I SA/Wr 370/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień 2010 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca, wraz ze skargą na wskazaną w sentencji decyzję, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując przede wszystkim na potrzebę ochrony ważnego interesu lokalnej społeczności. Spółka prowadzi bowiem przedszkole i jest to obecnie jedyna forma jej działalności. Wszczęcie egzekucji spowoduje natychmiastowy paraliż organizacyjny przedszkola, zaniechanie regulowania należności, w tym wynagrodzeń dla pracowników, brak możliwości zakupu żywności, opału itd., a w konsekwencji upadłość Spółki. Strona zwróciła uwagę, że zamknięcie przedszkola z dnia na dzień w sytuacji, gdy nie ma możliwości zastąpienia usług tej placówki poprzez umieszczenie dzieci w innym przedszkolu, dla wielu rodzin byłoby katastrofalne w skutkach. Aktualnie do przedszkola prowadzonego przez Spółkę uczęszcza około 80 dzieci. Do akt sprawy załączono (wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy) dokumenty potwierdzające blokadę środków na rachunku bankowym w związku z zajęciami egzekucyjnymi. Stan kont na dwóch posiadanych rachunkach wynosi (-)78.422,50 zł i 47,33 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z treści przytoczonej regulacji, powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Z racji, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu następuje tylko i wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających żądanie wniosku. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka wykazała okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W.. Wyegzekwowanie zobowiązania podatkowego, określonego zaskarżoną decyzją może bowiem grozić wstrzymaniem działalności prowadzonego przedszkola, co rzutowałoby nie tylko na dalsze funkcjonowanie Spółki, ale także i przede wszystkim na dezorganizację życia rodzin, których dzieci do tego przedszkola uczęszczają. Sąd wziął również pod uwagę fakt, że Spółka zaskarżyła łącznie jedenaście decyzji, którymi określony został podatek akcyzowy za poszczególne miesiące w latach 2009-2011, w łącznej wysokości ponad 160.000 zł. Mając zatem na uwadze powyższe, rację należy przyznać stronie skarżącej, że natychmiastowe wykonanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz odsetki za zwłokę, może spowodować znaczną szkodę w zakresie aktualnie prowadzonej działalności. Końcowo wyjaśnić wypada, że wprawdzie art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, a taka w przedmiotowej sprawie nie została uiszczona, gdyż skarżąca Spółka zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy, jednak nieuchronność konsekwencji wynikających z natychmiastowego wykonania decyzji, jak również czas oczekiwania na ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy, skłoniły Sąd do odstąpienia od tej zasady i rozpoznania wniosku. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy procesowej, Sąd postanowił jak sentencji.