I SA/Wr 360/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona ogólnikowo wskazała, iż wykonanie decyzji doprowadziłoby do negatywnych i nieodwracalnych skutków majątkowych. Powołując się na przesłankę ważnego interesu o jakim mowa w art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej skarżąca argumentowała o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazując na brak dostatecznych środków finansowych za spełnienie zobowiązania podatkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej u.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Kierując się w/w przesłankami dopuszczalności wstrzymania aktu lub czynności wydanych w postępowaniu administracyjnym (podatkowym) Sąd nie stwierdził okoliczności pozwalających na pozytywne rozpoznanie wniosku. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wskazała bowiem żadnych przesłanek, które mogłyby wskazywać na prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego wymaga dyspozycja przepisu art. 61 § 3 u.p.s.a. Zgodnie z ugruntowaną linią orzecznictwa, wymóg uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r.; sygn akt FZ 496/204). Nawiązując do uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji należy podnieść, iż za spełnienie tego wymogu nie można uznać samych twierdzeń strony (nie popartych żadnymi dokumentami) o braku środków pieniężnych na spełnienie zobowiązania podatkowego. Sam fakt braku środków pieniężnych w wymaganej wysokości nie uzasadnia bowiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, lecz okoliczność tę należy oceniać każdorazowo w powiązaniu z przesłankami ustawowymi wstrzymania decyzji o jakich mowa w art. 61 § 3 u.p.s.a. Niebezpieczeństwa zaś o jakim mowa w powołanym przepisie, pełnomocnik strony nie uprawdopodobnił. Należy w tym miejscu podkreślić, iż powszechnie aprobowany w orzecznictwie jest pogląd, w myśl którego, brak wskazania przez stronę okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 u.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający odmowę uwzględnienia wniosku (tak Jan Paweł Tarno w komentarzu: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189) . Niejako na marginesie należy wskazać, iż przesłanka ważnego interesu strony, na jaką powołuje się wnioskodawczyni, stanowi przesłankę wstrzymania wykonalności decyzji ale na etapie postępowania przed organami podatkowymi (art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej). W postępowaniu toczącym się przed Sądem, a zatem już po wniesieniu skargi, przesłanki wstrzymania wykonalności decyzji reguluje wyłącznie przepis art. 61 § 3 u.p.s.a., który ogranicza zakres dopuszczalności tymczasowej ochrony jaką jest wstrzymanie wykonalności aktu bądź czynności do przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka ważnego interesu strony, jakkolwiek zawiera się w niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jest pojęciem węższym od przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 u.p.s.a. i z tych też powodów może być oceniana wyłącznie w kontekście uregulowań przyjętych w/w przepisie. Skoro zatem w przekonaniu Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia następstw o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 u.p.s.a. wniosek nie mógł wywołać oczekiwanych skutków procesowych w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Z tych względów, na podstawie wyżej powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.