bank, który ogranicza korzystanie w określonych przypadkach z przelewów internetowych, to uczyniła to w sposób świadomy i na własne ryzyko. Jednocześnie strona w żaden sposób nie wykazała, aby w jej przypadku warunki na jakich korzysta z rachunku bankowego wynikały z innych niż zawarta umowa, szczególnych okoliczności, niemożliwych do przewidzenia, czy też niemożliwych do zmiany. Twierdzenie strony zawarte dopiero w skardze do Sądu, że niemożność korzystania z przelewów internetowych nie jest wyborem oferty bankowej, ale jest to wynik ogólnej praktyki banków, które mimo wyrażenia zgody przez organ egzekucyjny na dokonywanie wypłat i tak uniemożliwiają korzystanie z przelewów elektronicznych – nie zostało niczym poparte. Zauważa Sąd, że strona powołuje się na ogólnikową praktykę banków, nie wskazuje natomiast na żadne konkretne trudności, które dotyczą jej sytuacji i które czynią jej przypadek szczególnym. Strona ani w skardze do Sądu, ani w toku postępowania przed organami nie wykazała i nie podnosiła, że Bank "D" S.A. bezpodstawnie nie uznaje wyrażonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego zgody na dysponowanie środkami na rachunku bankowym i ogranicza stronie korzystanie z przelewów internetowych z powodu zajęcia rachunku bankowego. Nie wskazywała również strona, że wyczerpała możliwości zmiany tej sytuacji, że np. podejmowała negocjacje z bankiem dotyczące obsługi jej rachunku. Zdaniem Sądu w stanie faktycznym sprawy organ nie miał podstaw, aby stwierdzić, że wystąpił ważny interes zobowiązanego, o jakim stanowi art. 58 § 2 u.p.e.a. Podkreślić należy, że strona powołując się na istnienie ważnego interesu zobowiązanego wskazała jedynie na konieczność ponoszenia opłat z tytułu dokonywanych przelewów bankowych, nie wykazała natomiast, że jest to sytuacja nadzwyczajna, wykraczająca poza zwykłe koszty funkcjonowania ponoszone przez podmioty gospodarcze. Nie podziela również Sąd stanowiska strony, że w sprawie w tym samym stanie faktycznym doszło do wydania dwóch sprzecznych rozstrzygnięć, czym naruszony miał zostać art. 58 § 2 u.p.e.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. i art. 7 kpa. Decyzja w przedmiocie rozłożenia na raty spłaty zaległości podatkowych i postanowienie dotyczące uchylenia czynności egzekucyjnych podlegają odmiennym regulacjom (art. 67a § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 58 u.p.e.a.) i nie są to rozstrzygnięcia podejmowane na podstawie tych samych przesłanek. Ponadto wbrew twierdzeniu strony, stan faktyczny stanowiący podstawę decyzji o rozłożeniu na raty i postanowienia o odmowie uchylenia czynności egzekucyjnej był inny. Jak słusznie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej okoliczności faktyczne, jakie zostały powołane przez stronę we wnioskach składanych w sprawach były odmienne. Jednocześnie, na co Sąd zwracał uwagę już wcześniej, zawieszenie postępowania egzekucyjnego, które powoduje m.in. udzielenie ulgi w postaci układu ratalnego, nie powoduje uchylenia czynności egzekucyjnych. Wręcz przeciwnie, zasadą jest, że czynności egzekucyjne pozostają w mocy, tym samym nie można mówić, że ważny interes podatnika, jaki jest oceniany w przypadku rozpatrywania wniosku o rozłożenie na raty jest zawsze tożsamy z wystąpieniem ważnego interesu zobowiązanego, o jakim stanowi art. 58 § 2 u.p.e.a. A w niniejszej sprawie, jak ocenił Sąd, na etapie rozpatrywania wniosku o uchylenie czynności egzekucyjnej organ egzekucyjny miał podstawy, aby uznać brak wystąpienia ważnego interesu zobowiązanego. Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.