I SA/Wr 362/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 21 października 2025 r. nr SKO.4001.147.2025 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2024 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 24 marca 2026 r. S. P. (dalej jako: Skarżący), wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 21 października 2025 r. nr SKO.4001.147.2025 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2024 r. Zarządzeniem z 30 kwietnia 2026 r. Skarżącego wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez do podanie numeru PESEL Skarżącego oraz podania wartości przedmiotu zaskarżenia dla ww. decyzji, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie w powyższym zakresie doręczono Skarżącemu w dniu 18 maja 2026 r. (k.10). W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący przedłożył pismo z dnia 18 maja 2026 r. (data wpływu do WSA we Wrocławiu: 18 maja 2026 r.) w którym nie podano ani numeru PESEL, ani wartości przedmiotu zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) dalej: "p.p.s.a." skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym określonym w art. 46 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a, skarga powinna zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Zgodnie z uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22. niezachowanie określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd. Ponadto, zgodnie z art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie do art. 216 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. W myśl art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Z art. 231 p.p.s.a. wynika, że wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne (w innych sprawach pobiera się wpis stały). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu podatkowego określająca wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2024 r. Niewątpliwie zatem wniesiona do Sądu skarga dotyczy sprawy, w której przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W konsekwencji to na stronie skarżącej ciążył obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia, ponieważ to strona skarżąca określa granice swego sporu z organem podatkowym. Skoro Skarżący, mimo prawidłowo doręczonego wezwania, nie uzupełnił ww. braków formalnych skargi, to skargę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji.