I SA/Wr 374/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wa. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2011 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu argumentowała, że prowadzi działalność w zakresie "wychowania przedszkolnego – prowadzenie przedszkola", dochód za 2011 r. przeznaczyła na pokrycie strat z lat poprzednich. Wskazała na straty wynikłe z dokonania inwestycji w przedszkole i zaległości w płatnościach na rzecz ZUS-u i Urzędu Skarbowego w kwocie ponad 41.000 zł, prowadzące do zajęć komorniczych na jej majątku. Oświadczyła, że nie posiada majątku trwałego poza piecem co i placem zabaw dla dzieci. W oświadczeniu o majątku i dochodach skarżąca spółka podała kwotę 50.000 zł jako wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych, kwotę 46.313 zł - wartość środków trwałych, kwotę 124.353,14 zł zysku za rok 2011 oraz stan dwóch jej rachunków bankowych na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku – (-) 41.707,99 zł i (+) 164,07 zł. Z dokumentów przedłożonych do akt sprawy wraz z wnioskiem oraz na wezwanie wynika, że w roku 2011 przychody skarżącej spółki wyniosły 719.025,13 zł, natomiast w roku 2010 poniosła ona stratę w kwocie 150.020,07 zł (przy przychodach w kwocie 180.405,10 zł), rozliczaną w ramach odliczenia od dochodu za rok 2011, styczniu, lutym i marcu 2012 r. spółka dokonała dostawy towarów i świadczyła usługi o wartości odpowiednio 36.449 zł, 37.220 zł i 37.102 zł, na bieżąco dokonuje odpisów amortyzacyjnych środków trwałych oraz prowadzi inwestycje krótkoterminowe o wartości 6.255,80 zł. Na rachunkach bankowych skarżącej strony prowadzone są operacje związane z jej działalnością gospodarczą, w tym w zakresie regulowania jej zobowiązań publicznoprawnych, natomiast w okresie od dnia 1 lutego do dnia 30 kwietnia 2012 r. dokonano z nich wypłat na rzecz prezesa jej zarządu tytułem zwrotu pożyczki. Spółka oświadczyła nadto, że wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika z tytułu świadczonej pomocy prawnej będzie w sprawie wymagalne po prawomocnym zakończeniu postępowania przed sądami administracyjnymi, w roku 2010 otworzyła przedszkole kosztem inwestycji w między innymi remont budynku, zakup mebli i zabawek o wartości 300.000 zł, finansowanych ze środków własnych udziałowców, i kredytów kupieckich oraz dzięki odroczonym terminom płatności dostawcom towarów i usług. Do swoich zaległości płatniczych strona zaliczyła kwotę 51.058,16 zł wierzytelności względem dostawców oraz kwotę 50.917 zł zaległości z tytułu płatności na rzecz ZUS-u i Urzędu Skarbowego w W. Nadmieniła spółka również, że jej sytuacja powoli poprawia się i pozwoliła w ostatnim roku na spłatę zaległości w kwocie ponad 100.000 zł. Z urzędu wskazać należy, że w sprawach aktualnie zawisłych przed Sądem ze skarg "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. pod sygn. akt od I SA/Wr 365/12 do I SA/Wr 375/12 wyznaczono wpis sądowy od skarg w łącznej kwocie 4.572 zł, w tym w niniejszej sprawie w kwocie 400 zł. Postanowieniem z dnia 14 maja 2012 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu odmówił przyznania prawa pomocy . Od tego postanawianie skarżąca wniosła sprzeciw zarzucając: - naruszenie art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pojęcie dostatecznych środków na pokrycie kosztów postępowania obejmuje również to. Co strona mogłaby uzyskać, gdyby planowała ich poniesienie oraz błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że strona nie wykazała by nie posiadała dostatecznych środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona podniosła, że z dowodów w postaci dokumentów , zwłaszcza deklaracji o osiągniętym dochodzie i poniesionej stracie oraz wyciągów bankowych za okresy żądane przez Sąd wynika, że strona od dłuższego czasu przechodzi kryzys, a jej trudna sytuacja nie została wykreowana dla uzasadnienia roszczenia o przyznanie prawa pomocy, lecz jest wynikiem częściowo decyzji ekonomicznych zarządu i panującej recesji gospodarczej. Dodatkowo zaznaczono, że w oświadczeniu z dnia 7 maja 2012 r. strona wskazała swoich wierzycieli oraz wysokość zobowiązań wobec nich, a przedstawiona historia rachunku bankowego pozwoli w sposób przejrzysty prześledzić rodzaje poniesionych przez stronę wydatków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej p.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, od którego został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W świetle powyższego Sąd, mając na uwadze zebrany materiał, ponownie rozpoznał wniosek strony o przyznanie jej prawa pomocy, stosując przepisy regulujące kwestie przyznania prawa pomocy. Jak wynika z powołanego unormowania skutkiem prawidłowo wniesionego sprzeciwu jest bowiem utrata mocy wiążącej orzeczenia referendarskiego na podstawie samej ustawy i przejście sprawy będącej jego przedmiotem do właściwości Sądu. Stosownie do brzmienia art. 245 § 1 p.p.s.a. , prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Z kolei według art. 246 § 2 pkt 2) powołanej ustawy osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Wyżej powołane unormowania winny być odczytywane w kontekście treści art. 199 tej ustawy, zgodnie z którym strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Należy zatem przyjąć, że zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłat sądowych stanowi wyjątek od reguły wykonania tego obowiązku, który sprzyja rozwadze w wyborze sądowej drogi dla dochodzenia swoich praw. W konsekwencji przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określające przesłanki przyznania prawa pomocy nie mogą być interpretowane według reguł wykładni rozszerzającej. Nadto zastosowanie przez ustawodawcę wskazanej wyżej formuły uregulowania instytucji prawa pomocy obliguje wnioskodawcę do zachowania szczególnej staranności przy wykazywaniu podstaw, które uzasadniają jego żądanie. Na mocy art. 255 p.p.s.a. , jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Zdaniem Sądu koszty sądowe zasługują na traktowanie na równi z innymi obciążeniami finansowymi przedsiębiorców, do których zalicza się ciążące na nich zobowiązania względem pracowników, kontrahentów i budżetu państwa. Zwolnienie z kosztów sądowych – będących dochodem budżetu państwa - stanowiłoby swoistą formę kredytowania podmiotów gospodarczych i naruszałoby zasadę równoważnego traktowania powinności finansowych. Nadto, w stosunku do postępowań będących następstwem działalności gospodarczej, z natury rzeczy mającej przynosić dochody, udzielanie przez państwo kredytu w tej formie nie znajduje żadnego usprawiedliwienia. Za niedopuszczalne zaś winno się uznać przerzucanie na budżet państwa skutków niewłaściwych decyzji i ryzyka gospodarczego przedsiębiorców. Orzekając w zakresie przyznania prawa pomocy Sąd obowiązany jest wyważyć zarówno interes Państwa, tj. wszystkich obywateli, jak i strony skarżącej. Prawo pomocy, finansowane ze środków budżetu państwa, ma bowiem umożliwić ochronę swoich praw na drodze sądowej podmiotom nie posiadającym dostatecznych środków na ponoszenie niezbędnych kosztów postępowania i w ten sposób stanowić zabezpieczenie konstytucyjnej zasady prawa do sądu (art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Przechodząc do analizy wniosku strony pod kątem powyższych uwag stwierdzić należy, że argumentacja strony jest niezasadna i nie dostarcza podstaw do uwzględnienia wniosku. W zakresie sytuacji majątkowej spółki, z dokumentacji przedłożonej w sprawie, jednoznacznie wynika, że spółka pomimo licznych zobowiązań nadal prowadzi działalność gospodarczą, uzyskuje z tego tytułu pewne przychody i jest w stanie regulować bieżące wydatki. Ponadto po doręczeniu stronie skarżonej decyzji organu II instancji wydanej w dniu 16 lutego 2012 r., skarżąca już wówczas winna była liczyć się z koniecznością poniesienia wydatków na koszty sądowe. Tymczasem, na co wskazują wyciągi z rachunku bankowego w Banku "B", w marcu i kwietniu 2012 r., skarżąca rozdysponowała kwotę powyżej 30.000 zł przeznaczając ją jak wynika z tytułu przelewu na spłatę części pożyczki na rzecz Prezesa Zarządu. Strona dysponowała więc kwotą wielokrotnie przewyższającą wpis sądowy we wszystkich sprawach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wynosi łącznie we wszystkich sprawach 4.572 zł Nie podała także strona żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które uwiarygodniałyby jej trudną sytuację finansową. Z załączonych do wniosku dokumentów wynika, że spółka faktycznie dysponuje środkami pieniężnymi wielokrotnie przewyższającymi łączną kwotę kosztów sądowych, co wynika z odnotowanych na rachunku bankowym obrotów działalności gospodarczej. Nie może przy tym strona twierdzić, że wszelkie koszty działalności są priorytetowe (spłata pożyczek, spłata zaległości podatkowych, ZUS, koszty bieżącej działalności) wobec kosztów prowadzonego postępowania sądowego, gdyż taki sposób rozumowania prowadziłby do wniosku, że jakiekolwiek problemy finansowe przedsiębiorcy winny za każdym razem skutkować przyznaniem prawa pomocy i obciążeniem Skarbu Państwa kosztami zainicjowanego przez niego postępowania. Zaznaczyć także trzeba, że Spółka rozwija skalę swojej działalności gospodarczej o czym świadczą załączone rachunki zysków i strat za marzec, kwiecień i maj 2012 r., z których wynika, że z miesiąca na miesiąc zwiększa się zysk netto spółki. Z tych względów, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, że obecnie nie posiada żadnych środków finansowych, które mogłaby przeznaczyć na koszty sądowe, i tym samym zasługuje na dofinansowanie ze strony Skarbu Państwa. Dodatkowo należy wskazać, że fakt wstrzymania przez Sąd zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Nie można bowiem przesłanek do przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 2 p.p.s.a., utożsamiać z przesłankami na podstawie, których Sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W przypadku prawa pomocy Sąd wydaje pozytywne rozstrzygnięcie dla skarżącej, która znajduje się w takiej sytuacji finansowej, że w razie braku zwolnienia od kosztów sądowych nie mogłaby skorzystać z konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu. Dlatego też podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy musi wykazać, że nie ma środków na poniesienie kosztów postępowania w danej sprawie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 260 i art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.