I SA/Wr 361/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o. o. w J. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2006 r. postanawia: zawiesić postępowanie. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] nr [...] odmawiającą skarżącej A sp. z o. o. w J. G. stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za wrzesień 2006 r. Z akt sprawy wynika, że skarżąca w wrześniu 2006 r. odprowadziła podatek akcyzowy z tytułu sprzedaży energii na rzecz dystrybutora. Pismem z dnia 2 października 2009 r. spółka zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w tym podatku, powołując się na sprzeczność regulacji krajowych w zakresie powstania obowiązku podatkowego przy sprzedaży energii elektrycznej z regulacjami prawa wspólnotowego - przepisami Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (DZ.UE.L.03.283.51). Powyższy wniosek organy podatkowe rozpatrzyły odmownie, powołując się na brak dostatecznej precyzyjności i bezwarunkowości przepisów ww. Dyrektywy, co uniemożliwia jej bezpośrednie zastosowanie z pominięciem regulacji krajowych. Organy stwierdziły ponadto, że skoro podatnik, zgodnie z obowiązującymi przepisami, wykonał ciążący na nim obowiązek zadeklarowania zobowiązania podatkowego i jego terminowej zapłaty, brak było podstaw do uznania zapłaconej akcyzy za nadpłatę przy równoczesnej niemożliwości bezpośredniego zastosowania norm Dyrektywy. W skardze strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając im naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną i nieuzasadnioną interpretację art. 21 ust. 5 Dyrektywy oraz art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Ponadto skarżąca zarzuciła organom naruszenie norm prawa procesowego, tj. błędną i nieuzasadnioną interpretację regulacji art. 121 i art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, wskazując jednocześnie, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt I FSK 240/08 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu zagadnienie prawne w przedmiocie oceny zgodności z Konstytucją przepisów Działu III, Rozdziału 9 Ordynacji podatkowej, regulującego instytucję nadpłaty, w szczególności art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w zakresie jakim nie warunkują one stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym od tego kto poniósł ekonomiczny ciężar tego podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne podlega zawieszeniu z urzędu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Mając na uwadze fakt, że powstały między stronami spór dotyczy zagadnienia prawnego będącego przedmiotem postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym, zainicjowanym postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r. sygn. I FSK 240/08, Sąd doszedł do przekonania, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a postępowanie wszczęte skargą spółki należy zawiesić. Należy bowiem zauważyć, że ocena zgodności z Konstytucją RP podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, która będzie dokonana przez Trybunał Konstytucyjny, niewątpliwie wpłynie na wynik kontroli legalności tego rozstrzygnięcia. Wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p. p. s. a., orzekł jak na wstępie.