I SA/Wr 385/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Protokolant Katarzyna Motyl po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A P., M. Spółka Jawna z siedzibą w Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] nr [...], II. zasądza o Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżącej kwotę 355 (trzysta pięćdziesiąt pięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A P., M. Spółki jawnej z siedzibą w Ś. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta L. z dnia [...] nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. Spółka jawna A, posiadająca status zakładu pracy chronionej w dniu [...] złożyła deklarację na podatek od nieruchomości, dotyczącą nieruchomości położonej w L. przy ul. G. [...], w której wykazała jako podatek od nieruchomości objęty zwolnieniem w kwocie [...]. Pismem z dnia [...] Spółka wystąpiła do Prezydenta Miasta L. o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis informując o przeznaczeniu kwoty [...] na sfinansowanie wydatków dotyczących robót budowlanych w obiekcie przy ul. G. [...] w L., który należy do zakładu pracy chronionej. Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta L. odmówił wydani zaświadczenia żądanej treści powołując, art. 306c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.), art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w spawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123,poz.1291) oraz art. 6 ust. 9 i 10 oraz art. 7 ust.2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz.84 ze zm.). Organ wyjaśnił, iż podatnik nie złożył prawidłowej deklaracji w podatku od nieruchomości za 2005 r. Spółka nie zadeklarowała powierzchni użytkowych budynków, budowli i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oględziny przeprowadzone przez pracowników Wydziały Finansowego wykazały, iż na terenie ul. G. 6 znajdują się: parking utwardzony, rampa towarowa, ogrodzenia, a ponadto część budynków Spółka wydzierżawia innym podmiotom gospodarczym na prowadzenie działalności gospodarczej. Spółka jako zakład pracy chronionej korzysta ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, ale wyłącznie w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie i zajętych na prowadzenie zakładu pracy chronionej. Posiadanie statusu zakładu pracy chronionej nie zwalnia Spółki za złożenie deklaracji i nie uzasadnia stosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości od wszystkich nieruchomości będących własnością zakładu. W zażaleniu na postanowienie Spółka jawna A wniosła o uchylenie postanowienia zarzucając, iż wydano je z naruszeniem: - art. 7 pkt 2 ust.4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz.1683), gdyż Spółka zwolniona jest z podatku od nieruchomości na zasadach obowiązujących przed dokonaniem zmian określonych w /w ustawą jeszcze przez okres 3 lat, gdyż status zakładu pracy chronionej uzyskała przed 1 stycznia 2003 r.; korzysta, zatem ze zwolnienie także od nieruchomości wynajmowanych innym podmiotom. - art. 1 i art.5 ustawy o postępowaniu w sprawach pomocy publicznej, - §1 pkt 6 i §3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie szczególnych warunków udzielania pomocy publicznej de minimis (Dz. U. Nr 94, poz.900). Z uwagi na powyższe uregulowania, w ocenie Spółki, brak podstaw do odmowy wydania zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Stwierdziło, iż pomiędzy Spółką a organem podatkowym występuje spór, co do wysokości pomocy de minimis. Spółka jawna A twierdzi, że zwolnienie z podatku od nieruchomości obejmuje wszystkie posiadane przez nią nieruchomości, a zatem wysokość pomocy określa na kwotę równą podatkowi od nieruchomości. Prezydent twierdzi, iż cześć nieruchomości należących do Spółki i wynajmowanych innym podmiotom gospodarczym nie może korzystać ze zwolnienia podatkowego w związku z tym wysokość pomocy de minimis jest inna niż wskazana przez tę Spółkę. Organ odwoławczy uznał, iż w tym stanie faktycznym Prezydent Miasta L. nie mógł wydać zaświadczenia o żądanej przez Spółkę treści, gdyż zaświadczenie, to przewidzenie przepisami prawa potwierdzenie pewnego stanu rzeczy przez właściwy organ państwowy na żądanie zainteresowanego (J. Lang Zaświadczenie w rozumieniu PKP, Organizacja Metody, Technika 1988, Nr 2 s.14). Organ odwoławczy wskazał jednocześnie, iż po skorygowaniu deklaracji przez podatnika lub określeniu podatku przez organ podatkowy Spółka będzie mogła ponownie wystąpić o wydania stosownego zaświadczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka wniosła o uchylenie postanowień obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania sądowego i powieliła zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi przytaczając dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uchyla zaskarżone postanowienie, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Problematykę związana z wydawaniem zaświadczeń przez organu podatkowe uregulowano w Dziale VIII a Ordynacji podatkowej. Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny, który istniał w dniu jego wydania i ma charakter dokumentu urzędowego. Zgodnie z art. 306a Ordynacji podatkowej zaświadczenie organ podatkowy wydaje jesli: - urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, - osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ podatkowy wydaje zaświadczenie w granicach żądania wnioskodawcy. Jesli stwierdzone w toku postępowania okoliczności faktyczne lub prawne nie pozwalają wydać zaświadczenia o treski żądanej we wniosku organ winien, stosownie do art. 306c Ordynacji podatkowej, odmówić wydania zaświadczenia. Szczególną regulację w zakresie wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis wprowadziło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie zaświadczeń o pomocy de minimis (Dz. U. Nr 187, poz. 1930). Rozporządzenie to nie modyfikuje ogólnej zasady obowiązującej przy wydawaniu zaświadczeń, która wynika z art. 306a §3 i 4 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika, iż A P. M. Spółka jawna z siedzibą w Ś. złożyła w dniu [...] deklaracje w podatku od nieruchomości, w której wykazała kwotę [...] jako podatek objęty zwolnieniem. Zwolnienie z opodatkowania związane było z posiadanym przez A statusem zakładu pracy chronionej. Zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz.84 ze zm.) podatek od nieruchomości wykazany w deklaracji przez m in. spółki nie mającej osobowości prawnej ( spółka jawna) jest podatkiem należnym. Zobowiązanie podatkowe powstaje, zatem zgodnie z art. 21 §1 pkt 1 §2 i §3 Ordynacji podatkowej w wysokości wykazanej w zeznaniu podatkowym chyba, że organ podatkowy określi inną wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości decyzją. A P. M. Spółka jawna z siedzibą w Ś. posiadająca status zakładu pracy chronionej złożyła w dniu [...] (tj. w ustawowym terminie) deklarację w podatku od nieruchomości za 2005 r. Zeznanie dotyczyło podatku należnego od nieruchomości położonej w L. przy ul. G. [...]. Następnie pismem z dnia [...] Spółka wystąpiła do Prezydenta Miasta L. o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis, informując o przeznaczeniu kwoty [...] (wykazanej w zeznaniu jako zwolnionej z opodatkowania) na sfinansowanie wydatków dotyczących robót budowlanych w obiekcie przy ul. G. [...] w L. należącym do Spółki (zakład pracy chronionej). Organ podatkowy nie wszcząć postępowania w sprawie określenia Spółce jawnej A wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. mimo, iż jak wynika z uzasadnienia zarówno organu I instancji jak i organu odwoławczego uważa, iż zobowiązanie wykazane w deklaracji za 2005 r. zostało wykazane nieprawidłowo. Oznacza to, iż w dniu wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o pomocy de minimis dane wynikające ze złożonej przez skarżącą Spółkę deklaracji w podatku od nieruchomości nie zostały przez organ podatkowy zakwestionowane. Jeśli zatem zaświadczenie potwierdza jedynie stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania, a nie rozstrzyga sporawy, co do istoty brak podstaw do przyjęcia, iż organ podatkowy mógł odmówić wydania zaświadczenia o żądanej treści. Organ podatkowy jeśli kwestionuje prawidłowość zadeklarowanego podatku nie może kwestii tej rozstrzygać w ramach postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, ale zobowiązany jest wszcząć postępowanie podatkowe zgodnie z art. 165 Ordynacji podatkowej i wysokość zobowiązania podatkowego określić decyzją wydana w trybie art. 21 §3 wymienionej ustawy. Pismo organu I instancji z dnia [...] wzywające skarżącą Spółkę do skorygowania deklaracji w podatku od nieruchomości za 2005 r. w sposób w nim wskazany nie miało w rozpoznawanej sprawie żadnego znaczenia, co najmniej z dwóch powodów. Po pierwsze korekta deklaracji jest uzależniona od woli podatnika, a nie od woli organu. Organ podatkowy, aby zakwestionować skutecznie prawidłowość deklaracji musi wszcząć postępowanie podatkowe, postępowanie to przeprowadzić zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej i wydać decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w innej kwocie niż wykazana w deklaracji. Po drugie pismo z dnia [...] wzywające do korekty deklaracji zostało doręczone skarżącej Spółce z dniu [...] (tj. po wydaniu przez organ I instancji postanowienia). W ocenie Sądu w ustalonym stanie faktycznym i prawnym organy podatkowe nie mogły w postanowieniach o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, powoływać się na nieprawidłowe wykazanie zobowiązania podatkowego w deklaracji. Takim działaniem organy obu instancji naruszyły art. 306a § 3 Ordynacji podatkowej. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił postanowienia organów podatkowych obu instancji. Orzeczenia o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 wymienionej wyżej ustawy.