I SA/Wr 36/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. T. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami opinii biegłego postanawia: odmówić wstrzymania zaskarżonego postanowienia. W skardze na w/w postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując ogólnie na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w przypadku jego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270; z 2004 r. Nr 162, poz. 1692; z 2005 r. Nr 94, poz. 788; Nr 169, poz. 1417), zwana dalej u.p.s.a., Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wskazane w tym przepisie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt FZ 496/204), uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Przy czym, powszechnie aprobowany jest pogląd, w myśl którego, za wymóg uprawdopodobnienia nie można uznać samego tylko powołania się przez wnioskodawcę na jedną z przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 u.p.s.a., tj. bez bliższego wskazania w czym wnioskodawca upatruje niebezpieczeństwo spowodowania skutków o jakich traktuje wymieniony przepis. W stanie faktycznym sprawy, skarżący domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia (obciążającego go kosztami opinii biegłego) wskazał ogólnie na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody, co wobec braku uszczegółowienia wskazywanego niebezpieczeństwa nie pozwalało Sądowi na merytoryczne odniesienie się do argumentu na podstawie którego strona wnioskowała o wstrzymanie zaskarżonego aktu. Niejako na marginesie należy nadto wskazać, iż wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia dotyczył kwestii obciążenia strony kosztami opinii biegłego, a więc świadczenia pieniężnego, które ze swej natury mają charakter odwracalny. Zgodnie z powyższym, nawet w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia (czego na obecnym etapie sprawy Sąd nie przesądza), skarżący nie poniesie szkody albowiem wówczas nastąpi zwrot egzekwowanej należności wraz z odsetkami. Uzupełniająco należy podnieść, iż nie wskazanie przez stronę okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 u.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający odmowę uwzględnienia wniosku (tak Jan Paweł Tarno w komentarzu: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189) . Jednocześnie, nawiązując do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa podatkowego należy nadmienić, iż rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 u.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.