I SA/Wr 38/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. J. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi, adw. J. S., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, w kwocie 147,60 (słownie: sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym 23% VAT. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2015 r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika A. G. został wyznaczony adw. J. S., który reprezentował skarżącą przed tutejszym Sądem. Wyrok Sądu pierwszej instancji zapadł w niniejszej sprawie 21 maja 2015 r. Wynagrodzenie w tym zakresie zostało przyznane pełnomocnikowi w powyższym wyroku. Następnie pełnomocnik z urzędu sporządził i wniósł skargę kasacyjną, a w jej treści zawarł wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej oświadczając, że nie zostały one zapłacone w całości ani w żadnej części. Zgodnie z treścią protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik prawidłowo zawiadomiony nie stawił się. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Na dzień wydania niniejszego postanowienia zasady wynagradzania adwokata zawarte są w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.), który w przepisie § 22 stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tożsame uregulowanie w § 22 zawiera poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801 ze zm.). W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została wniesiona jeszcze pod rządami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia z 2002 r. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej adwokatowi prowadzącemu sprawę w I instancji przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 2 pkt 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł. Stawkę minimalną w przedmiotowej sprawi0, w której przedmiotem zaskarżenia była decyzja dotycząca przyznania ulgi podatkowej, określa § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i wynosi ona 240 zł. W związku z powyższym wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w wysokości 120 zł, które podlega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest 27,60 zł, na podstawie § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia z 2002 r. Wobec powyższego, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.