I SA/Wr 384/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w L. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2002r. postanawia odrzucić skargę. W dniu [...]\ wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia w terminie tygodniowym braków skargi pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podanie wartości przedmiotu sprawy odrębnie dla każdej decyzji oraz dostarczenie umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Z akt sprawy wynika, iż strona skarżąca nie odebrała wezwania Sądu, co skutkuje zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej w skrócie p.s.a.), uznaniem doręczenia za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu w którym strona mogła pismo odebrać we wskazanej placówce pocztowej, a samo pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Zgodnie z art. 215 § 1 ustawy p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Wymóg wykazania umocowania do wniesienia skargi przez organ osoby prawnej będącej stroną skarżącą wynika z art. 29 ustawy p.s, a. Nie podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz nie przedstawienie dokumentów wymaganych przez art. 29 powołanej ustawy stanowi brak formalny skargi i podlega usunięciu na podstawie art. 49 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a jego nie usunięcie w terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 58 § 1 ust. 3 powołanej ustawy). W tym stanie rzeczy, skoro mimo wezwania Sądu nie uzupełniono braków formalnych skargi, skutkować to musi jej odrzuceniem na podstawie powołanych przepisów, o czym postanowiono w sentencji.